Category: Vraie taid

Lathyrus & Lygulariah zijn op vakantie in Frankrijk. Ze zijn voor het eerst met een eigen tent kamperen. Dat gaf van te voren uiteraard veel inpakstress. Want wat moet jai allemaal meenemen? Stoelen, een tafel, loechtbedden, slaapzakken, handdoeken, gasstel, gasfles, borden, bestek, kopjes, glazen, slacentrifuge en ies er dan nog wel voldoende roimte voor alle kleren en schoenen die wai willen meenemen? “Gelukkig hebben ze ien Frankraik ook wienkels, als wai zain iets vergeten koennen wai dat daar vast wel kopen” stelt Lathyrus zichzelf gerust.

Het is een bloedhete zomerse dag en ze rijden de camping op. Ze melden zich bij de receptie en krijgen uitleg hoe ze hun plek op de camping kunnen vinden. “Kaik! Daar ies het zwembad!” roept Lygulariah enthousiast. “Daar ga iek zo snel mogelijk ien. Hoe lang doert het opzetten van die tent denk jai?” “Nou” zegt Lathyrus, “volgens die video op YouTube doert dat een half oertje. Maar bai oens doert het misschien ietsje langer want wai zain geen pro”.

Ze zweten en zuchten in de brandende zon en na ruim 3 uur staat de tent eindelijk naar behoren. Lygulariah blaast de luchtbedden op (stekker erin en knopje op ‘aan’) en vindt het nu echt wel tijd voor een duik in het zwembad. Maar dan gebeurt er iets waar ze niet op hadden gerekend. Er kruipt een slang in de tent…

De slang glipt de tent binnen, gaat razendsnel bij een van de tentstokken omhoog en weer naar beneden en glibbert naar de slaapcabine… Lygulariah trekt wit weg en vindt het nu al een rotvakantie. “Ga jai maar naar het zwembad” zegt Lathyrus. “Iek red mai wel met die slang” zegt ze dapper. Lygalariah gaat helemaal blai naar het zwembad en Lathyrus gaat buiten eerst even wat water drinken en op Google opzoeken met wat voor slang ze  te maken heeft. Giftig of niet? Volgens Google komen dit soort grijs/groene slangen van circa een meter lang veel voor op het Franse platteland en zijn ze niet giftig. Dat is een hele opluchting. “Taid voor actie!” zegt Lathyrus tegen zichzelf.

Ze loopt de tent weer binnen en kijkt goed in het rond. Geen slang te zien. “Die heeft ziech natoerlaik verstopt achter of onder die slaapcabine” denkt ze. Ze ritst de slaapcabine open en haalt met veel moeite de enorme luchtbedden eruit. Oke, de slang zit in ieder geval niet ín de slaapcabine, dat scheelt. Ze maakt wat haakjes en lusjes los en tilt de slaapcabine aan één kant omhoog. Geen slang te zien. “Maar die ies vast heel slim naar die andere kant gegaan.” Ze tilt de andere kant van de slaapcabine op. Ook geen slang te zien. “Maar hai kan er nog steeds zain…” denkt ze. Ze maakt de slaapcabine weer vast en besluit al stampend rondjes te lopen op de bodem van de slaapcabine om de slang zo te verjagen. De zon staat te branden op de tent en het zweet gutst Lathyrus over het lijf. Ze stapt uit de slaapcabine en ziet een slang voor de ingang  van de tent wegglijden richting een paar bosjes. Nu maar hopen dat dit inderdaad dé slang was. Voor alle zekerheid ritsen ze de slaapcabine altijd heel goed dicht. En zo liep ook dit avontoer weer met een sisser af….

 

Lathyrus en Lygulariah gaan er even tussenuit. Lekker op vakantie! “Wai hebben het hele jaar heel hard gewerkt… Wai moeten echt even oitroesten!!” zegt Lathyrus.

“Binnenkort gaan wai weer nieuwe avontoeren beleven en dan maken wai weer vrolijke blogjes voor joellie. En misschien gebeuren er tijdens oenze vakantie ook wel grappige diengen!” zegt Lygulariah.

“Weet jai nog van toen wai gingen kampieren?” vraagt Lathyrus. “Dat was ook één groot avontoer, hahaha…”

Lees het kampeeravontoer hier.

Wai wensen iedereen een hele fijne vakantie en hopen jullie gauw weer te zien!! 🌞

Lathyrus en Lygulariah zijn op het strand. Het is nog niet echt warm en het waait nogal, maar het is altijd heerlijk aan zee. Lathyrus heeft een frisbee meegenomen maar daar waait het echt te hard voor. Gelukkig heeft ze ook een bal meegenomen. “Wai koennen wel een balletje trappen, jai bent daar erg goed in toch?” zegt Lathyrus. “Ja, dat wiel iek wel” zegt Lygulariah, “Iek viend voetballen heel leuk!”

Maar het waait inmiddels snoeihard en de bal waait bijna weg. “Zoellen wai maar gewoon die bal overgooien naar elkaar? Want straks waait hai nog in die zee!” Dat doen ze en het gaat een tijdje best goed. Gelukkig hebben ze een staart in hun haar zodat het niet ien die ogen waait. Anders was het echt niet te doen hoor.

Lygulariah gooit de bal naar Lathyrus en Lathyrus vangt de bal, bijna… Oh nee… de wind krijgt direct vat op de bal en blaast deze over het strand naar het water! De bal vindt het wel leuk zo te zien, hij rolt vrolijk door het zand en gaat steeds sneller. Lathyrus rent er achter aan met haar tas in haar hand. Verdorie, die stomme bal rolt sneller dan zij door het mulle zand kan rennen. Ze ziet dat de afstand tussen de bal en zichzelf snel groter wordt en raakt in paniek. Ineens heeft ze een idee en ze werpt haar tas voor de bal. Raak!!

Lygulariah heeft het hele gebeuren al lachend vanaf een afstandje aangekeken en is blai verrast dat het Lathyrus gelukt is. “Jai bent echt kampioen tassen werpen!” Lathyrus glimt van trots en stopt de bal veilig in haar tas.

Lathryrus is een dagje vrij en besluit om heel sportief naar het zwembad te gaan. Een paar baantjes trekken, lekker lang in het bubbelbad zitten, misschien een paar keer van de glijbaan roetsjen en go with the flow in de stroomversnelling. Ze heeft er zin in!

Waar ze echter geen zin in heeft zijn natte haren die naar chloor ruiken. Ze heeft haar haren vanochtend al gewassen en geföhnd… Nu heeft ze ooit in een opwelling een blauwe badmuts gekocht. Het lijkt erop dat die eindelijk van pas gaat komen!

Ze doet haar badpak alvast aan, pakt haar tas in en gaat naar het zwembad. De dame bij de receptie verwelkomt haar heel vriendelijk. “Hoe werkt dat hier met een kloisje?” vraagt Lathyrus. De dame legt het uit. “Het is heel simpel. Je kiest een kluisje, doet je spullen erin, je bedenkt een code van 4 cijfers, dan doe je het kluisje dicht en toets je je code in. Je hoeft alleen maar je code en het kluisnummer te onthouden.”

Het is toch altijd maar een gepruts in zo’n klein omkleedhokje. Maar het lukt. Nu op zoek naar een leeg kluisje. Kluisje nummer 30 zit recht tegenover haar omkleedhokje. “Dat ies een mooie leeftaid, die neem iek” denk Lathyrus. Maar helaas, dat kluisje is al bezet. Het kluisje ernaast heeft nummer 33. “Ook een leuke leeftaid” denk Lathyrus. Ze propt jas, schoenen en tas erin en doet het kluisje dicht. Ze bedenkt een code en toetst die in. Het kluisje zit op slot. Geloekt!

Na anderhalf uur lekker gezwommen en gebadderd te hebben met haar mooie badmuts op haar hoofd heeft Lathyrus er wel genoeg van. Het wordt ook steeds drukker in het zwembad. Tijd om te gaan! Ze spoelt zich goed af onder de douche en slaat haar grote handdoek om zich heen. Ze loopt naar de spiegel en trekt de blauwe badmuts van haar hoofd. Ooooh…. nee! Haar haren zijn stiekem toch nat geworden maar dat is nog niet het ergste! Ze heeft diepe rode strepen op haar voorhoofd, de badmuts zat misschien ietsje te strak… “Iek zie er niet oit! Maar geloekkig hoef iek vanmiddag niet naar kantoor!” denkt ze.

Ze loopt naar de kluisjes. “Welk nummer had iek ook alweer? Oh ja, nummer 30, een mooie leeftaid!” Maar welke code ze ook intoetst, het kluisje weigert open te gaan… Gelukkig ziet ze een badmeester lopen. “Meneer, mag iek oe iets vragen? Kunt oe mai helpen met main kloisje? Iek geloof dat iek mijn code vergeten ben!” De badmeester kijkt haar aan en zijn blik blijft rusten op haar rood gestreepte voorhoofd. Hij trekt verbaasd zijn wenkbrauwen op, maar hij loopt mee naar de kluisjes en opent kluisje 30 voor Lathyrus. “Oh, wat fain meneer. Dank oe wel hoor!” Ze opent het kluisje en ziet allemaal spullen die niet van haar zijn. “Oeps, iek heb mai misschien vergiest. Dit ies toch niet main kloisje, sorry!” Ze probeert het kluisje ernaast en dat gaat direct open. Hoera! De badmeester schudt zijn hoofd en maakt mopperend kluisje nummer 30 weer dicht. Lathyrus schiet heel snel met rode strepen en rode wangen een omkleedhokje in.

In december hadden Lathyrus en Lygulariah een adventskalender gekocht. “Dat ies altaid zo leuk! Elke dag een deurtje open maken en dan maar hopen dat er iets leuks of lekkers achter ziet! En als alle deurtjes open zain dan ies het Kerstfeest!” De adventskalender was van een groot Zweeds woonwarenhuis. Er zaten een heleboel bonbons in, maar ook twee waardebonkaartjes! Op de achterkant van de kalender stond dat de kaartjes sowieso 5 euro waard zouden zijn, maar misschien ook wel 1.000 euro!

Door alle drukte van de feestdagen waren ze de kaartjes al weer helemaal vergeten. Maar ineens kwam Lathtyrus ze tegen in een lade. Het woonwarenhuis is elke avond open, dus… Ze belt direct naar Lygulariah. “Hee Lygulariah, iek heb een leuke verrassing! Ga jai mee naar het woonwarenhuis? Iek heb twee waardebonnen van misschien wel 1.000 euro per stuk! Help jai mai mee om leuke spullen uit te zoeken? Iek wil misschien wel een nieuwe bank, of een stoel ofzo. Of allebai!” Lygulariah wil gelukkig wel mee.

In het woonwarenhuis kijken ze zoals altijd hun ogen uit. Er zijn hier zoveel leuke en handige spullen! Het liefst zouden ze alles mee willen nemen. Ze testen uitvoerig diverse meubels, maken foto’s van alles wat ze misschien willen gaan kopen, vergapen zich aan de mooie woonaccessoires, kiezen alvast een compleet nieuw servies uit, willen in de ballenbak (maar dat mag helaas niet), drinken gezellig een kopje koffie in het restaurant en gaan dan even uitrusten op de beddenafdeling.

“Zeg Lathyrus, hoeveel zain die kaartjes van jou aigenlijk waard?” vraagt Lygulariah. “Ja, dat ies een goeie vraag! Dat weet iek zelf ook nog niet! In ieder geval 5 euro per kaartje, maar misschien ook wel 1.000 euro…” antwoordt Lathyrus geheimzinnig. Ze besluiten om toch maar niet direct hun kar vol te laden maar eerst even naar de klantenservice te gaan. De mevrouw van de klantenservice scant de kaartjes en zegt dat beide kaartjes 5 euro waard zijn.

Lathyrus is even heel hevig teleurgesteld. Als ze van de schrik bekomen is vraagt ze aan Lygulariah: “Wiel jai misschien een aisje? Iek trakteer!”

Als je Lathyrus hier zo ziet genieten van de heerlijk zoete geuren van een prachtige blauwe hyacint zou je niet vermoeden dat hier een spannend avontoer aan vooraf is gegaan…

Lathyrus ging boodschappen doen in de supermarkt. Ze rekende af en was op weg naar de uitgang toen ze opeens een stelling met plantjes zag. En daar stonden hyacintbollen in. Nu is Lathyrus gek op hyacinten en dan vooral op blauwe. “Die blauwe viend iek natoerlaik het mooist omdat blauw main lievelingskleur ies en zai extra lekker roiken. Zai brengen echt het voorjaar ien hois, heel gezellig!”

De blauwe hyacinten staan achter alle witte en roze. Lathyrus zet haar boodschappentas op de grond en pakt er voorzichtig een. Omdat ze niet over de voorste hyacinten heen kan moet ze met haar arm over een cactus die naast de hyacinten staat. De cactus is deels verpakt in plastic, gelukkig maar. Het lukt Lathyrus om een blauwe hyacint te pakken zonder geprikt te worden. Dan ziet ze een kaartje in het potje van de hyacint: 3 voor 2 euro. “Ah, nog pak iek er nog twee!”

Bij nummer twee gaat het nog goed maar bij de derde hyacint is de mouw van Lathyrus haar jas inmiddels zo ver omhoog geschoven dat de cactus zich in haar arm kan vastprikken. “Auw!! Laat los!!” schreeuwt Lathyrus door de winkel. Mensen kaiken verbaasd naar haar terwijl Lathyrus de cactus van haar arm af schudt.

Helemaal ontdaan loopt ze met haar 3 hyacinten naar de balie om te betalen. Terwijl ze haar pinpas pakt ziet ze ineens een heleboel stipjes bloed op haar arm. Die rotcactus! Het winkelmeisje ziet het ook en geeft Lahtyrus begripvol een tissue. “Die cactoes ies echt levensgevaarlijk!” zegt Lathyrus.

Vlakbij kantoor is een nieuw restaurant geopend en Lathyrus en Lygulariah zijn nieuwsgierig. Het is slecht weer en ze hebben toch geen zin om te koken dus dat komt goed uit. Het nieuwe restaurant ligt aan de rand van de stad. Blijkbaar zijn veel mensen benieuwd want het is megadruk. Er staat zelfs een file voor het parkeerterrein. Ze parkeren de auto daarom een stukje verderop, aan de rand van een modderig landweggetje. “Stap jai eerst maar even oit, anders moet jai door die modderplas” zegt Lygulariah heel aardig. Lathyrus stapt alvast uit en waait direct bijna weg. Je moet er wel wat voor over hebben om een restaurant te testen zeg…

Eenmaal binnen worstelen ze zich door de mensenmassa heen en bestellen via een soort grote iPad wat ze allemaal willen gaat testen. Franse frietjes, vegetarische kipburgers en allebei een aarbeienmilkshake. Betalen kan ook via de besteltablet en je kunt kennelijk je bestelling ook aan tafel laten bezorgen. Wat een gemak!

Ze zoeken een gezellig plekje maar alles is vol. Gelukkig zijn er boven nog wat plaatsen voor het raam. Kunnen ze mooi naar de file kijken. Het duurt even maar dan komt er een vriendelijke jongeman hun bestelling brengen. De dames testen en keuren alles uitvoerig en komen tot de conclusie dat de kwaliteit van dit restaurant gelijk is aan die van de andere filialen in het land. “Het ies lekker hoor, vooral die vegetarische kiepboerger kunnen wai van harte aanbevelen!”

Alles is op dus het is tijd om weer te gaan. Het is buiten erg donker en het regent inmiddels keihard. Lathyrus en Lygulariah zoeken hun weg door alle auto’s die nog steeds proberen om te parkeren en in de rij staan voor de ‘neem je maaltijd mee in de auto’ bestelstraten. Lathyrus voelt zich ondanks het slechte weer vrolijk en wil een geintje uithalen

Ze loopt tussen twee auto’s door naar een soort praatpaal waar je kunt bestellen en wil voor de grap in dat ding roepen dat ze een milkshake wil hebben. “Wat doe jai nou?” vraagt Lygulariah. “Iek wiel een grapje maken bai deze praatpaal” lacht Lathyrus. “Maar dat ies helemaal geen praatpaal, dat ies een proellenbak!!” zegt Lygulariah en ze schudt haar hoofd. “Kaik dan goed!!” Lathyrus ziet het nu ook en schaamt zich dood. Ze loopt snel weg en stapt vol in een grote modderplas. Met druipende laarsjes loopt ze verder naar de auto. Gelukkig kan ze er nog wel om lachen.

Ha, de zon schijnt lekker vandaag zeg! Lathyrus gaat na kantoortijd nog snel even naar het winkelcentrum. Ze heeft geen zonnebril meer in de auto liggen, dus ook snel even naar de drogist. Nou ja, snel… Er is zoveel keuze en Lathyrus moet ze natuurlijk allemaal even proberen. Uiteindelijk heeft ze haar keuze gemaakt en ze rekent af bij de kassa.

Het kassameisje vraagt ‘Gaat u deze zonnebril direct op doen? Zal ik dan alles er even voor u afhalen? Het label en de stickertjes enzo.” “Ja, dat ies fijn, dank joe wel!” zegt Lathyrus blij. Ze doet haar boodschapjes in de tas en de nieuwe zonnebril op haar neus. Zo, dat is beter zeg! Nu hoeft ze haar ogen niet meer dicht te knijpen tegen de zon, krijg je ook alleen maar rimpels van…

Ze loopt naar het parkeerterrein en komt een oud-collega tegen. “Hoooi! Wat leuk dat iek jou zie! Hoe ies het nu met jou? Bevalt je nieuwe baan goed?” vraagt ze belangstellend. “Het gaat heel goed met mij” zegt de oud-collega. “En met jou dan? Heb je trouwens een nieuwe zonnebril?” Lathyrus snapt niet hoe de oud-collega kan weten dat ze een nieuwe zonnebril op heeft. Ach, misschien heeft ze haar wel gezien bij de drogist. Ze kletsen nog even verder en nemen daarna afscheid.

Lathyrus stapt in haar auto en ziet een glimp van zichzelf in de achteruitkijkspiegel. Wat ziet er op main briel? Wat ies dat? Ze doet de zonnebril af en ziet dat er nog een stickertje op het glas zit geplakt… Al lachend belt ze Lygulariah en vertelt wat ze nu weer heeft meegemaakt. “Hahaha, dat heb jai weer hè? Jai bent soms ook zo onhandieg!! Hahaha….”zegt Lygulariah.

De volgende dag maken ze samen gezellig een selfie en voor de lol heeft Lathyrus de sticker weer op het glas geplakt. Niet vergeten om er straks weer af te halen!! 🙂