Category: Vraie taid

Vanwege de Corona perikelen werkt Lathyrus grotendeels vanuit hois. Ze gaat af en toe naar boiten om de noodzakelijke boodschappen te halen, maar verder gaat ze eigenlijk nergens meer naar toe. Best saai… En van de hele dag achter je laptop zitten word je niet vrolijk. Eigenlijk zou ze moeten gaan sporten, dat schaint ook heel goed te zain voor je weerstand.

Haar dansschool en sportschool zijn uiteraard ook gesloten. Maar gelukkig bieden ze online danslessen en diverse sportlessen aan! Lathyrus besluit dat maar eens te gaan proberen. In de slaapkamer hangt een tv scherm en met een Chromecast apparaatje kan Lathyrus via haar telefoon alle sportlessen vanaf YouTube op haar tv scherm bekaiken. Dat ies handig! Nu nog even de yogamat zoeken op zolder en het sporten in hois kan beginnen!

Op deze foto is ze druk bezig met een Pilatus oefening. Pilatus schijnt onder andere heel goed te zijn voor je boik en billen. Met het oog op de aanstaande zomer is het goed om daar weer eens wat aandacht aan te besteden. De videojuf is heel enthousiast en spoort Lathyrus goed aan. Ze rekt en strekt, wringt zich in allerlei bochten, rolt over de mat heen en weer en ademt op bijna de juiste moment in en uit. Het gaat best goed.

Hulde aan alle dans- en sportscholen die online lessen aanbieden in deze bijzondere tijd!! #samensterk

Het Corona viroes houdt iedereen in zijn greep. Het is natuurlijk ook verschrikkelijk. Maar Lathyrus gaat op een avond toch gewoon naar de pedicure. De pedicure heeft praktaik aan hois, heel handig en gezellig. Lathyrus is precies op taid en de pedicure doet de deur open.

Normaal begroeten de dames elkaar altaid met een hand en een knuffel, maar vanwege het viroes doen ze dat nu maar even niet. “We kunnen elkaar wel een elleboog geven” stelt de pedicure voor. “Wat een goed idee!” zegt Lathyrus en geeft de pedicure vol enthousiasme een elleboogstoot. Ze raakt  helaas precies het elektrisch botje. “Au, hahaha… kom maar gauw verder” zegt de pedicure. Ze kan er gelukkig om lachen maar Lathryrus schaamt zich wel een beetje.

De pedicure draagt zoals altaid handschoentjes, een mondkapje en een bril. De behandeling is zoals altaid heel fain en gezellig. Een mooi moment ook om bai te praten over van alles en nog wat. En dat alles onder het genot van een vers kopje koffie, wat wil jai nog meer? Als de voeten van Lathyrus weer helemaal lekker verzorgd zain trekt ze haar sokken en laarsjes weer aan. Ze betaalt voor de behandeling en maakt direct een afspraak voor de volgende keer.

De pedicure raikt Lathyrus haar jas aan en vertelt dat bai haar zoon op school ook een alternatieve begroeting wordt gebruikt. “Ze tikken met de benen tegen elkaar aan. Kijk, zo!” en ze tikt met haar rechterbeen tegen het rechterbeen van Lathyrus. Lathyrus doet direct vrolijk mee en zo staan de dames elkaar al lachend bai de deuropening te schoppen. Er loopt net een meneer met een hondje voorbai, hai schudt zijn hoofd. “Het moet ook niet gekker worden met dat viroes” mompelt hai.

Lathyrus en Lygulariah zijn er een paar dagen tussen uit. Het is voorjaarsvakantie en ze hebben een pension geboekt in Usseln, vlakbij Willingen in Duitsland. De voorpret was al superleuk. Skikleding uitzoeken, coole nieuwe skibrillen gekocht, informatie opzoeken over alle skigebieden in de buurt, webcambeelden van de pistes bekijken, sneeuwberichten checken, heel leuk allemaal!

Helaas wil het maar niet echt sneeuwen in Willingen en Winterberg. Er is een paar dagen geleden wel een klein beetje sneeuw gevallen, maar op de meeste pistes ligt maar een heel dun laagje papperige sneeuw… Het lijkt erop dat ze hun skikleding en alles wat daarbij hoort voor niets hebben meegenomen. Dan maar shoppen. Maar er valt eigenlijks niks te shoppen in Usseln. Er zijn 5 restaurants, een heleboel hotels en pensions, een supermarkt, een drankzaak en een winkel waar je skispullen kunt kopen en dat was het wel zo’n beetje. Dan maar naar Willingen!

In Willingen is het een drukte van belang, gezellig hoor! Het is alleen wel erg lastig om je auto ergens te parkeren. Alle parkeerterreinen vlakbij de pistes zijn vol. Gelukkig is er een stukje verderop nog wel plek, maar er moet fors betaald worden om te mogen parkeren. “Ach, het ies vakantie, wat maakt het oit?” zegt Lathyrus vrolijk. Lygulariah maakt een foto van de parkeerplaats, zodat ze die later hopelijk terug kunnen vinden. Ze lopen door de blubberige vieze sneeuwprut richting pistes. Daar wordt wel een beetje geskied, maar het is niet ideaal zeg maar. Ze zien al snel een kleine piste waar skiles wordt gegeven maar waar je ook met een slee naar beneden kunt. Dat ziet er leuk uit!

Ze lopen naar een soort caravan vol sleeën. Er hangt een papier op het raam: “Schlitten Vermietung”. Bij een ietwat norse Duitse meneer met een snor huren ze allebei een slee en ze moeten niet alleen de huur maar ook 50 euro borg betalen. “Was ein oenzien” denkt Lathyrus, “maar was moes das moes.”Bij de kleine piste is een lopende band skilift, superhandig. Dat scheelt een hoop gesleep omhoog! Ze kopen een 20-rittenkaart van een vriendelijk lachende Duitse meneer. Hij zegt dat ze wel oit moeten kaiken als ze met de slee naar beneden gaan en vooral goed moeten oppassen voor de mensen die voor het eerst skiles krijgen.

De lopende band skilift is helemaal geweldig. Er zijn 2 lopende banden naast elkaar. Je zet gewoon je slee erop, kunt lekker op de slee gaan zitten, selfies maken, de omgeving checken en ondertussen ga je vanzelf omhoog. Aan het einde van de lopende band  moet je wel snel van de slee afstappen, want je glijdt daar helaas niet door. Daar kwam Lathyrus al gauw achter. Ze zat nog leuk op de slee, stond ineens stil en een groepje mensen op ski’s achter haar kwam al snel dichterbai… Dat was even schrikken. Maar verder ging het goed hoor.

Bovenaan moet je wel even wachten op het juiste moment om keihard met je slee naar beneden te gaan. Het is stiekem toch een beetje druk op de piste en er zit geen stuur op de slee. Je kunt met je voeten in de sneeuw een beetje afremmen, maar uitwijken naar links of rechts wordt lastig. In volle vaart roetsjen ze al gillend van de pret naar beneden. Onderaan de piste is een oranje vangnet. De slee blijft steken in een of ander richeltje en Lathyrus en Lygulariah worden beide in het vangnet gelanceerd. Wat een pret!

Ze krabbelen overeind, zoeken  hun muts en oorwarmers (verloren tijdens de lancering) en gaan braaf met hun sleetjes in de rij staan om weer omhoog te gaan. Tijdens de volgende afdaling schiet Lathyrus recht op een skiklasje af, de stuntelende mensen kijken haar benauwd aan en Lathyrus kiept met haar gewicht haar slee opzij. Ze belandt in de sneeuw, gaat weer op haar slee zitten en roetsjt verder naar beneden. Lygulariah is al lang beneden en wacht lachend bij het vangnet. “Ga aan die kant, idioot” schreeuwt Lathyrus. Had ze toch baina Lygulariah ondersteboven geknald…

De 20-rittenkaart is al snel op en de dames hebben zin in warme chocolademelk. Ze slepen de sleeën terug naar de soort caravan en kloppen op het raampje. De meneer met de snor kaikt nog steeds nors en vraagt “Was wollen Sie?”. “Wir sind fertig mit diese Schlitten, also wir bringen diese zurück” zegt Lathyrus in haar beste Duits. De norse man doet het deurtje op en vraagt iets als “Sind diese Schlitten von hier?” Wat raar, die man herkent zijn eigen sleeën niet. “Ja, diese haben wir von Inhen gemietet! Aber wir sind fertig damit.” De man neemt nog steeds nors de sleeën in ontvangst en zet ze terug in de caravan. “Tschüss!” roept Lathryus vrolijk en wil al weglopen. “Nee joh, we moeten onze borg nog terug krijgen!” zegt Lygulariah. De man heeft niet echt zin om de borg terug te geven en vraagt om een bonnetje (wat hij zelf nooit heeft gegeven) maar uiteindelijk krijgen de dames hun 50 euro terug. Daar kun je toch lekker uitgebreid van gaan lunchen!

Lathyrus heeft het weer eens druk in haar hoofd. Zoveel dingen die ze nog moet doen en zoveel dingen om te onthouden… Die even bellen, die even mailen, nog reageren op dat verzoekje, plannetje voor zus en zo maken, dat even uitzoeken, checken wat de status van dat project is, die nog even informeren enzovoort.  En nu doet ze even snel boodschappen bij de buurtsuper.

Voor de ingang staat Nadia, een hele lieve straatkrantenverkoopster. Lathyrus maakt vaak een praatje met haar en koopt elke maand minstens één straatkrant. Ook geeft ze haar tussendoor vaak wat extra geld, of iets te eten of te drinken. En ze heeft Nadia al een paar keer blai kunnen maken met nog prima kleren die Lathyrus zelf maar in de kast had hangen. Nadia is super aardig en altijd heel blai met wat ze van Lathyrus krijgt. Lathyrus krijgt in december altijd een mooie kerstkaart van Nadia met daarin een mooi gedichtje. Maar goed, ik dwaal af…

Nadia staat dus weer bij de ingang en Lathyrus wil haar na het boodschappen graag een paar euro geven, maar ze heeft geen cash bij zich.”Ach, dan pien iek straks toch even! En dan koop iek iets klains en dat betaal ik cash en dan heb iek wiesselgeld en kan iek een paar euro aan Nadia geven” denkt ze. Ze doet snel haar boodschappen, betaalt met haar pinpas en loopt door naar de geldautomaat. Reuze handig, zo’n geldautomaat in de winkel! Ze doet haar pas in de automaat, toetst haar code in, kiest 20 euro en wacht tot de transactie is afgrond. Ondertussen kaikt ze alvast even in de stellage met leuke voorjaarsplantjes. “Wat zal iek meenemen? Die gezellige blauwe droifjes of een mooie hyacinth? Hmmm… dat ies nog lastig kiezen!

Ineens hoort ze dichtbij een mevrouw door de winkel roepen: “Wie heeft net 20 euro gepint?” Oe, dat ben ik, denkt Lathyrus en ze draait zich snel om naar de mevrouw. De mevrouw geeft Lathyrus haar eigen 20 euro en zegt lachend: “Als het 200 euro was geweest had ik het zelf gehouden hoor!”. Lathyrus bedankt de mevrouw voor haar eerlijkheid en loopt snel met het schaamrood op haar wangen naar de servicebalie om de hyacinten te betalen. En als ze de winkel uitloopt geeft ze Nadia een paar euro. Nadia moest eens weten wat hieraan vooraf ging, hahaha…

Lathyrus is alweer een aantal jaren bloeddonor. Ze heeft bloedgroep B+, oftewel Be Positive! Daar worden de mensen die haar bloed ontvangen vast heel blai van! Er is niet heel veel vraag naar B+, maar toch doneert ze 3 tot 4 keer per jaar een halve liter bloed. De eerste keer was het best spannend en ze had ook geen idee hoe lang het zou duren. Maar gelukkig heeft ze meestal al na 10 minuten het halve liter zakje vol. Je krijgt voorafgaand aan het doneren water en na afloop lekkere koeken en drinken naar keuze. Meestal kiest Lathyrus een roze koek, superlekker en vrolijk om te zien!

Eén keer was het zulk lekker weer dat Lathyrus dacht “Iek ga lekker op de fiets naar die bloedbank!” Maar ja, toen was het net superdruk bij de bloedbank en moest ze best lang wachten. En dat betekende 40 minuten keihard terug fietsen door de stad om op tijd bij de volgende afspraak te zijn. Dat was achteraf bekeken niet zo’n slimme actie, want ze was behoorlijk duizelig. Maar ja, eigen schuld…

Maar een taidje geleden kreeg ze een mooie kaart van de bloedbank, met het verzoek of ze misschien plasmadonor wil worden. Dat heeft diverse voordelen. Het gaat op afspraak, dus je hoeft niet te wachten. Het doneren duurt wel langer, maar je krijgt ondertussen lekkere cappuccino én koeken! Bij het geven van plasma wordt je bloed gescheiden in bloedcellen en plasma. De rode bloedcellen ontvang je direct weer terug in je lichaam. Daardoor voel je je niet slapjes na afloop. En plasma is hard nodig en wordt gebruikt voor o.a. medicijnen tegen kanker. Klinkt goed toch?

Lathyrus heeft een afspraak gemaakt voor haar eerste plasmadonatie. Op de afgesproken dag en tijd meldt ze zich bij de bloedbank. Ze moet zoals altijd een uitgebreide vragenlijst over ziekten, bezoekjes aan het buitenland en nog veel meer invullen. Dan wachten op een kleine keuring door een arts; Bloeddruk check en meting van de hb-waarde. Alles is weer piekfijn in orde dus Lathyrus mag op een luxe ligstoel voor plasmadonoren plaatsnemen.

Ha, er komt direct al een gastvrouw aan om te vragen wat ze wil drinken en of ze een koek wil. Een goed begin! Bloedbank mevrouw Els legt vriendelijk uit hoe het apparaat werkt en sluit Lathyrus aan. So far, so good! De luxe ligstoel heeft een plankje waar het drinken en een schoteltje met de roze koek op kunnen staan. En dan is er nog ruimte genoeg voor een goed boek en je smartphone. Te gek!

Het is best gezellig om daar zo te liggen. Er gebeurt van alles en het doneren gaat prima. Lathyrus vraagt mevrouw Els om even een foto van haar te nemen. En daar is de gastvrouw alweer, met meer cappuccino, een bekertje water en nog een koek! De tijd vliegt voorbai. Na een half uur wordt Lathyrus een beetje slaperig, het lukt niet meer om de aandacht bij haar boek te houden. En ze voelt zich ook een beetje misselijk, maar dat komt misschien van al die koeken. Na 43 minuten is het doneren klaar, Lathyrus heeft 700 ml plasma gedoneerd.

Ze wil uit de stoel opstaan maar voelt zich ineens heel duizelig. Mevrouw Els zegt dat ze nog wel even mag blijven zitten. Maar het is inmiddels heel druk en er staan al mensen te wachten om plaats te nemen op een plasmadonatiestoel. Dus Lathyrus voelt zich toch verplicht om op te staan. Nog even aan de grote tafel zitten, nog wat drinken en vooruit nog één koek dan. Nou, ze voelt zich niet echt beter. Maar ze kan hier toch ook niet de hele dag blijven zitten, ze heeft wel meer te doen vandaag. Dus toch maar weer opstaan, parkeerkaart scannen voor gratis uitrijden en op naar de parkeergarage. Bah, ze voelt zich eigenlijk helemaal niet goed! De vingers tintelen, haar mond voelt kurkdroog, ze is misselijk en duizelig. Oké, koppie erbij en heel voorzichtig naar hois raiden dan maar…

Ze kraigt thuis de deur haast niet van het slot, haar vingers werken niet mee. Ze gooit haar jas op de grond en laat zich op de bank vallen. Ai, ze voelt zich echt hartstikke ziek. Maar ze valt in een diepe slaap en na ongeveer anderhalf uur komt ze weer bai. Ze voelt zich dan weer goed genoeg om met Lygulariah met de bus naar het centrum van de stad te gaan om Pokémon te vangen.

De volgende dag stuurt ze een mailtje naar de bloedbank, waarin ze vertelt wat haar tijdens en na het doneren van plasma overkomen is. Ze kraigt een heel begripvolle reactie en ze zullen na overleg met een arts nog telefonisch contact met haar opnemen. Dankzij Google weet Lathyrus al dat ze waarschijnlijk allergisch is voor citraat, een stofje dat je taidens een plasmadonatie toegediend krijgt om te voorkomen dat je bloed snel gaat stollen. Heel soms is iemand daar allergisch voor, Lathyrus dus waarschijnlijk ook. Ze bleek een aantal jaren geleden ook allergisch voor een antibioticum, kreeg ze als reactie een acute leverontsteking. Tja, Lathyrus is soms een beetje vreemd…

Ook Lathyrus heeft al die leuke wienterhoisjes gespaard van de supermarkt. Ze zain zo lief en schattig! De hoisjes en de boerderij hebben sneeuw op het dak en er zain ook vrachtwagentjes, marktkraampjes, een draaiorgel, een waterput, een kerstboom, een hamster in een Tele Tubbies pak, een sneeuwpop, blaie kinderpoppetjes, een bankje, een bruggetje en zelfs een rendier met een rode neus!

Je kreeg bai de kassa één wienterdorp dingetje per 15 euro aan boodschappen. Gelukkig gebeurde het een paar keer dat iemand die voor Lathyrus aan het afrekenen was géén wienterdorp dingetjes wilde hebben. Lathyrus vroeg dan op haar allerliefst of zai ze misschien mocht hebben. En dat lukte!

Ze vond het wel lastig om vervolgens de vragende kinderen bai de uitgang van de supermarkt diep teleur te stellen. Maar ja, jai weet pas wat er ien zo’n zakje zit als jai het openmaakt. Dubbele hoisjes had Lathyrus best willen weggeven, maar ze maakt geen zakjes op straat open. Zoiets doe je gewoon niet…

Het buurmaisje van Lathyrus was zo lief om haar te helpen aan alle dingetjes die ze nog niet had. En nu heeft ze het hele magische wienterdorpje compleet! Ze heeft uiteraard ook de kartonnen plaat gekocht waar alle dingetjes op kunnen staan. En het setje lampjes. En een paar extra kerstboompjes. Maar nu geniet ze er elke vakantiedag van!

Ze heeft de verwarming laag gezet zodat het in hois lekker koud is, heeft haar dikste wientertroi aangedaan en een warme shawl en muts. En nu ligt ze urenlang op haar boik op de grond naar haar aigen magische wienterdorpje te kaiken. Het ies ook zoooo mooi!! 🎄🏘☃️⛸🛷🦌🏘🏠🌟🤩

Lathyrus heeft laatst bij IKEA een hele leuke lamp gezien, maar heeft hem toen gek genoeg niet gekocht. Raar maar waar. Maar jai weet misschien wel hoe dat gaat, dan blaift zoiets toch ien jouw hoofd zoeren. Geloekkig heeft ze echt fotolaistjes nodig en daarmee heeft ze een goed excuus om weer naar IKEA te gaan. Maar zai kan de lamp nergens vinden!

Ze vraagt een IKEA meneer op de afdeling Verlichting naar die ontzettende leuke kloerpotloodlamp. De meneer kaikt haar eerst wat vreemd aan maar begraipt geloekkig toch welke lamp ze bedoelt. “Ja, die is nieuw in ons assortiment” vertelt hij “en die lamp is echt heel populair! Zodra we er weer een paar binnen krijgen is hij ook zo weer uitverkocht!” Ai, dat ies vervelend.. “Maar u kunt via de website aangeven dat u bericht wilt ontvangen als we weer voorraad hebben.” Wat een goed idee, dat gaat Lathyrus doen.

Als ze ‘s avonds lekker een beetje aan het oitroesten ies regelt ze het direct. Nu maar hopen dat IKEA gauw weer nieuwe voorraad krijgt. En ja hoor, de volgende ochtend is het al zover! Het is zaterdagochtend en Lathyrus checkt haar mail. Er zit een mail van IKEA tussen!

Hej,

Er is goed nieuws

Het product waar je naar op zoek bent: PELARBOJLed-tafellamp - 204.015.15 is op voorraad bij IKEA Groningen, vanaf vandaag

Omdat de voorraad kan veranderen raden wij je aan om de beschikbaarheid van het product te checken voor je naar de winkel komt.

Nou, dat checkt ze natoerlaik direct! Er zijn 6 lampen op voorraad. Niet echt veel zeg maar… Lathyrus gaat zich snel douchen, kleedt zich aan, doet een beetje mascara en lipgloss op, trekt schoenen aan, pakt haar tas, grist een banaan uit de fruitschaal en gaat op missie! Het ies nog roestig op de ringweg dus ze schiet lekker op. Ondertussen ziet ze in gedachten al een heleboel mensen die ook haar lamp willen kopen…. Ze scheurt het parkeerterrein op, rent naar de ingang van de wienkel en botst bijna tegen een paar oudere mensen op die waarschijnlijk gezellig een ‘dagje IKEA’ gaan doen. Een meneer van het groepje zegt in onvervalst Gronings tegen Lathyrus “Nou, nou, wat heb jij ja een haast ja!” “Ja, dat klopt” antwoordt Lathyrus “Iek heb een missie!” De man schudt zijn hoofd maar Lathyrus ziet het al niet meer.

Ze wurmt zich tussen de mensen door, schiet in de draaideur, rent de trap en de roltrap op en bestudeert op een groot blauw bord de ‘korte routes’ door de winkel. Dat moet lukken! Ze gaat sneller dan ooit door de winkel en is echt bang dat ze ondanks alles toch nét te laat is… Het is al best druk en het is echt een hele leuke lamp. Ze komt aan op de afdeling Verlichting en zet een eindspurt in naar het juiste vak. En er liggen gewoon netjes 6 lampen…  Helemaal blai pakt Lathyrus een exemplaar, maakt gauw een selfie en gaat op haar gemak richting de kassa’s. Missie geslaagd!!

Welke kloer licht van de kloerpotloodlamp vind jai het mooist?

Lathyrus gaat een dagje naar het Rijksmuseum in Amsterdam. Ze heeft er echt zin in. Al die mooie schilderijen van Rembrandt en andere bekende Nederlandse schilders wil ze graag in het echt zien. Ze is lekker vroeg en daarom ies het nog niet zo droek in het museum. De boessen met toeristen zullen straks ongetwijfeld komen, maar nu kan ze alles nog roestig bekaiken.

Ze neemt even poize en drinkt een kopje koffie. Daarna gaat ze nog snel even naar het toilet. Ze moet wel een beetje opschieten want de rondleiding waarvoor ze zich heeft aangemeld begint zo. In het damestoilet is het al wel gezellig druk, maar gelukkig hoeft ze niet lang te wachten tot er een hokje vrij is.

Als ze klaar is wast ze haar handen en ondertussen ziet ze in de spiegel een maisje op zich aflopen. Het maisje zegt in het Engels met een zwaar Frans accent: “Eksjoez mie, doe joe hef uh pedde?” “Huh?” denkt Lathyrus “een pet? Wat zal ze bedoelen? Een koffiepad? Nee, dat kan niet.”

“I’m sorry, but what do you mean, uh pedde?” vraagt Lathyrus met een fronsrimpel tussen haar wenkbrauwen. “Uh pedde!” zegt het maisje nu enigszins wanhopig. Lathyrus begraipt het echt niet. Wat bedoelt dat maisje toch? Oh, misschien bedoelt ze een pen! Ze grabbelt in haar kleine tasje en haalt een pen tevoorschijn.

“Nôh” zegt het maisje, “Not uh pen. Doe joe hef uh pedde?” Lathyrus vraagt zich af wat die Française nou in vredesnaam bedoelt…”Do you mean an iPad?” vraagt ze. Het maisje rolt met haar ogen en haalt haar telefoon tevoorschijn. Ze begint driftig te typen en laat Lathyrus het schermpje zien. Het is een vertaalprogramma. Lathyrus begraipt het nu eindelijk; het maisje vraagt om maandverband of een tampon. In haar gewone tas heeft Lathyrus altaid alles bij zich wat maar handig kan zijn, maar helaas heeft ze vandaag een ander tasje bij zich. “I am very sorry, but I can’t help you” zegt Lathyrus dan ook beschaamd.

Lathyrus gaat veel liever naar de tandarts dan naar de kapper. Dat ies misschien een beetje raar, maar het ies wel waar! “Iek ga twee keer per jaar naar main tandarts en daar ga iek echt met plezier heen! Iek heb altaid veel lol met main tandarts. Zai maakt altaid leuke grapjes en het ies daar heel gezellig en zai zegt dat iek een mooi gebit heb. Maar naar die kapper gaan ies een heel ander verhaal. Kappers zeuren dat iek al zo’n taid niet ben geweest, of zeggen dat iek main haar niet zelf moet kleuren omdat hun kleurspullen veel beter zouden zain voor main haar, of ze vinden dat iek een kort kapsel moet nemen omdat iek zogenaamd een lang geziecht heb. Ach, er ies altaid wel wat te zeuren. Leuk ies het niet.”

Maar eerlijk is eerlijk, de laatste keer dat ze bij een kapper was viel het best mee. Het meisje was vriendelijk en zeurde niet. Toen Lathyrus ging afrekenen kreeg ze een klantenkaart en moest ze haar e-mailadres doorgeven.  “Waar hebben joellie main e-mailadres voor nodig? ” vraagt Lathyrus. “Nou,” zegt het meisje “dan krijg je af en toe een bericht over een actie of een aanbieding of een verrassing voor je verjaardag.” Dat laatste neemt alle twijfel weg bij Lathyrus. Een verrassing voor haar verjaardag, wat enig!

Een paar maanden later is het zover, Lathyrus krijgt een mailtje waarin staat dat ze bijna jarig is, dat de kapsalon zich goed kan voorstellen dat ze er op haar best wil uitzien op haar verjaardag en dat ze – als ze nu een afspraak maakt – een kopje koffie met wat lekkers én een verrassing voor haar verjaardag krijgt. Lathyrus pakt direct haar telefoon en belt de kapsalon. “Ja, u spreekt met Lathyrus. Iek kreeg een mailtje van joellie omdat iek baina jarig ben en nu wil iek graag een afspraak maken. ” De afspraak wordt gemaakt en Lathryus heeft er zin in.

Eenmaal in de kappersstoel krijgt ze geen koffie aangeboden en geen lekkers. “Ach, die maisje weet misschien niet dat iek hier kom omdat iek baina jarig ben” denkt Lathyrus. “Iek vond het echt leuk en attent van joellie dat iek een mailtje kreeg omdat iek baina jarig  ben!” zegt ze tegen de kapster. “Ja, dat doen wij tegenwoordig altijd. Fijn dat u het leuk vindt” zegt de kapster en gaat door met knippen.

Als de kapster klaar is met knippen en föhnen laat ze Lathyrus het resultaat zien. “Is het zo naar wens?” Ja hoor, het is naar wens. Maar waar blijft die verrassing toch? Lathyrus begrijpt er niks van, maar hoopt dat ze straks bij het afrekenen dan toch een verrassing krijgt. Een flesje gratis haarolie, of een styling product of zoiets. Dat zou toch leuk zijn. Maar helaas, het enige dat ze krijgt bij het afrekenen is een kassabonnetje…

Lathyrus is helemaal blai. Ze heeft een nieuwe stofzuiger! En niet zomaar een, nee… een hele schattige! Hij is lichtblauw met roze en hij is licht en handig en gewoon helemaal geweldig…

Niet dat ze echt een nieuwe stofzuiger nodig had, maar het is wel handig om er een bij te hebben. Eén die niet zo zwaar is, want het huis van Lathyrus heeft boven twee verdiepingen (of verhogingen, raar dat je dat verdieping noemt). “Hoe dan ook, ien totaal heb iek drie woonlagen en dan ies het best een gesleep met die zware stofzoiger op die trap! Vandaar dat iek op zoek ging naar een stofzoiger voor boven, logisch toch?”

Na een tijdje speuren op internet vond ze de perfecte stofzuiger. Schattig om te zien, heel licht en gewoon heel leuk. De reviews waren niet overweldigend positief, maar sommige mensen maken ook overal een probleem van… “Het ies toch niet erg dat het snoer maar twee meter lang ies? Dan stop jai die stekker tussendoor toch gewoon ien een ander stopcontact! Of jai doet die stekker ien een verlengkabel van zoveel meter lang als jai maar wiel!” Het is duidelijk, Lathyrus is gevallen voor de kleine schattige stofzuiger en is niet meer voor rede vatbaar… Bestellen maar!

De volgende dag werd de stofzoiger al gebracht. Vol verwachting opende Lathyrus de verpakking. “Jaaaa, daar ben jai dan! Welkom ien main hois!” Ze doet de stekker in het stopcontact en zet de schattige stofzuiger aan. Het ding begint te piepen en te brullen alsof er een straalvliegtuig opstijgt, maar Lathyrus vindt het wel schattig dat haar kleine stofzoiger zo’n lawaai kan maken. Eigenlijk is dat snoer inderdaad wel heel kort en je moet dat zuigding echt in een hoek van 90 graden direct boven de dingen houden die je wilt opzuigen, maar dat mag de pret allemaal niet drukken. “Iek ben gewoon heel blai met main nieuwe stofzoiger!”