Category: Werk

Lathyrus heeft een gezellige en bijzonder productieve dag op kantoor gehad. Maar nu is het tijd om weer naar huis te gaan. Ze is vandaag op de fiets en gelukkig is het mooi weer. Ze kan kiezen tussen twee fietsroutes: een route langs een nieuwbouwwijk of een route door een soort vakantiehuisjespark met prachtige tuinen en gezellig knisperende fietspaden. Ze neemt de route door het vakantiehuisjespark.

Ze kaikt blai om zich heen en geniet van de mooie tuinen, het gekwetter van de vogeltjes en de bloemengeuren. “Wat zou het toch heerlijk zain om hier zelf zo’n gezellig hoisje te hebben! Dan ben jai ook echt op vakantie, maar jai hoef niet ver te reizen en er zain hier vast geen slangen” denkt Lathyrus. Ze fantaseert nog een beetje door terwijl ze op haar gemak door het park fietst.

Ineens hoort ze in de verte een kat miauwen. Het klinkt wat klaaglijk en vragend tegelijk, zo’n langgerekte lage miiiaaaaauuw… Misschien ken jai dat wel? Lathyrus kan best goed kattengeluiden nadoen en produceert hetzelfde miiiaaaaauuw geluid. De kat antwoordt, maar klinkt ineens een stuk diechterbai. Lathyrus fietst vrolijk door maar schrikt als ze geritsel in de heg hoort waar zai net langs fietst. Er springt een nogal forse rode kat door de heg en die begint achter Lathyrus aan te rennen!

Ze fietst keihard door en kaikt snel angstig achterom. Komt baina in botsing met een grasmaaier maar kan haar evenwicht nog net bewaren. De kat geeft de achtervolging op en verdwijnt weer door de heg. Pfieuw… dat liep gelukkig toch weer goed af!

Lathyrus en Lygulariah hebben een bedrijfsuitje op het strand! In de ochtend zitten ze braaf in een congrescentrum te luisteren naar presentaties, maar tijdens de lunch in een strandtent wordt het al een stuk gezelliger. In de middag doen ze mee met een soort van omgekeerd escape room spel. Na het urenlang oplossen van puzzels en het doen van opdrachten in de brandende zon kunnen ze de sleutel verdienen van een goedgevulde koelbox. Ze winnen niet maar gelukkig is het andere team zo sportief om de buit te delen!

Na het avondeten in de strandtent willen Lathyrus en Lygulariah nog even het strand op. Ze zien hun eigen langgerekte schaduwen op het zand en raken helemaal geïnspireerd!!

Ze maken vreemde vormen en letters met hun lichamen, maken daar foto’s van en hebben de grootste pret! “Wai maken echte koenst!! Kaik toch hoe leuk!” roepen ze enthousiast naar elkaar.

Vanaf het terras van de de naburige strandtent kijken mensen heel verbaasd naar die twee dames die zich in allerlei bochten wringen en daarbij keihard lachen… 🌞⛱😂

Lathyrus gaat een klant interviewen voor een referentieverhaal. Ze haalt de hoerauto op en rijdt naar Amsterdam. Onderweg eet ze een paar handenvol zwartwitjes en drinkt ze koffie uit haar eigen thermosbeker. Lekker muziekje erbij, dikke prima! De mevrouw die ze gaat interviewen heeft gemaild dat ze een parkeerplek voor Lathtyrus heeft gereserveerd. Zo aardig! Maar Lathyrus kan de parkeerplek helaas niet vinden en zet de auto dus maar ergens anders in de buurt. Geloekkig is ze mooi op tijd.

Ze loopt het grote kantoorgebouw binnen en meldt zich bij de receptie. De receptioniste is heel aardig en geeft Lathyrus een mooi keycord met een bezoekerspasje eraan én een muntje. “Met dit muntje kun je koffie kopen bij onze barista” zegt de receptioniste. “Maar de barista is doof, dus je moet je bestelling wel in gebarentaal doen. Als je bijvoorbeeld cappuccino wilt bestellen maak je het gebaar alsof je een capuchon over je hoofd heen trekt. Nou, dat gaat vast wel lukken. Fijne dag!”

Lathyrus bedankt de receptioniste en loopt met haar tassen naar de koffiebar. De barista is nog bezig met een andere klant. Lathyrus ziet een tablet hangen met instructies voor de bestellingen, maar ze vertrouwt volledig op de receptioniste. Ah, zai ies aan die beurt! Lathyrus zwaait met haar rechterhand als begroeting, steekt vervolgens één vinger omhoog en maakt daarna met beide handen het gebaar alsof ze een capuchon over haar hoofd wil trekken. De barista knikt vriendelijk en gaat aan de slag. Ze maakt inderdaad een cappuccino zo te zien, dat gaat goed! Lathyrus gebruikt altijd zoetjes in haar koffie, dus ze heeft een roerstaafje nodig. Ze doet met haar rechterwijsvinger alsof ze aan het roeren is en glimlacht vriendelijk. De barista begrijpt het meteen en geeft Lathyrus een roerstaafje. “Gebarentaal ies helemaal niet moeilijk!” denkt Lathyrus. Ze duwt haar handen tegen elkaar en buigt haar hoofd om de barista te bedanken.

Ze zet haar tassen en de grond en gaat even zitten op een bankje in de hal. Het duurt niet lang voordat de mevrouw van de afspraak door een toegangspoortje komt lopen. Lathyrus herkent haar van haar profielfoto op LinkedIn. Lathyrus loopt naar de mevrouw, geeft haar een hand en stelt zich voor. “Leuk dat je er bent! Ga je mee naar onze afdeling?” zegt de mevrouw. Ze lopen naar een lift, waar het nogal druk is. Lathyrus draagt in haar linkerhand twee zware tassen en in haar rechterhand haar cappuccino. Het is niet gemakkelijk om je zo de lift in te wurmen tussen al die mensen. “Zal ik een tas van je overnemen?” vraagt de mevrouw vriendelijk. “Nou, graag, dank je wel!” zegt Lathyrus. De mevrouw neemt een tas over, laat hem direct een stuk zakken en is blijkbaar verbaasd over het gewicht van de tas. De tas weegt ongeveer 5 kilo, dus dat is wel begrijpelijk.

Ze stappen uit en de mevrouw laat Lathyrus de afdeling zien. Het is een grote kantoortuin met veel gezellige hoekjes, grote planten, kasten en een paar spreekkamers. Maar het opvallendste zijn de grote vrolijk gekleurde fitnessballen die her en der staan. Net skippyballen, zo leuk! Lathryus ziet zichzelf al gezellig door de kantoor springen, maar dat kan natuurlijk niet…

Het interviewgesprek vindt plaats in één van de spreekkamers. Ook daar staat een vrolijke fitnessbal, een roodroze! Maar ze gaan op stoelen aan de ronde tafel zitten. Het interview gaat heel goed, Lathyrus en de mevrouw hebben zich goed voorbereid en het wordt een positief en interessant klantreferentieverhaal. “Wil jij misschien nog een kopje koffie?” vraagt de mevrouw. Dat wil Lathyrus wel. De mevrouw loopt weg om de koffie te halen en Lathyrus grijpt snel haar kans… Ze springt van haar stoel af en gaat snel op de fitnessbal zitten. Dat zit best lekker! De mevrouw komt sneller terug dan verwacht en kijkt Lathyrus verbaasd aan. “Ja, iek kon de verleiding niet weerstaan, sorry” zegt Lathyrus beschaamd. “Ach, dat geeft niet hoor” zegt de mevrouw, “ik zit zelf ook regelmatig op die ballen. Wij doen hier namelijk aan actief werken. Als je op zo’n fitnessbal zit, zit je veel actiever!” “Goed om te weten, misschien moet iek een vrolijke skippybal kopen en meenemen naar main kantoor” denkt Lathyrus.

Lathyrus en Lygulariah hebben hun wekelijkse werkoverleg. Als het in de kantoortuin erg druk is gaan ze vaak lekker in de gang van kantoor zitten. Het is eigenlijk meer een soort loungeruimte, met een bank, een luie stoel, een groot tv-scherm aan de muur, planten, een hele grote houten tafel met fijne stoelen en het is vlakbij de koffiecorner. Een topplek!

Ze zitten naast elkaar met de laptops op tafel. Ze hebben diverse dingen te bespreken en gaan samen verder aan een project werken. Dan is het erg handig om de laptops naast elkaar te hebben. “Wiel jai nog een latte macchiato?” vraagt Lathyrus. ” Ja, altaid lekker, graag!” Ze werken weer verder. “Wat waait het hard vandaag hè? Iek hoor die wiend om het kantoorgebouw blazen!” zegt Lygulariah. “Gelukkig zietten wai lekker biennen!”.

Na een tijdje bijna zonder afleiding doorgewerkt te hebben ziet Lathyrus ineens een spin over de tafel wandelen. De spin loopt haar kant op. Naast haar laptop blijft hij staan. Het is geen enge spin. Hij is vrij slank en heeft lange poten. “Kaik!” zegt Lathyrus, “Die spien ies zich aan het opdroekken!” Inderdaad, de spin zakt door zijn poten en veert weer omhoog. “Hai wiel zeker indroek op jou maken” lacht Lygulariah. “Iek denk toch dat iek die spien maar naar boiten moet zetten” zegt Lathyrus. “Niet iedereen zal aardig zain voor die spien. Ik ben bang dat iemand hem misschien doodslaat…”

Ze pakt een kartonnen koffiebekertje en een stuk papier en vangt de spin vakkundig. “Wiel jai het raam even open doen Lygulariah?” vraagt ze. “Iek doe main best maar het waait zo hard tegen het raam aan!” zegt Lygulariah. Maar uiteindelijk lukt het toch. Het raam is open en Lygulariah houdt het stevig vast. “Nou spien, jai gaat lekker weer naar boiten. Daar ies het veel veiliger voor jou!” zegt Lathyrus.

Ze loopt met de spin in het bekertje naar het raam. Het is de bedoeling dat de spin op de gevel van kantoor gaat wandelen op het moment dat Lathyrus het papier wegschuift. Maar dan komt er ineens weer zo’n harde windvlaag… Het papier en de spin vliegen door de lucht… Oeps….

Lathyrus en Lygulariah zijn vandaag allebei op kantoor. Gezellig! Maar tijd om te kletsen is er helaas niet. Ze hebben het allebei veel te druk. Lathyrus heeft het niet alleen druk, ze doet ook druk. Ze drinkt met een paar grote slokken haar koffie op, beantwoordt weer een heleboel mailtjes, drinkt koffie, heeft een Skype meeting met iemand via haar laptop, drinkt koffie, belt met een collega, drinkt koffie, werkt weer snel verder, springt van haar stoel om naar de printer te rennen, haalt snel koffie voor iedereen, werkt weer verder en zo gaat het maar door. De ochtend is zo voorbij.

Tijd voor lunchen of een wandelingetje buiten zit er helaas niet in. Er is veel te veel te doen. Dus haalt Lathyrus gauw een beker karnemelk in het bedrijfsrestaurant. Ze werkt door en eet ondertussen haar boterhammetjes op. Ze wordt weer gebeld. Ze pakt wat papieren en zet haar beker karnemelk even opzij. Na het gesprek wil ze snel haar karnemelk opdrinken maar omdat ze zo druk doet slaat ze per ongeluk de beker om. Flats!!!

De karnemelk druipt niet alleen van haar bureau af, het zit ook op haar jurk, benen en laarsjes, op haar stoel en op de vloer. Het is één grote karnemelkbende, bah! Lathyrus dept gauw met zakdoekjes haar bureau schoon. Gelukkig is er niets op haar laptop en telefoon terecht gekomen! Haar kleding is een beetje vies geworden maar de vloer en haar stoel zijn echt heel vies. Toch maar even een emmer water en een doekje halen…

Ze vult de emmer met water en maakt eerst haar jurk, benen en laarsjes schoon. “Wat weer een gedoe allemaal, en iek heb het al zo droek!” Ze rent de afdeling weer op en begint driftig haar stoel en de vloer te boenen. “Zo, dat ziet er weer netjes oit. Het roikt hier nu wel een beetje zoerig, maar dat zal wel overgaan.”

Het is warm op kantoor en ze maakt zich toch wat zorgen om haar jurk. “Volgens mij roikt die joerk zoer, dat viend ik niet fain!” zegt ze tegen Lygulariah. “Ah, iek heb wel wat voor jou! Spoit jouw joerk maar lekker ien met deze deodorantspray, dan roik jai weer lekker naar bloemetjes!”Zo gezegd, zo gedaan. Lathryrus spuit flink met de deo in het rond en geniet van de frisse zoete bloemetjesgeur.

Na een paar minuten krijgt ze klachten van de overkant van de kantoortuin. Ze heeft waarschijnlijk toch iets te veel deo gespoten, de geur verspreidt zich over de hele afdeling. Overal worden de ramen open gezet. Lathyrus werkt dapper door, maar is heel blij als het vijf uur en ze naar huis kan gaan. Eenmaal thuis gooit ze direct haar zure jurk in de wasmachine. Haastige spoed is zelden goed, zo blijkt maar weer!

Zo op het eerste gezicht is er niets aan de hand met Lathyrus. Ze zit op kantoor achter een bureau, ze heeft een beker koffie en een flesje water, haar telefoon ligt op het bureau, ze heeft haar headset op en haar tassen staan op de grond. Maar als je goed naar haar gezicht kijkt zie je dat ze maar wat voor zich uit staart. Wat is er aan de hand?

“Iek ben main laptop kwait! Iek ben laptoploos…” verzucht Lathyrus. Alle collega’s moeten hun laptop door de IT afdeling laten spoelen, iets met de BIOS. Lathyrus had het al even uitgesteld maar voelde zich toch verplicht een afspraak te maken. Ze had gehoord dat het spoelen van haar type laptop niet altijd zonder problemen verliep. Haar afspraak had ze toen natuurlijk direct verzet naar een paar weken later. Want ze is echt gek op haar coole superdunne zilveren laptop met touchscreen scherm!

Maar uiteindelijk waren al die problemen opgelost en was het veilig om de laptop af te staan voor een grote spoelbeurt. Op de afgesproken dag bracht ze de laptop naar een aardige meneer en vroeg om een ontvangstbewijs. “Ja, dit ies een hele dure laptop meneer! Die kan iek hier toch niet zomaar achterlaten zonder dat iek bewais heb dat iek hem bij u heb iengeleverd! Bai een garderobe kraig iek ook altaid een kaartje of bonnetje!” De meneer schudt zijn hoofd en kijkt Lathyrus verbaasd aan. Ze krijgt geen ontvangstbewijs.

Gelukkig heeft Lathyrus die dag een paar afspraken staan waarvoor een laptop niet echt noodzakelijk is. Toch is het lastig, want ze maakt altijd aantekeningen van de gesprekken op haar laptop. Maar goed, het ies even niet anders.

Aan het einde van de dag gaat ze weer naar de meneer van de IT afdeling. “Iek kom main laptop weer ophalen. Ies het allemaal geloekt? ” De meneer schudt zijn hoofd en zegt dat het helaas nog niet gelukt is. Ze hebben van alles geprobeerd maar de laptop zit in een loop en kan er niet uit komen. Waarschijnlijk moet de laptop worden opgestuurd naar een specialist aan de andere kant van het land. “Oh, dat ies niet zo fain!” zegt Lathyrus. “En hoe lang gaat dat dan doeren? Hoe lang ben iek main laptop dan kwait?”

“Nou, dat kan wel een paar weken duren” zegt de meneer. “De specialist heeft zich namelijk net vorig week ziek gemeld met zeer ernstige rugklachten! Ik adviseer u om een nieuwe laptop te bestellen.” Lathyrus loopt het kantoor uit en gaat aan haar eigen bureau zitten mokken. Ze voelt zich boos en verdrietig en verslagen tegelijk. Wat stom ies dit zeg! Toen iek die laptop inleverde was er niets mee aan de hand! Die stomme BIOS… Maar misschien kraig iek wel een bioscoopbon ter compensatie van deze ellende, dat zou heel toepasselijk zain!

Zoals joellie waarschainlaik wel weten maken Lathyrus & Lygulariah met grote regelmaat gebroik van hoerauto’s om naar afspraken in het land te gaan. Ze kraigen vaak verschillende auto’s mee. Soms een stationwagen, soms een gewone auto, soms een soort boes, soms diesel, soms benzine, soms met wifi, meestal zonder wifi, soms een automaat, soms handgeschakeld, soms met vermoeidheidsdetectie, altijd met navigatie (heel fain!) maar helaas nooit met chauffeur.

Geloekkig vinden beide dames autorijden wel leuk en ze passen zich altijd snel aan de omstandigheden aan. Het lastige van hoerauto’s is wel dat je ze op de afgesproken taid moet inleveren.

Lathyrus heeft diverse afspraken in het land en neemt een hoerauto mee. Ze krijgt de sleutel en een tankpasje met pincode, want de auto moet op de afgesproken taid volgetankt weer worden ingeleverd. Het is wel heel erg ongezellig dat Lygulariah vandaag niet mee gaat, maar ze kan haar onderweg gelukkig wel bellen.

De afspraken gaan goed en Lathyrus stapt weer in de auto om terug naar huis (nou ja, naar kantoor) te rijden. De afspraken zijn wel ietsje uitgelopen, dus ze moet opschieten. Ze kaikt op de navigatie en ziet dat ze om 16.03 uur weer terug zal zain. Ai, dat ies aigenlaik te laat. Ze zou de auto om 16.00 uur inleveren. Nu maar hopen dat ze lekker door kan raiden en dat er geen files zain.

Het gaat goed, geen files. Maar er is nog maar wainig taid om de auto af te tanken. Opschieten Lathyrus! Ze raidt naar het tankstation vlakbai kantoor, springt uit de auto, doet het klepje open en pakt het vulpistool. “Nou ja zeg, dat ies vreemd! Die slang past niet in die opening van de tank! Wat een stom gedoe…” Maar Lathtyrus laat zich niet uit het veld slaan. Ze houdt het vulpistool precies boven de opening van de tank en droekt de hendel voorzichtig een klain beetje in. Ja, het loekt! Er komt een heel klain beetje diesel in de tank! Ineens beseft dat ze er misschien een reden voor is dat het niet past. Deze hoerauto lust waarschijnlijk helemaal geen diesel… Ze hangt de slang terug en slaat zichzelf op haar hoofd.

Daarna tankt ze de auto snel vol met benzine, betaalt met de tankpas en rijdt naar kantoor om de auto in te leveren. Ze is wel 10 minuten te laat, maar het ies niet erg. Wat een geluk!

Lathyrus en Lygulariah gaan voor hun werk gezellig samen een dagje naar een beurs. Het is wel eens leuk om zelf te gast te zijn op een evenement in plaats van het te organiseren. Na een autorit van ruim 3 uur met diverse file’s komen ze eindelijk op de plaats van bestemming en sluiten aan in de lange rij voor het parkeerterrein. Ze mogen direct 13 euro betalen aan een niet al te vrolijke meneer bij de ingang van het parkeerterrein. Gelukkig geeft de meneer wel een bonnetje, kunnen ze de kosten declareren.

Eenmaal binnen in de hal kunnen ze weer in een lange rij aansluiten. Het is megadruk en het wachten duurt lang. Gelukkig is er een dj die met vrolijke discomuziek goed zijn best doet de stemming erin te houden. Nu ze hun badge eenmaal hebben mogen ze aansluiten in de volgende rij, voor de garderobe. Lygulariah gaat in een andere rij staan dan Lathyrus. “Kaiken welke rai sneller gaat oke?” Lathyrus vindt het prima en zet zichzelf weer in de standby modus.

Achter haar komen twee mannen in pak staan en er sluit ook een dame aan die duidelijk zin heeft in netwerken. “Hallo, ik zal me even voorstellen, ik ben Evelien!” zegt de dame tegen de mannen in pak. De dame begint een heel verhaal over dat het zo slecht is van de organisatie dat overal van die lange rijen staan en dat ze dat toch wel anders had verwacht van een evenement dat gaat over het organiseren van evenementen. Blablabla. Opeens schrikt de dame en zegt “Oh sorry, jullie zijn van de organisatie zie ik!” “Wij zijn helemaal niet van de organisatie, waarom denk je dat?” vragen de mannen. “Nou, ik zie het logo van eventregistratie.com op jullie badge staan!” zegt de dame. Lathyrus draait zich om en zegt droogjes “Dat logo staat op elke badge”. De dame kijkt verbaasd.

Even later hoort Lathyrus de dame zich hardop afvragen of de garderobe misschien gratis is of dat je er voor moet betalen en zo ja, hoeveel dan. Lathyrus heeft allang gezien dat het twee euro kost. Ze draait zich weer om en zegt “Het kost twee euro”. “Goh, wat handig dat jij alles weet zeg! Jij kunt vandaag wel mijn personal assistent zijn!” zegt de dame vrolijk. “Ik ben geen personal assistent. Iek ben waarzegster. Iek heb hier een aigen stand met een glazen bol. Echt waar” zegt Latyrus. De dame kijkt haar verbaasd aan en twijfelt zichtbaar of ze Lathyrus kan geloven of niet.

Het evenement valt eerlijk gezegd een beetje tegen. Ze hadden gehoopt veel inspiratie op te doen voor de organisatie van hun eigen evenementen, maar zien vooral veel geschminkte en verklede mensen rondlopen die je kunt inhuren, eetbare confetti en tenten die je kunt huren. Ze hebben in een soort grote iglotent wel een leuke lezing bijgewoond van een bekende tv-presentator. Dat ging onder andere over deuren die soms niet open gaan en dat er dan later wel een andere deur voor je open gaat. Heel geruststellend.

Tijd voor lunch! Er zijn diverse food trucks en Lygulariah heeft wel zin in Surinaams-Javaans eten. Lathyrus gaat in de rij staan voor vega wraps. Lathyrus is eerder klaar en komt gezellig naast Lygulariah staan. “Wat ga jai bestellen?” vraagt Lathyrus. “Iek weet het nog niet helemaal. Er ies veel keuze en iek weet niet wat Pitjel ies.” “Iek zal even ien main glazen bol kaiken” zegt Lathyrus. (Ze kan het bord waarop de gerechten beschreven staan net zien vanuit haar ooghoek.) “Ah, iek zie het al, dat ies een salade!” “Jai bent echt een goede waarzegster!” zegt Lygulariah. 🙂

Lathyrus en Lygulariah moeten een nachtje in een hotel slapen omdat ze een meerdaags evenement ver weg hebben. Er blijven nog meer collega’s overnachten, dus dat wordt vast extra gezellig. Na een dag hard werken gaan ze naar het hotel en checken ze in bij de receptie. Ze krijgen kamers naast elkaar. De kamers zijn helemaal aan het einde van een lange gang. Het is nog een heel gesjouw met al die tassen en rolkoffertjes!

Ze hebben afgesproken om met de collega’s te gaan eten in het hotelrestaurant. Ze frissen zich even op in hun kamers en lopen daarna weer de gang op. “Het ies wel ver lopen naar die lift!” zegt Lathyrus. “Iek heb gezien dat hier vlakbai een andere lift ies. Zoellen wai die maar nemen?” Er staat DIENSTLIFT op, maar een lift is een lift. Alle collega’s stappen in. “Op welk knopje moeten wai nou droekken? Zal iek maar op KEUKEN droekken? Die keuken ies natuurlaik vlakbai het restaurant dus dat komt wel goed!” Zo gezegd, zo gedaan. De lift komt al schokkend in beweging en stopt na een tijdje. De deur gaat open en ze zijn inderdaad in de keuken! Het keukenpersoneel kijkt heel verbaasd… Lathyrus zwaait vriendelijk en zegt “Sorry hoor! Daaag!”, terwijl Lygulariah snel op de knop naar boven drukt. De deur gaat weer dicht en ze krijgen de slappe lach. Dan toch maar door die lange gang lopen en met de gewone lift…

Het eten smaakt heerlijk. Alhoewel Lathyrus en Lygulariah eigenlijk al flink vol zitten willen ze nog een toetje. Ze vragen de dessertkaart en bestuderen deze aandachtig. Lathyrus heeft iets uitgekozen en laat de kaart zien aan de anderen. “Kaik, dat laikt mai leuk en lekker! Ais met een aarbei engel! Wat leuk! Dat ies vast een hele grote aardbei in de vorm van een engel op een bed van ais ofzo! Die wiel iek!” Als de mevrouw van het restaurant komt om de bestellingen op te nemen vraagt Lathyrus voor de zekerheid nog even wat er precies in dat toetje zit. De mevrouw zegt dat het aardbeiengel is. Geen engel gemaakt van aardbei, maar een soort dikke saus, een gel. Wat een teleurstelling! Lathyrus bestelt een dame blanche.