Category: Werk

Lathyrus werkt zoals vele andere mensen noodgedwongen vanuit hois. Gelukkig heeft zai werk waarbai dat kan, maar het ies wel even wennen. De eerste twee dagen zain geweldig, ze is echt superproductief aan de keukentafel en kan via haar headset gewoon met haar collega’s praten. Maar ze vergeet haast om poizes te nemen en dat ies natuurlijk weer niet gezond. Op de derde dag neemt ze tussen de middag heel bewust poize. En omdat ze toch vanuit hois werkt kan ze de poize best gebruiken om even snel het hois te stofzuigen!

Wat een reuzegoed idee is dit zeg! Boven is alles alweer netjes, de trappen zijn stofvrij, de wc beneden, de gang en de woonkamer zijn schoon. Daar word je vrolijk van! In de keuken ziet ze haar laptop op tafel staan. “Er zitten vast wel wat broodkroimels tussen de toetsen. Iek haal die stofzuiger over main toetsenbord, lekker fris!” Dat moet ze eigenlijk vaker doen. Straks nog even een desinfecterend schoonmaakdoekje erover, in het kader van bacteriën en enge virussen ook een hele goede actie.

Ze pakt een doekje en ziet ineens dat er een letter mist! De A is spoorloos verdwenen! Ze zoekt op de tafel, de stoelen en de vloer, maar de A is nergens te bekennen. Dat is wel lastig, want de letter A komt best vaak voor. Als het nu de Q was geweest was het niet zo’n probleem, maar de A is echt zo’n letter die je snel gaat missen. Lathyrus kraigt het ineens heel warm… het zal toch niet waar zain? Zal ze A per ongeluk hebben opgezogen met de stofzuiger???

Er is maar één manier om daar achter te komen: de stofzuiger open maken, de stofzuigerzak open knippen en zoeken maar! Niet een echt leuk en fris klusje, maar wat moet dat moet en zonder A is er ook niks aan…

Kaik eens hoe vrolijk de toiletroimte van kantoor er tegenwoordig uit ziet! Het was altaid een kille sfeerloze ruimte, maar sinds kort is het er echt een stuk gezelliger. Lathyrus had thuis wat verzorgingsproducten staan die ze eigenlijk niet gebruikte of gratis had gekregen bij een 2 voor de prais van 1 actie. En om die spullen nou weg te gooien… dat is zonde.

“Iek neem ze mee naar kantoor, dan kunnen mijn vrouwelijke collega’s die spulletjes ook gebruiken als ze willen. Want iedereen heeft wel eens acuut behoefte aan haarlak, handcrème of deodorant”. Zo gezegd, zo gedaan.

Het begon dus met haarlak, handcrème en deospray. Maar een toiletspray is ook wel handig bedacht Lathyrus, want ze merkte dat sommige dames wel eens een grote boodschap doen tijdens kantoortijd. Dus zo’n spray nam ze de volgende dag mee (2 voor prais van 1 actie). Toen ze op haar vrije dag aan het shoppen was zag ze een schattige mini-orchidee voor heel weinig geld, ook superleuk voor de toiletruimte! Dus die nam ze ook mee naar kantoor. En  de keer daarop kwam ze een roze mandje tegen voor 99 cent, dat mocht ook mee naar kantoor. En een pakje maandverband is ook altijd handig, dus dat volgde ook al snel.

De vrouwelijke collega’s op kantoor waren blij verrast met alle fijne producten en vroegen zich al of wie dat had geregeld. En het leukste is dat het goede voorbeeld gevolgd werd, want een collega had een flesje heerlijke haarolie bij de andere spulletjes neergezet!

Nu nog een stopcontact regelen zodat je je kapsel tussen de bedrijven door nog even kunt stylen, maar dat zal hem wel niet worden…

Lathyrus en Lygulariah hebben een afspraak bij Schiphol. Ze gaan hun jaarplan bespreken met een groot softwarebedraif waar ze al jaren mee samenwerken. Het is best een stuk raiden, dus de dames moeten weer vroeg op. Onderweg is er gelukkig nog even taid voor een plaspoize en een verse cappuccino. Lathyrus is eraan gewend dat ze onderweg altaid moet betalen voor een toiletbezoekje. Ze grabbelt in haar tas naar een 50 cent muntje. Gelukkig heeft ze die nog! Ze ziet een of andere automaat in de buurt van de toiletten en stopt het muntje erin. “Wat doe je nou?” vraagt Lygulariah, “Je hoeft hier helemaal niet te betalen, hahaha!”. Lathyrus kaikt nog eens goed en ziet dat die automaat inderdaad helemaal niet bij de toiletten hoort en dat er geen hekje voor de toiletdeuren zit. Wat stom dat ze dat niet zag…

Maar goed, de dames vervolgen hun reis en zijn heel benieuwd onder welke gigantische poort ze straks zullen rijden. Het ziet op het navigatiescherm echt spectaculair uit!”Ies die poort nieuw ? Iek heb daar nog nooit iets over gehoord. Straks ies het een poort naar een andere dimensie! Hahaha…” De dames zijn zeer teleurgesteld wanneer het gewoon een tunnel blaikt te zain. Saai…

Ze zain mooi op taid in Schiphol en parkeren de auto in een parkeergarage. Omdat ze al een paar keer eerder bai dit bedraif geweest zain weten ze precies de weg. Ze stappen in de lift en zoeven naar de juiste etage. Ze bellen aan en al gauw doet een dame de deur open en kijkt hen vragend aan. “Hallo, wai zain Lathyrus en Lygulariah. Wai hebben een afspraak met Simone!” “Oh, Simone is er nog niet, maar kom binnen! Ik ben Sharon. Neem alvast maar een kopje koffie, dan bel ik Simone om te zeggen dat jullie er zijn!” zegt de dame vriendelijk.

Lathyrus en Lygulariah stappen het kantoor binnen en gaan eerst richting de toiletten. Even checken of ze er nog een beetje representatief uit zien. Of er geen cappuccino-schuim op je wang zit, of een stukje zwart-witje tussen je tanden, je weet tenslotte maar nooit. Daarna lopen ze naar het keukentje. Ze horen een mannenstem uit een ruimte naast de keuken, het klinkt alsof iemand daar training geeft. Ze kijken stiekem om het hoekje en wuiven vriendelijk naar de verbaasde cursisten. “Nu eerst koffie!” zegt Lathyrus.

Ze maakt koffie voor zichzelf en voor Lygulariah. Ah, daar komt Sharon weer aan, met een telefoon in haar hand. “Ik heb Simone voor je aan de lijn”, zegt ze tegen Lathyrus. “Ja, goedemorgen, met mij!” zegt Simone vrolijk. “Ik begrijp van Sharon dat jullie bij ons op kantoor zijn. Maar ik ben er helemaal niet, hahaha… Ik had twee weken geleden toch gezegd dat ik heel misschien naar Zuid-Afrika zou gaan? Nou, daar ben ik nu dus! En ik heb onze afspraak gisteravond declined, dus ik begrijp eigenlijk niet goed waarom jullie nu in Schiphol zijn. Nou, ik moet weer verder hoor. Fijne dag nog!”

Lathyrus kaikt stomverbaasd naar de telefoon. Dit is echt niet te geloven… een rit van ruim 2 uur voor niks! De dames drinken hun koffie op in een soort kantine, Lathyrus gooit uit vervelling een paar pijltjes naar een dartboard en intussen komen er wat kantoormensen binnen. Die zijn heel verbaasd de beide dames daar te zien. Lathyrus en Lygulariah leggen uit dat ze een afspraak hadden met Simone, maar dat die lekker in Zuid-Afrika zit. “Zo, wai gaan maar weer eens. Het was gezellig, tot een volgende keer!” zeggen Lathyrus en Lygulariah. Eén van de kantoormensen geeft hen voor onderweg wat flesjes drinken en zakjes chips mee, hoeven ze ook niet meer te lunchen. Dat scheelt weer.

Lathyrus heeft zichzelf weer eens een vervelend kloesje op de hals gehaald. Het leek zo’n leuk idee: handige bureaukalenders laten ontwerpen, laten drukken en dan per post verzenden naar de 200 beste klanten. Maar het was in het echt helemaal niet leuk…

Het begon met het bestand van de 200 beste klanten. De manager had zijn best gedaan de lijst uit het centrale systeem te toveren en er een Excel bestand van te maken. Omdat de Security Officer van het bedraif er steeds op hamert dat je erg voorzichtig moet zain met klantgegevens heeft de manager het bestand bevailigd. Niet met een wachtwoord ofzo, nee, hij heeft de rechten van wat Lathyrus kan met het bestand aangepast. Ze kan het bestand opslaan en bewerken, maar het niet doorsturen naar iemand anders. Nou wil ze dat ook helemaal niet, maar goed. Ze komt er al snel achter dat de manager de tussenvoegsels van de klanten niet in het bestand heeft opgenomen. Je weet wel, bij sommige mensen begint de achternaam met de, van, van de, van der, van den enzo. Maar daar is geen kolom van.

Geen nood, Lathyrus duikt zelf in het CRM systeem en kaikt per klant of er misschien tussenvoegsels zain. Dat zain er best veel. Ze ziet ook dat veel contactpersonen in de lijst helemaal niet de contactpersonen zijn waar haar afdeling contact mee heeft. Geen nood, ook dat checkt ze bij iedere klant en ze zet de juiste mensen in het bestand. En dan ziet ze dat ook de adressen soms heel raar zijn, er ontbreken huisnummers en postcodes. En sommige bedraiven hebben inmiddels andere namen. Gelukkig is wat niet in het CRM systeem staat op Google te vinden. Al met al is ze bijna een hele dag bezig om alles uit te zoeken en het bestand aan te passen. En ze heeft nog veel meer te doen, en komen steeds nieuwe e-mails binnen en de kalenders moeten echt deze week de deur uit. Als dat maar goed komt!

De volgende werkdag is het bestand klaar. Lathyrus bedenkt een tekst voor een vrolijk begelaidend briefje en wil dat Word bestandje mergen met de aangepaste Excel lijst. Maar dat gaat dus helemaal niet, door die bevailiging. De manager had tussendoor nog geprobeerd om een nieuw bestand mét tussenvoegsels te maken, maar dat was niet gelukt. Hij had wel een nieuw bestand gestuurd, maar daar zaten nog alle fouten in van het eerste bestand.

Lathyrus hoopt dat het nieuwe bestand minder goed bevailigd is, zodat ze in ieder geval kan mergen met Word. Dat blijkt inderdaad het geval te zain, hoeraaa! Maar bestand 2 is nog niet aangepast en ze kan geen gegevens van bestand 1 naar bestand 2 kopiëren… “Misschien kan ik bestand 1 printen?” denkt Lathyrus hoopvol. Nee dus… Ze probeert er screenshots van te maken en die te printen. Maar de screenshots geven alleen een zwart scherm weer, door die verrekte bevailiging. Dan het Knipprogramma proberen! Nee hoor, ook dat mag niet.

Lathyrus wordt een beetje wanhopig en zit letterlijk en figuurlijk met de handen in het haar… Ze kan natuurlijk steeds van het ene Excel bestand switchen naar het andere bestand, maar daar word je ook stapelgek van… Ineens heeft ze een geniaal idee. “Iek maak foto’s van het bestand en die sla iek via mijn mobiel op in mijn One Drive en dan download iek ze op main laptop en dan print iek die foto’s!” Dat gaat gelukkig goed. De fotoprints zijn scherp genoeg om alles te kunnen lezen. Yess!!

Nu aan de hand van de printjes alle waizigingen opnieuw invoeren, maar dan in bestand 2. Dat gaat een stuk sneller dan de eerste keer omdat ze niet alles meer in andere systemen hoeft op te zoeken, maar toch is het een zeer taidrovend kloesje. Uiteindelijk is bestand 2 helemaal aangepast en kan er vrolijk gemerged en geprint worden. Bai de eerste printpoging had de printer zelf bedacht dat alles dubbelzaidig moest. Na een paar vellen kon Lathyrus de opdracht gelukkig stoppen. Daarna pakte de printer heel gezellig het verkeerde papier. Daarna liep het papier uiteraard een paar keer vast en moest Lathyrus met haar pincet alle vastgelopen vellen eruit trekken en opnieuw printen. En zo werd het al snel veel later… Aan het einde van de werkdag zain de brieven geprint, maar is er geen taid meer om de brieven met een kalender in enveloppen te stoppen.

Met hulp van een collega zet Lathyrus de dozen met enveloppen, brieven en kalenders in haar auto. Ze is morgen vrai en heeft een druk programma maar deze kloes moet af!! De keuken van Lathyrus laikt wel een postkamer. Overal enveloppen, gevouwen kalenders en brieven. Het is nog een heel gedoe, maar om 16.00 uur kan ze op kantoor de mailing inleveren en kan deze gelukkig nog met de post mee. Zodat de 200 beste klanten van het bedraif keurig voor de Kerstdagen een faine kalender ontvangen. En nu maar hopen dat ze er blai mee zain!! 😇

Lathyrus loopt door kantoor, ze moet even iets ophalen van beneden. Haar verrassing is groot als ze op de bank in de wachtruimte ineens een zeer gewaardeerde collega uit een ver verleden ziet zitten! “Meneer Michiels! Wat ontzettend leuk u weer eens te zien! Hoe gaat het met u? En wat brengt u hier? ” Lathyrus loopt enthousiast op hem af en schudt zijn hand.

Helaas heeft hij net een kopje in zijn andere hand en door het enthousiaste handengeschud van Lathyrus vliegt de koffie over de rand van het bekertje op zijn broekspijp. “Oh nee, wat doe iek nu toch weer!” roept Lathyrus. “Iek zal even een doekje voor u halen!” “Ach, laat maar, het geeft niet” zegt meneer Michiels “dit is toch al een oud pak. Doe maar geen moeite.” En hij legt uit dat hij voor een audit op bezoek is bij het bedraif waar Lathyrus werkt. Hai heeft een afspraak met een van de directeuren. “Echt heel erg leuk om u weer eens te zien en hoe gaat het verder met u en met uw vrouw Liesbeth? ” zegt Lathyrus. Meneer Michiels vertelt dat alles goed met hem gaat, dat hij inmiddels zijn werkzaamheden aan het afbouwen is richting pensioen en dat het ook met Liesbeth heel goed gaat. Ondertussen wrijft hij met een zakdoekje over de koffievlek.

“Iek haal toch even een doekje voor u” zegt Lathyrus. Ze loopt naar de koffiecorner en zoekt een geschikt doekje. Een doekje van stof, dat ze nat kan maken met een beetje water. Maar zo’n doekje ies er niet. Dus pakt ze een papieren handdoekje en houdt dat even onder de kraan. Helemaal blai loopt ze weer naar meneer Michiels, ze laat het doekje zien en biedt het aan. Meneer Michiels kaikt een beetje argwanend, maar neemt het doekje toch aan en wrijft ermee over zijn broekspijp om de vlek te verwijderen. Dat had hai beter niet kunnen doen, want door het wraiven verkroimelt het papier en in plaats van een koffievlek zit er nu een grijswitte plek vol papierkroimels in zain broek. Ai….

Gelukkig wordt meneer Michiels gered door de directeur met wie hij een afspraak heeft. Lathyrus stamelt nog iets van “Het spait mai zo, dit was echt niet de bedoeling. Maar toch heel leuk om u weer gezien te hebben!” Meneer Michiels knikt haar vriendelijk toe, pakt zijn laptop en gaat snel met de directeur mee. Waarschijnlijk ies hai heel blai dat hai niet meer met Lathyrus samenwerkt…

Lathyrus is de hele dag gastvrouw (en zaalwacht en manusje van alles) op een groot evenement van haar bedraif. Eén van de sponsoren heeft een zeer bijzondere gastspreker ingehuurd: de enige echte André Kuipers!!

Lathyrus luistert ademloos naar zijn presentatie en denkt terug aan de taid dat zai zich voor ruimtevaart begon te interesseren. Dat was taidens het Space Shuttle programma, al eventjes geleden inderdaad. Alle artikelen die daarover verschenen in de krant en in magazines knipte ze uit en plakte ze in een plakboek.

Ze is al een keer in het NASA Kennedy Space Center in Florida geweest (daar heeft ze nog steeds een coole NASA pet van) en twee keer bij de ESA in Noordwijk. Uiteraard spaarde ze ook vol enthousiasme de ‘ruimteplaatjes’ van de Albert Heijn actie. En als ze ergens een sweater of shirt ziet met het NASA logo erop moet ze die gewoon hebben…

Maar André Kuipers is echt haar held. “Dat ies zo’n aardige en roestige man en hai kan zain boodschap ook zo goed vertellen aan kienderen! Over hoe kwetsbaar onze planeet ies. En wat wai zelf kunnen doen om verstandig met de aarde om te gaan. Iek viend hem geweldig!”

Taidens de borrel mogen klanten in de stand van de sponsor op de foto met André Kuipers. Lathyrus wil ook heel graag met hem op de foto, maar durft er niet naar toe te gaan. Maar haar collega’s zeggen dat dat best mag en dat ze dat gewoon moet doen. “Nou, dan ga iek maar!” zegt Lathyrus vrolijk en ze loopt met knikkende knieën naar de stand waar haar ruimteheld met een heleboel mensen op de foto gaat. Er staat zelfs een rij! Een leuk meisje maakt kleine polaroidfoto’s van alle mensen die met meneer Kuipers op foto gaan.

Lathyrus staat een beetje te dralen in de stand en durft niet in de rij te gaan staan. Maar dan wordt ze opgemerkt door één van de sponsormensen. Hij vraagt of ze misschien ook met meneer Kuipers op de foto wil en duwt haar vooraan in de rij. Meneer Kuipers is druk in gesprek met iemand, maar lacht ondertussen heel vriendelijk naar Lathyrus en zegt dat ze natuurlijk even een foto gaan maken, geen probleem! Lathyrus gaat naast meneer Kuipers staan, haalt snel haar telefoon tevoorschijn en maakt een selfie. Zo heeft ze niet alleen een klein polaroidfoto maar ook een echte foto. Dit is echt een dag om nooit te vergeten!

Lathyrus slaapt voor haar werk een nachtje in een hotel, omdat ze de volgende ochtend om 07.00 uur present moet zijn bij een groot evenement van haar bedraif. Ze heeft bijna twee uur in de auto gezeten en moet zo langzamerhand echt even naar het toilet. Ze parkeert de hoerauto in de garage onder het hotel, gaat naar boven en meldt zich bij de receptie. Haar reservering staat gelukkig in de computer en ze neemt haar keycard en wat instructies over waar jai kunt onbijten enzo  in ontvangst. Ze bedankt de receptiemeneer en gaat gauw met de lift naar de 7e etage. Het is altaid even zoeken in zo’n hotelgang maar ze vindt de kamer al snel.

Het is een hele grote en chique ingerichte kamer met een riant bed, mooie lampen, een soort divan, een bureau, veel kastruimte en een minibar (waar helaas alleen twee flesjes water in staan). De badkamer is helemaal geweldig; een bubbelbad en een grote inloopdouche met regendouche. Lekker hoor!

Ze zet haar koffer op het daarvoor bestemde bankje, gooit haar jas op het bed, schopt haar schoenen uit en wil nu toch echt naar het toilet. Maar in de badkamer zit geen wc… Gelukkig blaikt er naast een van de kasten nog een deur te zain en daar is de wc. Dat is een hele opluchting. Ze appt met Lygulariah die in hetzelfde hotel overnacht en vraagt of zai nog wat wiel drinken ien de bar. Maar helaas, Lygulariah zit al in bad en wil daarna direct gaan slapen. Lathyrus drinkt dan maar een bekertje water, leest nog even in een boek en gaat douchen en haar haar föhnen. Dat scheelt morgenochtend weer, want ze moet immers om 07.00 uur aanwezig zijn op de congreslocatie.

De wekker staat op 06.00 uur maar Lathyrus is al eerder wakker. Het slaapt toch altaid een beetje raar in een vreemde kamer. Ze heeft enorm zin in koffie en er staat een Nespresso machine in de kamer! Ze zoekt een cupje uit, stopt die in de machine, doet de hendel omlaag, prutst een te grote beker schuin onder de koffie uitlaat en drukt op een knopje. Ze heeft zelf thuis geen Nespresso, dus ze weet eigenlijk niet of ze op het linker- of rechterknopje moet drukken. Nou, het linkerknopje geeft een piepklein bodempje koffie… Dat was dus de verkeerde. Dan nog maar een kopje erbai maken.

Ze ziet dat het water in de machine op is en krijgt een beetje roezie als ze aan die waterbak sjort om hem oit de machine te halen. De hele machine schudt heen en weer en vreemd genoeg verschaint er aan de onderkant van de machine ineens een heleboel koffie! Het stroomt over het kastje, help! Lathyrus rent gauw naar de badkamer om tissues te halen en de boel droog te deppen.

Ze vult in de badkamer het waterreservoir  en krijgt het met veel moeite weer in de machine. Wat een gepruts… en er stroomt alweer koffie van onder de machine. Lathyrus stopt een nieuw cupje in de machine, doet de hendel naar beneden en drukt nu op het rechterknopje. Ha, er komt aardig wat koffie bai in haar beker! Daar gaat ze straks van genieten, maar eerst moet ze weer tissues halen om de koffieboel schoon te maken. Die koffie is trouwens koud. Ineens begraipt ze het, onder de koffie uitlaat zit een plateautje en daaronder zit een opvangbakje. En dat zit dus helemaal vol…

Ze schraift een waarschuwing voor de schoonmaakster op een plakbriefje en plakt dat op het plateautje. Zo, nu kan ze eindelijk genieten van haar koffie. En omdat dit hele gedoe best lang duurde moet ze nu heel erg opschieten om nog op tijd bai die congreslocatie te komen…

Het ies een diensdagochtend zoals zovele en Lathyrus gaat naar kantoor. Zai heeft weer een droekke dag voor die boeg. Veel afspraken en veel diengen om te doen. Ze zet gauw haar tas op de vloer naast haar bureau en doet haar laptop aan. Nog even snel zo’n faine latte macchiato halen en hup, aan de slag!

Ze zit lekker te mailen en te doen als ineens haar manager en de HRM-dame naar haar toe komen. Met een mooie bos bloemen! “Wat ies er aan die hand? Iek ben een paar maanden geleden toch al jarieg geweest?” denkt Lathyrus. Ah, ze begraipt het al, het is vandaag 5 jaar geleden dat ze hier kwam werken. Het ies dus haar joebileoem, haar eerste loestroem. Wat leuk dat ze daar aan denken!!

Lathyrus neemt de felicitaties en de bloemen in ontvangst en is helemaal blai met deze leuke verrassing! De HRM-dame neemt een foto, maar het is daarvoor eigenlijk nog te vroeg in die ochtend vindt Lathyrus. Haar geziecht is nog niet helemaal wakker zeg maar… Andere collega’s van de afdeling komen haar ook feliciteren en Lathyrus vindt het allemaal heel gezellig en bijzonder! Maar de vreugde kan niet te lang doeren, want er moet nog veel werk verzet worden vandaag.

Na de lunchpoize vraagt Lathyrus een collega of hij een foto wil nemen van de bos bloemen en haarzelf. En ach, die kan ze ook wel even gezellig posten op LinkedIn. Af en toe een persoonlaik berichtje moet kunnen. Niet dat het zo bijzonder is dat iemand 5 jaar ergens werkt, maar toch leuk. Meestal post Lathyrus echte werkdingen, zoals dat het bedraif waar zai werkt een seminar of webinar organiseert, of dat er een interessant nieuw blog te lezen is op de bedrijfswebsite, dat soort dingen.

Lathyrus is dan ook helemaal verbaasd als die joebileoempost het hartstikke goed doet op LinkedIn: meer dan 13.500 views, 155 reacties en 35 leuke, aardige, grappige en lieve commentaren van collega’s, oud-collega’s, zakenrelaties, oud schoolgenoten etc. Daar word je toch helemaal vrolijk van?

 

Lathyrus is ergens projectleider van en heeft een overleg met een aantal mensen van het projectteam. Lygulariah maakt ook deel uit van het projectteam en is dus gezellig meegegaan.  De locatie van het overleg is nogal bijzonder. Het is een soort supergrote showroom van meubels en woonaccessoires. Op maandagen is de showroom geopend voor mensen van meubelzaken, die hier alle leuke spullen kunnen bekijken en kunnen bestellen voor hun winkel.

Lathyrus en Lygulariah melden zich bij de receptie en mogen zelf doorlopen omdat ze hier al vaker zijn geweest. “Iek moet eerst heel nodig plassen” zegt Lathyrus. Ja, na een rit van twee uur moet je echt wel plassen. Dat begraipt iedereen. “Volg mai maar, iek weet precies waar die wc’s zijn” beweert ze. Ze lopen door de showroom op zoek naar de toiletten. Ze gaan de ene bocht na de andere om en zain al snel een beetje verdwaald. “Het was toch echt hier ergens…” De nood wordt ondertussen wel heel hoog. “Kaik, daar kunnen wai ook wel ien plassen, hahaha…” zegt Lygulariah terwijl ze naar twee hele grote manden wijst. “Ja, hahaha… wat een goed idee van jou!” lacht Lathyrus. De dames gaan op de manden zitten en ze vinden zichzelf heel erg grappig. Totdat ze een beveiligingscamera aan het plafond zien hangen. Ze gaan snel weer staan en zien aan de overkant van de gang gelukkig de deur naar de toiletten.

Daarna vinden ze op wonderbaarlijke wijze heel vlotjes de weg naar de vergaderruimte. Lathyrus en Lygulariah geven iedereen een hand, Lathyrus dankt iedereen voor de komst en steekt van wal. Ze wil het projectplan op hoofdlijnen doornemen, de planning en kosten bespreken en inzoomen op een aantal details die onder de verantwoordelijkheid van deze projectteamleden vallen. Het begin van het overleg gaat prima, maar op een gegeven moment is Lathyrus af en toe opeens stil (niets voor haar) en moet ze echt zoeken naar haar woorden. Het lijkt ook wel of ze steeds ergens naar kijkt, met een glimlach op haar gezicht.

De projectteamleden kaiken haar verbaasd aan. “Is er iets Lathyrus?” vraagt een dame uit het team. Lathyrus knikt een beetje beschaamd en voelt dat haar wangen rood worden. “Ja, sorry hoor… iek wordt ook steeds zo afgelaid….” “Waardoor dan?” vraagt de dame. “Nou, door die twee katten!” antwoordt Lathyrus. Het team wisselt een blik van verstandhouding met elkaar en twijfelt ernstig aan de capaciteiten van Lathyrus. Lygulariah begraipt gelukkig wel wat Lathyrus bedoelt en zegt “Je bedoelt die Chinese gelukskatten in die kast daar zeker?” Lathyrus knikt opgelucht en zegt “Ja, die zwaaien de hele taid zo vrolijk naar mai! Iek kan daar nieks aan doen maar zai laiden mai erg af”. “Zal ik ze maar weghalen dan?” vraagt een meneer. “Nee, dat ies niet nodig, dank je wel” zegt Lathyrus. In opperste concentratie slaagt ze erin de rest van het overleg goed te volbrengen…

Lathyrus heeft weer een afspraak bij een klant en heeft daarom een hoerauto aangevraagd. De aanvraag is goedgekeurd en ze heeft een e-mail ontvangen met daarin de bevestiging van de reservering, het kenteken van de auto en de pincode van de tankpas. Vroeger moest ze altaid de autosleutel ophalen bij het secretariaat, maar tegenwoordig gaat alles automatisch. Met een app op de telefoon kun je de auto openmaken en dan zitten de sleutel en de tankpas in het dashboardkastje. Top geregeld!

Het is de dag van de afspraak en Lathyrus heeft zich goed voorbereid. Nog snel even een latte macchiato, laptop in de tas, een bezoekje aan het toilet en go! Ze loopt het parkeerterrein op en kijkt uit naar een zwarte Mercedes. Wat raar, hij staat niet op de daarvoor gereserveerde plaats. Nou gebeurt dat wel vaker, omdat mensen soms zomaar hun eigen auto parkeren op die speciaal gereserveerde plaatsen. Heel naar. “Nou ja, dan moet iek maar zoeken. Hai zal hier echt wel ergens staan” zegt Lathyrus tegen zichzelf.

Ze loopt al speurend tussen de rijen geparkeerde auto’s door maar kan de zwarte Mercedes niet ontdekken. Het is best een groot parkeerterrein en aan de voorkant van het kantoorpand is ook nog een kleine parkeerplaats. Lathyrus loopt naar de kleine parkeerplaats, maar ook daar is geen zwarte Mercedes te vinden. He bah! Zo langzamerhand wordt het ook echt taid om te vertrekken. “Als iek ien een file kom loop iek het risico om te laat te komen.”

Ineens bedenkt ze zich dat de app nog een handigheidje heeft, je kunt de locatie van de auto zien! “Dat ies raar! Volgens die app staat die auto ien het fietsenhok! Maar dat kan toch helemaal niet!!” Voor de zekerheid gaat ze toch even kaiken. De auto staat daar natuurlijk niet. Ze loopt boos en teleurgesteld het kantoor weer in en komt Lygulariah tegen. Bijna huilend doet Lathyrus haar verhaal en Lygulariah biedt heel vriendelijk aan om te helpen zoeken. “Welke Mercedes heb jai gekregen? Die zwarte of die witte?” vraagt Lygulariah

Lathyrus kaikt haar met grote verbaasde ogen aan. “Ies er ook een witte dan? Iek kraig altaid die zwarte mee!” De witte Mercedes staat op de kleine parkeerplaats vlakbij de ingang van het pand… Lathyrus had hem wel gezien maar ja, als jai een zwarte auto zoekt dan kaik jai niet naar witte auto’s. Toch?