Category: Werk

Lathyrus en Lygulariah organiseren een seminar en zijn daarvoor op zoek naar een passende locatie. Het lijkt ze wel leuk om de bijeenkomst in een theater te laten plaatsvinden. Maar uiteraard gaan ze dan eerst op locatiebezoek.

Met de hoerauto rijden ze naar het midden van het land. Lathyrus parkeert de auto niet in de parkeergarage van het theater maar op de stoep ernaast. “Dat scheelt weer geld, en zo lang zain wai hier toch niet” zegt ze. Lygulariah vindt het maar raar en zegt “Maar misschien kraigen wai wel een parkeerbon, dat wiel jai toch niet? Dat kost veel meer geld dan een kaartje voor die parkeergarage hoor!” “Maak jai je maar geen zorgen, iek kraig nooit een bekeuring” zegt Lathyrus vol zelfvertrouwen.

Ze lopen naar binnen en maken kennis met de dame van het theater. Ze krijgen een rondleiding door alle zalen, de foyer, het restaurant, de grote theaterzaal en de bar. In één van de zalen vraagt Lathyrus: “Zetten joellie die stoelen dan ien business class of in economy class?” De dame kijkt haar verbaasd en niet begrijpend aan. “Uh.. ik geloof dat ik u niet helemaal begrijp…” stamelt ze. “Iek bedoel of er veel of wainig beenroimte voor die gasten ies” legt Lathyrus uit.

Nadat ze alles bekeken hebben is het tijd om alle wensen voor het seminar te bespreken onder het genot van een kopje koffie. Lathyrus en Lygulariah hebben een goede indruk van de mogelijkheden van de locatie. Lathyrus bedenkt zich dat ze de toiletten nog niet heeft gezien. Ze moet toch plassen dus dat komt goed uit. Ook de toiletruimte ziet er keurig en verzorgd uit. Op de binnenkant van de deuren zijn gedichten ofzo geschilderd, erg leuk!

Lygulariah praat verder met de dame van het theater en ziet Lathyrus al lachend teruglopen. Lathyrus gaat weer zitten en zegt “Iek ben Annelies van der Pies! Hahahaha…. Iek moet al piesen als iek nies!!” “Wat nu weer??” denkt Lygulariah. Ze schaamt zich echt dood en wil het liefst door de vloer verdwijnen… “Ja, leuk is die hè?” zegt de dame van het theater. Lathyrus gaat verder: “Vertel mai nooit een goede grap, want main sloitspier ies te slap! Hahaha….” Lygulariah wordt helemaal bleek en valt bijna flauw van schaamte…

Het blijkt een lied/gedicht van Brigitte Kaandorp te zijn. Lathyryus zag het op de binnenkant van de wc deur en vond het zo leuk dat ze het direct uit haar hoofd leerde. Lygulariah krijgt weer wat kleur op haar wangen en vraagt of ze nog een kopje koffie kan krijgen. “Deze keer een espresso alstublieft…”

Het ies best mooi weer en Lathyrus en Lygulariah gaan een stoekje wandelen toessen die mieddag. Even die beentjes strekken en een friesse neus halen! Lekker hoor.

Lygulariah ies goed voorbereid en haalt haar sneakers oit haar tas. Want op hoge hakken een stoekje wandelen ies niet echt prettig… “Ha, wat goed van jou!” prijst Lathyrus haar. “Iek heb ook wandelschoenen bai mai, maar iek heb ze ien main fietsmand. Zoellen wai eerst even naar het fietsenhok lopen en daarna echt gaan wandelen?”

Zo gezegd, zo gedaan. De dames vergrendelen hun laptops, checken nog even in de spiegel hoe ze eruit zien en gaan met de trap naar beneden. Dan door de achterdeur naar buiten en naar het fietsenhok. Lathyrus loopt als eerste naar binnen en doet snel haar hakjes uit. Ze pakt een goudkleurig schoentje uit haar fietsmand en doet deze aan.

“Maar dat zain toch helemaal geen wandelschoenen?!” zegt Lygulariah verbaasd. “Jawel hoor” zegt Lathyrus. “Diet zain main wandelschoenen, ze zietten heel lekker en het zijn trouwens echte Hush Puppies!” Ze voelt zich een beetje beledigd… Hoezo zain diet geen wandelschoenen? Het zain toch platte schoenen? En alle platte schoenen zain wandelschoenen.

“Ja sorry hoor” lacht Lygulariah, “Iek viend dat echt geen wandelschoenen! Iek viend ze laiken op gouden sloffen, of pantoffels, hahaha…!”

Lathyrus heeft eigenlaik acuut geen zien meer om te wandelen. Maar ze gaat toch mee. Want het is best fain om even buiten te zain toessen die mieddag. En haar schoenen met hakken kunnen lekker even loechten ien haar fietsmand…

Het bedraif waar Lathyrus en Lygulariah werken hecht veel waarde aan die vailighaid, gezondhaid en het welzain van die medewerkers. Een keer per jaar ies er zelfs een speciale week met allerlai activiteiten, waaronder deze keer een introductieles yoga. “Zoellen wai daar aan meedoen? Iek heb dat nog nooit gedaan maar het laikt mai superleuk!” Ze geven zich op voor de yogales en nemen sportkleding mee naar kantoor.

De instructrice heeft voor iedereen yogamatjes bij zich en blokken en opgerolde dekentjes om op te zitten. Er klinkt rustgevende muziek en geurstaafjes verspreiden een aangename frisse geur door de ruimte. Er zijn best veel belangstellenden voor de yogales, leuk! Er wordt heel wat afgelachen als er weer iemand omvalt of met zichzelf in de knoop zit. Het is een vrolijke boel. Na afloop voelt bijna iedereen zich helemaal zen.

De yogales is een groot succes en de meeste deelnemers willen graag nog een keer aan yoga doen. En dat mag! Als het mooi weer is worden de lessen buiten georganiseerd, op het gras in een speeltuintje vlakbij kantoor. De deelnemers verzamelen zich toessen die middag in de hal en lopen vanaf het parkeerterrein naar het grasveldje. Lathyrus en Lygulariah hebben ziech ien de wc alvast omgekleed. Een aantal collega’s staat voor het raam van hun kantoor te kaiken naar de yogaleerlingen die met een matje onder de arm richting speeltuintje lopen. Lathyrus en Lygulariah zwaaien vrolijk naar ze.

Het zonnetje schaint dus Lathyrus heeft haar zonnebril op. De instructrice heeft zelf ook een zonnebril op dus dat ies vast geen probleem. Omdat zai niet verbranden wiel heeft Lathyrus ook zonnecrème meegenomen. Ze smeert ziech nog even goed ien terwail de collega’s al in een soort van lotushouding klaar zitten op hun yogamatjes. Lathyrus gaat ook op haar matje zitten maar dan gaat haar mobieltje. “Oeps, vergeten op stiel te zetten. Sorry!” Daarna kan de les eindelijk begiennen.

Na de warming-up leren ze een aantal onderdelen van de zonnegroet. De staande tang, de neerwaartse hond, de cobra en nog meer houdingen. Ondertussen ies het de bedoeling vooral roestig adem te blaiven halen. Dat ies best lastig wanneer je je evenwicht verliest en bijna omvalt. Of als er weer een bus langs het speelveldje rijdt en alle passagiers het duidelijk wel heel bijzonder vinden om de yogaklas te zien. Lathyrus en Lygulariah willen vrolijk terug zwaaien maar de instructrice zegt: “Niets van aan trekken! Concentreer je op je ademhaling!”

Het oertje is zo voorbai en na afloop voelen ze ziech helemaal ontspannen en opgewekt. Volgende week weer! Namasté!

Lathyrus is waarschijnlijk één van de weinige volwassenen die zich nog echt verheugt op haar verjaardag. Nog een paar dagen en dan is het zover… De voorpret begint als ze een mailtje van Personeelszaken krijgt met de vraag of ze dit jaar als cadeautje een bon wil ontvangen of het bedrag wil doneren aan een goed doel. “Iek kies natoerlaik voor een bon! Iek ben al donateur van zoveel goede doelen, deze keer ben iek even lekker zelf het goede doel” denkt ze terwijl ze een vriendelijk mailtje terug typt.

Het ies dit jaar wel een bijzondere verjaardag. Het is op een zaterdag en het bedrijf waar Lathyrus werkt heeft op haar verjaardag Open Huis voor alle mensen die er werken. Iedereen mag zijn of haar familie meenemen om het nieuwe kantoor te laten zien. Lathyrus en Lygulariah organiseren het Open Huis. Ze hebben lekkere hapjes en muziek geregeld, een groot springkussen besteld, beachvlaggen neergezet en binnen en buiten vrolijk gekleurde vlaggenlijnen opgehangen. De hele dag door komen er collega’s en sommige weten dat Lathyrus vandaag jarig is. Ze feliciteren haar en Lathyrus voelt zich echt jarig! Ze heeft nog geen cadeautje van Lygulariah gekregen maar Lygulariah zegt dat dat nog komt, ze had vanochtend helaas geen taid om het mee te nemen. Lathyrus is natuurlijk erg benieuwd wat het zal zijn… Ze hoorde Lygulariah laatst door de telefoon met iemand praten over de Action en ‘die roze’. Zou het misschien een roze opblaasflamingo zijn? Spannend!!

Op maandag rijdt Lathyrus voordat ze naar kantoor gaat naar de supermarkt om een traktatie te kopen voor haar collega’s. Ze heeft al een keer getrakteerd op ijsjes, op snoep met bellenblaas en op vlaaien. Deze keer kiest ze voor diverse lekkere koeken en cake. Ze loopt het kantoor binnen en hoopt dat er vlaggetjes boven haar bureau hangen. Helaas. En Lygulariah is er vandaag niet, die heeft afspraken op een andere vestiging. “Geeft nieks, iek heb het toch hartstikke droek, iek ga gewoon lekker aan het werk!” Ze werkt een heleboel mailtjes weg en om 10 uur gaat ze in de hal de traktatie klaarzetten. Ze haalt borden uit het bedrijfsrestaurant en vult deze netjes met de koeken en plakken cake. Ze is dit jaar de prikkertjes met parapluutjes vergeten maar toch ziet het er feestelijk uit.

Lathyrus typt een mailtje naar alle collega’s van haar eigen afdeling, een andere afdeling en nog een paar mensen in het gebouw waar ze regelmatig mee samenwerkt. “Iek was afgelopen zaterdag jarig en wie jarig ies trakteert. Komen joellie straks om 10.30 uur naar de hal voor wat lekkers? Gezellig!” Ha, er komt een mailtje terug van een meneer van de andere afdeling. “Beste Lathyrus, nog van harte gefeliciteerd met jouw verjaardag. Ik sla de traktatie even over maar ik wens je nog een hele leuke dag.” Dat ies aardig!

Om half elf komen er diverse collega’s naar de hal voor de traktatie. De borden zijn als snel leeg en Lathyrus voelt zich blai. Het was een geslaagde verjaardag. Wel jammer dat er geen vlaggetjes boven haar bureau hingen en dat ze geen cadeautje kreeg, maar ach. “Het leven ies één groot feest maar jai moet wel zelf die vlaggetjes ophangen!” En zo is het. 🙂

Lathyrus & Lygulariah gaan in het weekend met een groep collega’s uit het hele land naar een groot dance festical in Amsterdam. Ze staan van twee uur ‘s middags tot middernacht gezellig te springen en te dansen en drinken veel cola en koffie. Er is ook een reuzenrad, daar moeten ze uiteraard ook even in. Het is echt één groot feest.

Het is niet koud en het regent alleen heel eventjes. Als het begint te regenen wil Lathyrus direct naar de merchandise stand om een poncho, petje of wat dan ook te kopen. Als het regent gaat haar haar namelijk krullen en daar heeft ze geen zin in. Maar voordat ze aan de beurt is om iets te kopen is de regenbui alweer voorbij en de schade aan haar kapsel valt mee.

“Put your hands up in the air!” wordt er voor de zoveelste keer vanaf het podium geroepen. Oké dan maar, daar gaan we weer!! Eén dj laat iedereen van voor naar achter en van links naar rechts springen. “Laat iek maar gewoon meedoen, anders word ik nog platgedroekt…” denkt Lathyrus. De tijd vliegt voorbij en de party girls worden door een collega naar hun hotel gebracht.

Bij het hotel zit een fantastische spa, daar gaan de dames de volgende ochtend na het ontbijt uiteraard naar toe. Ze hebben geen badjassen bij zich maar gebruiken de grote handdoeken uit hun hotelkamer als een soort badjurk. Ze genieten van de sauna, het zwembad, doen mee aan een opgieting en hebben dikke pret.

Dan is het toch echt tijd om weer naar huis te gaan. Ze stappen in de hoerauto en zetten Slam FM aan om nog even in de stemming van het festival te blijven. De reis verloopt voorspoedig totdat ze in een file komen. “Wat ies er aan die hand?” Ze zoeken naar informatie, bellen vrienden en komen er achter dat er een technische storing is aan een brug en dat onbekend is hoe lang het nog gaat duren…

Het is mooi weer dus iedereen stapt uit de auto en al gauw beginnen mensen met elkaar te kletsen. Een jongetje uit de auto voor de dames heeft een speaker aan zijn mobieltje gekoppeld en zorgt voor dansbare muziek. “Ah, gezellieg!” Lathyrus & Lygulariah staan op de snelweg te dansen en hebben de grootste lol. Iedereen om hen heen wordt er vrolijk van.

Opeens ziet Lathyrus een man met een grote camera staan op een viaduct over de snelweg. “Kaik! Misschien komen wai wel ien die krant of op tv!” Ze beginnen te roepen en te zwaaien. De cameraman ziet hen en zwaait terug. “Kom op mensen, diet ies joellie kans!” moedigt Lygulariah iedereen aan om ook te gaan zwaaien en springen. Het is echt een vrolijke file!

Als ze eindelijk thuis zijn zoeken ze of er echt een foto van de file op een nieuwspagina te vinden is. En ja hoor, ze staan op de website van de Telegraaf! “Hahaha… geweldieg!” zegt Lathyrus. Later op de avond zien ze zichzelf ook nog terug in een video in Hart van Nederland. “Te gek!” vindt Lygulariah. “Diet weekend zoellen wai niet snel vergeten!”

Lathyrus en Lygulariah hebben een afspraak met een zakenpartner. Ze gaan de business plannen voor dit jaar bespreken. Ze hebben in het midden van het land bij een restaurant afgesproken. Uiteraard hebben ze zich goed voorbereid. Strakke presentatie gemaakt, feiten en cijfers paraat, aan alles gedacht.

De lunch verloopt voorspoedig en hun plannen zijn goedgekeurd. Gelukkig maar! Ze moeten nog wel een ding verder uitwerken maar dat hadden ze ook eigenlijk wel verwacht. De broodjes smaakten goed (ze hebben de salade die ernaast lag lekker laten liggen) en er is nog tijd voor een extra cappuccino. Altijd fijn!

Dan wordt het tijd om af te rekenen. Omdat Lathyrus de zakenpartner heeft uitgenodigd gaat zij betalen. Ze kan het gelukkig declareren. Ze wenkt de ober en vraagt om de rekening. Even later komt de ober met de nota. “Iek wiel graag piennen. Kan dat?” vraagt Lathyrus. Ja hoor, dat kan wel. De ober loopt weer weg om het pinapparaatje te halen. Ondertussen grabbelt Lathyrus in haar veel te volle tas.

Ah, daar is de ober weer met het pinapparaatje. Al kletsend grabbelt Lathyrus dieper in haar tas. “Iek heb die portemonnee toch ien deze tas gestopt? ” denkt ze. Maar ze kan hem niet vinden. De zakenpartner zegt “Zal ik anders betalen? Geen probleem hoor!””Nee, dat ies niet nodig hoor!” zegt Lathyrus. “Wai nodigen jou uit dus wai betalen!” Ze blijft in haar tas grabbelen en komt allerlei nuttige dingen tegen maar geen portemonnee. Ze voelt haar wangen langzaam rood worden als ze beseft dat haar portemonnee nog in de tas van gisteren zit… Lygulariah praat gelukkig gezellig door met de zakenpartner.

“Heb jai een pas?” sist Lathyrus naar Lygulariah. Lygulariah hoort het niet. “Heb jai een pienpas?” sist Lathyrus wat harder. Gelukkig, Lygulariah hoort haar en kijkt haar verbaasd aan. “Jai zou toch betalen?” “Ja, maar iek heb die portemonnee nog ien main andere tas…”

Gelukkig heeft Lygulariah wel een portemonnee met pinpas in haar tas en kan zij de rekening betalen. 🙂

Lathyrus mag/moet weer een dag op een beurs staan. Deze keer helaas zonder Lygulariah. Heel ongezellig! Gelukkig is het een drukke en succesvolle dag. Veel bezoekers in de stand, zowel klanten als niet-klanten. Goed voor het relatiebeheer en het scoren van prospects. De baas kan weer tevreden zijn!

Aan het einde van de dag schopt Lathyrus haar pumps uit en loopt op haar gympies naar de garderobe. “Dag mevroi, iek kom main jas ophalen!” zegt ze vrolijk. Ze grabbelt ondertussen in haar tas. Ze voelt van alles maar waar is toch dat garderobekaartje? Misschien in het binnenvakje? Nee, helaas. Het zakje van haar colbert? Nee, ook al niet. Bah…

Lathyrus gooit haar tas ondersteboven op de balie. De mevrouw van de garderobe kijkt vol verbazing naar de grote hoeveelheid spullen die uit de tas vallen. Een toilettasje, pumps, een schroevendraaier (altaid handieg!), een kam, een busje haarlak, een stuk of tien losse lippenstiften (alle kloeren roze), een flesje water, een portemonnee, een pasjesmapje, een Zwitsers zakmes (want jai weet maar nooit…), een sleutelbos, een telefoon, diverse powerbanks, een opvouwbaar tasje, een naaigarnituurtje, een strip paracetamol, een pakje zakdoekjes, parfum, een tube handcrème en ga zo maar door. Maar het garderobekaartje heeft zich goed verstopt!

Inmiddels staat er al een behoorlijke rij mensen achter Lathyrus. “Weet u misschien het nummer nog?” vraagt de mevrouw van de garderobe. “Ja, het ies iets met een drie!” zegt Lathyrus triomfantelijk. Maar de mevrouw kan daar helaas niets mee. “Mijn jas is vanochtend vroeg opgehangen” helpt Lathyrus. “Uw collega heeft hem daar ergens rechts achterin opgehangen.”

De mevrouw zucht en vraagt “Welke kleur heeft uw jas? En is het een lange of een korte jas?” “Het ies een lange blauwe jas.””Oh, maar daar heb ik er hier heel veel van” zucht de mevrouw opnieuw. En dan zegt ze: “Het is misschien tegen de regels maar kunt u zelf even gaan zoeken alstublieft? Zoals u ziet is het hier nogal druk en ik heb echt geen tijd om voor u op zoek te gaan.”

Ze doet een klapbaar gedeelte van de balie omhoog en laat Lathyrus binnen. Lathyrus loopt gauw naar de hoek rechtsachter om haar jas te zoeken. Ondertussen ziet ze natuurlijk allerlei andere mooie jassen, maar ze kan zich gelukkig bedwingen om deze te passen. Als snel vindt ze haar eigen jas. Ze bedankt de mevrouw hartelijk, trekt haar jas aan en gaat snel Lygulariah bellen. “Lygulariah, met mai, jai gelooft nooit wat er noe weer gebeurd ies!”

Lathyrus en Lygulariah staan een dag op een beurs in een groot congrescentroem. Dat is gezellig, maar ook doodvermoeiend. Ze moeten al om 05.30 uur vertrekken in de huurauto en hebben het gevoel alsof ze er al een hele dag op hebben zitten als ze eindelijk bij het congrescentrum aankomen. Maar: keep smiling!

Gelukkig staat hun stand al klaar en hoeven ze alleen maar de meegebrachte folders in de rekken te doen en wat give-aways voor de bezoekers klaar te leggen. Dan kunnen ze nog even een cappuccino drinken, in de toiletruimte checken of ze er nog representatief uitzien, een beetje bijpoederen en dan gaat de beurs ook al bijna open.

Het is een drukke dag en er zijn veel congresgangers die de stand bezoeken. Dat is fijn, want dan gaat de dag lekker snel voorbij. “Heb jai ook zoelke zere voeten Lygulariah?” vraagt Lathyrus. “Ja, ies heel erg, iek moet nodig even zietten! Geloekkig hebben die congresgangers straks weer een sessie, dan ga iek lekker poize nemen en zo lang mogelaik zietten. Ga jai mee?” antwoordt Lugylariah.

Zo, dat is even fijn zeg. De dames hebben een broodje gekocht en doen hun hooggehakte schoenen uit. Dat voelt goed! “Lathyrus, vind jai die balloennen ook zo mooi? Iek word altaid heel vrolaik van balloennen!” “Ja, ies echt leuk gedaan door die congresorganisatie! Mooie grote gekloerde balloennen overal!”

Helaas moeten de hakken weer aan want de dames moeten weer in de stand staan om te praten met bezoekers. Maar de grote heliumballonnen zijn wel heel erg leuk… “Iek neem aan het ainde van die dag zo’n mooie balloen mee naar hois!” zegt Lathyryus. “Mag dat wel?” vraagt Lygulariah. “Ach, waaroem niet? Iek vraag wel aan iemand of dat mag, komt vast goed.”

De congresdag zit erop en alle standhouders ruimen hun spullen op. De dames pakken de overgebleven folders en goodies in hun tassen en zijn blij dat ze weer naar huis mogen gaan. “Iek vraag wel even aan die mevroi van de garderobe of iek zo’n balloen mee mag nemen” zegt Lathyrus. Ze pakt een blauwe ballon (haar lievelingskloer), wikkelt het koord om haar pols en loopt naar de garderobe. “Is het oké als iek deze balloen mee naar hois neem?” “Ja hoor, wat mij betreft wel.” zegt de garderobedame. Lathyrus is helemaal blij, het mag!

“Past die balloen wel ien onze hoerauto?” vraagt Lygulariah. “Ach, dat gaat vast wel loekken. Wai hebben toch weer die boes mee?” antwoordt Lathyrus. Eerst het gebouw uit zien te komen met hun tassen en de grote ballon. De draaideur is lastig. Lathyrus en haar tas passen wel in de draaideur maar de ballon niet… Lygalariah probeert haar te helpen maar de ballon is toch echt te groot.

Gelukkig komt er een meneer van de organisatie aan. “Ah meneer, kunt u oens helpen? Die balloen wiel niet in die deur!” “Het spijt me dames, maar u mag deze ballon niet meenemen. Morgen hebben wij weer een congresdag en de ballonnen moeten allemaal blijven hangen zodat het er morgen ook weer feestelijk uitziet. ” Oh, dat valt even vies tegen … Al mopperend geeft Lathyrus de ballon terug aan de meneer. 🙂

Lathyrus en Lygulariah hebben een vervelend klusje op kantoor. Ze moeten handmatig alle ‘functionele’ e-mailadressen filteren uit een lijst met echt alle e-mailadressen van hun bedrijf… Niet echt gezellig om te doen. Maar: wat moet dat moet!

Eerst nog even een kopje thee halen en dan gaan ze toch maar aan de slag. Het begin is gemakkelijk. Alle adressen die beginnen met ‘info’ zijn natuurlijk héél functioneel. “Dat ies een goed begin Lygulariah!” Maar het wordt steeds lastiger om het onderscheid te maken. “Sommiege afdeliengen hebben echt rare adressen!”

“Soms twaifel iek echt of het een naam van een persoon ies of van weer een rare afdeling” verzucht Lathtyrus. Maar ze gaat stug door. “Lygulariah, ken jai een René Wals?” “Nee Lathyrus, die ken iek niet.” Lathyrus zoekt in het personeelssysteem maar kan geen René Wals vinden. Wel iemand die Van der Wal heet, een Wagenaar en een Walthuizen, maar Wals ho maar. Zal het dan toch een functioneel adres zijn? Dat kan toch haast niet…

Ze zoekt verder op Facebook en op LinkedIn maar komt daar niemand tegen die bij hun bedrijf werkt of gewerkt heeft. “Iek kan jou helpen zoeken” zegt Lygulariah, “iek ga zoeken op Bing en op Google.” Zo speuren ze samen nog een tijdje door. Pfff… wat een klus.

“Iek haal nog een kopje thee, wiel jai ook nog wat? vraagt Lathyrus. Ze haalt de thee en denkt ondertussen dat het wel heel raar is dat ze René Wals niet kunnen vinden. Misschien moeten ze ook zoeken op Mensenlinq? Dat zou wel naar zijn…

Weer achter de laptop zoekt Lathyrus verder op Google. Plotseling krijgt ze een kleur. “Iek begraip het ieneens Lygulariah! Het ies helemaal geen naam maar het betekent vernieuwen van die contracten!” Toch een functioneel e-mailadres dus… 🙂