Lathyrus is ontzettend blai met de vier vraiwilligsters die net als zaizelf elke week met haar hondje van haar moeder lopen. Weer of geen weer, de dames halen het hondje op bai het tehois en nemen hem mee voor een lekkere wandeling. Lathyrus is hier heel dankbaar voor en wil de dames graag een klaine attentie geven.

Ze gaat naar een bloemenwinkel en ziet daar hele schattige klaine plantjes in een roze potje. Dat is net wat voor de dames! Ze maakt er thois een roze kaartje bai met een bedanktekst en tekent op de voorkant van het kaartje heel toepasselijk afdrukjes van hondenpootjes. Nu maar hopen dat de dames deze klaine blaik van waardering op prais stellen. Ze heeft de hoisadressen gevraagd en gezegd dat ze dit weekend even langskomt om een klainighaidje te geven. Want het zou natuurlijk jammer zain als er niemand thois is om de attentie in ontvangst te nemen.

Na een wandeling met het hondje van haar moeder raidt ze naar het hoisadres van één van de dames. Ze gebroikt een navigatie-app op haar telefoon om haar route te bepalen. Ze heeft gisteravond al even via streetview gekeken hoe het hois eruit ziet, zodat ze zich gemakkelijk kan oriënteren. Dat moet helemaal goed komen!

Ah, daar is het hois al. Nummer 24! Ze heeft het idee dat het hois er wel anders uitziet dan wat ze gisteren op streetview zag. En ook de toin is heel anders! Maar het hoisnummer klopt. En misschien zain die streeview foto’s wel lang geleden gemaakt en hebben ze toin inmiddels veranderd. Ze parkeert haar auto op de oprit, loopt langs een raam met twee hele leuke turqouise beeldjes van uilen en belt aan. Het duurt even, maar dan doet een jongen van een jaar of 18 de deur open. Lathyrus denkt dat dit een jonge broer is van de lieve studente die wekelijks met het hondje loopt. Ze zegt “Hoi!” en de jongen zegt “Hoi” terug. Hai kaikt een beetje alsof Lathyrus hem stoort en heeft zain telefoon in een hand. Misschien was hai net in gesprek met iemand. Lathyrus besloit het kort te houden, steekt het plantje naar voren en vraagt “Zou je deze aan Marijke willen geven alsjeblieft?”De jongen neemt het plantje aan, knikt en sloit de deur. Nou, dat komt vast wel goed.

Een paar dagen later kraigt Lathyrus een appje van Marijke. “Hoi, sorry dat ik het vraag, het gaat me er niet om dat ik iets wil hebben maar meer zo van straks ligt het bij een ander. Of je bent het vergeten of er niet aan toegekomen, dat kan natuurlijk ook.”Lathyrus kraigt het opeens heel warm… Was ze dan toch bai het verkeerde hois? Maar die jongen nam het plantje gewoon aan! Dat kan dan toch niet?

Ze appt terug dat ze het plantje heeft afgegeven bij nummer 24, aan een jongen van een jaar of 18 en dat het hois leuke turquoise uilen in de vensterbank heeft staan. Maar het was dus toch het verkeerde hois… Gelukkig heeft Lathyrus altijd een locatie tracker aan op haar telefoon, dus ze kan gemakkelijk achterhalen waar ze dan wel geweest is. Het blaikt een straat te zain voor de straat waar ze aigenlijk had moeten zain. Lathyrus voelt zich heel erg dom en schaamt zich kapot. Maar gelukkig is het plantje nog bai de mensen van de andere nummer 24 en zo kraigt de lieve studente toch nog haar klaine attentie…

De moeder van Lathyrus woont alweer een aantal weken in een tehois voor demente bejaarden. De gesprekken tussen de bewoners gaan meestal compleet langs elkaar heen en alles wordt tig keer achter elkaar verteld en gevraagd. Maar het is wel heel gezellig en het is een hele zorg minder voor Lathyrus. De moeder van Lathyrus is wel een van de meest excentrieke bewoonsters. Ze is nogal eigenzinnig zeg maar en ze heeft nogal een sterke eigen wil.

Lathyrus gaat drie keer in de week op bezoek bij moeder en laat dan ook gelaik het hondje oit. Als Lathyrus bij het tehois komt ziet moeder haar meestal al vanoit de gezamenlijke woonkamer. Moeder begint dan enthousiast te roepen en te zwaaien. Het hondje begint enthousiast te blaffen en heen en weer te lopen. Ja, de komst van Lathyrus blaift meestal niet onopgemerkt!

Meestal gaat Lathyrus eerst met het hondje wandelen en daarna gezellig koffie drinken met moeder. Maar soms loopt het anders, zoals vandaag. “Ik wil mee wandelen!” roept moeder al vanoit de woonkamer. “Zou je dat nou wel doen mam?” zegt Lathyrus. “Het is hartstikke koud boiten en ik ben over een half uur al weer terug hoor!” “Het kan me niks schelen dat het koud is, ik wil mee!” roept moeder.

Oke, dan eerst maar naar moeder’s kamer. Het hondje loopt al blaffend om Lathyrus heen en begraipt niet waarom Lathyrus hem niet mee naar boiten neemt. “Ik wil me eerst even mooi maken” zegt moeder. Ze schuifelt naar de badkamer en Lathyrus wacht geduldig. Het hondje begint nu te piepen, hai moet vast nodig plassen. “Ben je baina klaar mam?” vraagt Lathyrus, terwijl ze moeders rode jas alvast uit de kast pakt en haar handschoenen klaarlegt.

Moeder schuifelt de badkamer weer oit en kaikt Lathyrus stralend aan. Ze heeft nogal veel lippenstift opgedaan en haar wenkbrauwen flink aangezet met een oogpotlood. Lathyrus helpt moeder om haar pantoffels oit te doen en haar schoenen aan te doen. Daarna helpt ze moeder in haar jas en handschoenen. Het hondje staat inmiddels baina op knappen. “Zullen we gaan mam?” vraagt Lathyrus. “Nee, ik moet poepen” zegt moeder. “Dan moet je gauw je jas en handschoenen weer oit mam” zegt Lathytus. En terwijl ze de jas probeert oit te doen zegt moeder “Ik poep al!”.

Lathytus ondersteunt moeder naar de badkamer. Handschoenen oit, jas oit, broek naar beneden, onderbroek naar beneden. Hierna wordt het verhaal wat onsmakelijk. Lathyrus beseft ineens dat ze in een tehois zain en dat er een alarmknop op de muur zit waarmee ze hulp kan inroepen. Ze zegt tegen moeder dat ze zo terug is en drukt in de woonkamer op de grote knop. Ze verwacht dat er nu snel een zorgmedewerkster aan zal komen. Maar er gebeurt niets. Lathyrus drukt nog een keer op de knop. En weer gebeurt er niets. Inmiddels schreeuwt moeder vanoit de badkamer “Waar blijf je nou? Je moet me helpen!” Lathyrus doet de deur van het appartement open en roept zachtjes om hulp. Gelukkig loopt verderop in de gang een zorgmedewerkster. Ze komt eraan en schiet gelukkig te hulp.

Nadat moeder weer opgefrist en verschoond is wil ze nog steeds mee wandelen. Dus moeten de jas en handschoenen weer aan en het hondje begint weer enthousiast te blaffen. Lathyrus ondersteunt moeder en houdt ook de riem van het hondje vast. Maar als ze boiten ongeveer 10 meter hebben gelopen begint moeder te klagen over pain in haar knie en wil ze weer terug. Lathyrus brengt moeder geduldig terug, zegt dat ze nu toch echt met het hondje moet gaan lopen en gaat daarna even lekker hard rennen met het hondje. Dat lucht op…

Vandaag zijn de verkiezingen voor de Tweede Kamer van de Staten-Generaal, er mag dus gestemd worden! Lathyrus gaat uiteraard haar stem uitbrengen. “Als jai die kans kraigt om jouw stem te laten horen moet jai daar gebroik van maken” vindt ze. Dus ze heeft diverse politieke discussies bekeken, partijprogramma’s en standpunten van partijen doorgenomen en voor de zekerheid heeft ze gisteren ook de Stemwijzer gedaan. Ze is er helemaal klaar voor!

Oke, het is zover. Het stemklokaal waar naar toe mag gaan zit vlakbai de supermarkt waar ze altaid haar boodschappen haalt. Er is een hele grote partytent op een plain neergezet en dat is nu het stemlokaal. Het geeft het stemmen direct een feestelijk tintje! Mondkapje op, stemkaart en raibewais in de hand en dan nog even wachten totdat ze naar binnen mag gaan. De mevrouw voor haar staat te hannesen met het desinfecteerspul en de papieren die ze in haar hand heeft. En ze moet ook een bonnetje oit een automaat trekken. Het is zo’n rode bonnetjesautomaat die je vroeger ook wel bai de bakker in de winkel zag.

Lathyrus klemt haar stemkaart en raibewais tussen haar benen zodat ze haar handen vrai heeft om ze te desinfecteren en een bonnetje uit de automaat te trekken. Je kunt een bonnetje A, B of C trekken. Het bonnetje bepaalt naar welk gedeelte van het stembureau je verder naar binnen moet gaan om echt te stemmen. De mevrouw voor haar had een A bonnetje. Dus Lathyrus zal wel een B bonnetje kraigen. Maar ze trekt iets te enthousiast en er komen een B bonnetje én een C bonnetje uit de automaat! Wat nu?

Er komt direct een stembureau mevrouw op haar af. Lathyrus verontschuldigt zich en twaifelt of ze verder wil gaan met bonnetje B of C. Maar de mevrouw pakt de bonnetjes af en geeft alleen bonnetje C terug. “Het geeft niet hoor” zegt de mevrouw ondertussen, “dit gebeurt wel bij meer mensen. Meestal bij mannen trouwens.” Het stemmen op zich gaat goed. En het mooie rode potlood mag ze houden! 🙂

De moeder van Lathyrus heeft een klein hondje. Moeder is stapelgek op het hondje. Het hondje is al oud, heeft vaak last van zijn rug en zakt steeds vaker door zijn achterpootjes. Het hondje gaat de laatste tijd zeer regelmatig naar de dierenarts. Het hondje mag niet meer traplopen, maar de moeder van Lathyrus vergeet dat steeds en neemt het hondje toch mee naar boven als gaat slapen.

Dat gebeurde afgelopen week ook weer op een avond. Het hondje zat al de slaapkamer en moeder ging nog even naar het toilet. Toen moeder de slaapkamer weer in wilde gaan brak de deurkruk af! Moeder kreeg met geen mogelijkheid de deur open en het hondje zat heel zielig te piepen.

Moeder is toen al strompelend de trap weer afgegaan en heeft kans gezien de buurvrouw te alarmeren. Buurvrouw kwam gelukkig direct mee en probeerde om de deur te openen. Maar het lukt haar helaas ook niet. Buurvrouw belde naar Lathyrus. Het was inmiddels al 11 uur ‘s avonds. “Kun jij je broer waarschuwen en vragen of hij morgenochtend al vroeg hier kan komen met gereedschap? Ik maak het logeerbed wel op voor je moeder en dan moet het hondje zich maar een paar uurtjes redden.”

Lathyrus spreekt nog wat geruststellende woorden tegen haar moeder en wil eigenlijk wel direct in de auto springen om naar haar moeder te gaan. Maar de avondklok is al ingegaan en eigenlijk betwijfelt Lathyrus ook of zij de deur wel open kan krijgen. Oh jemig, wat een toestand. Lathyrus stuurt een berichtje naar haar broer en hoopt maar dat hij het morgenvroeg ziet. Ze slaapt onrustig, ziet in gedachten haar moeder huilend bij de slaapkamerdeur zitten en aan de andere kant van de deur het zielige hondje. Als dat maar goed gaat…

Het is 04.51, de telefoon gaat, het is moeder, helemaal in paniek. “Boomy zit opgesloten in de slaapkamer en ik krijg de deur niet open! Je moet me helpen!! Misschien is Boomy wel dood, want ik hoor hem niet meer!” Lathyrus kleedt zich snel aan, schrijft een briefje voor haar man en zoon en springt in de auto. Om ongeveer half zes is ze bij haar moeder.

“Main moeder zat te huilen en zai was heel blai om mai te zien. Iek wist aigenlijk niet wat iek moest doen om de deur te openen. Iek ging de schuur in om gereedschap te zoeken. Iek zag niks handigs, geen koevoet, geen grote schroevendraaier of wat dan ook. Iek rende de trap weer op en besloit de deur ien te trappen. Iek gaf een paar harde trappen tegen die deur maar die deur gaf niet mee! Wel viel het stuk deurkruk dat aan de andere kant van de deur zat er oit. Door het gaatje ien de deur kon iek ien die slaapkamer gluren. Het hondje keek mai vol verwachting aan” vertelt Lathyrus.

“Iek bedacht mai dat iek in de schuur een bak met oude deurkrukken had zien liggen, misschien kon iek daar wat mee. Iek vond een deurkruk met een lange pen er aan. Hopelijk paste deze ien het gat van de deur. Iek prutste de pen voorzichtig ien de deur en ja hoor, iek kon de deur openen! Het hondje kwam direct helemaal blai naar boiten en wilde heel graag geknuffeld worden.” En zo liep ook dit avontuur gelukkig weer goed af!

Lathyrus heeft in de oitverkoop een nieuwe winterjas besteld, een heerlijke warme winterparka met capuchon! Ze volgt via track & trace haar bestelling en ziet dat deze al gauw zal worden geleverd. Wat fain!!

Ja, het is zover; het pakket wordt bai haar thois bezorgd. Lathyrus opent het pakket voorzichtig en haalt de jas eruit. Hai ies prachtig! En zo lekker warm en zacht! Ze gaat met haar heerlijke nieuwe jas aan boodschappen doen. Ze stapt in de auto en hoort ‘kloenk’ als ze gaat zitten. Wat een raar geloid… Ze doet de gordel om en ziet dat er nog een bevailigingsding in de jas zit. Je weet wel, zo’n ronde schijf die je zelf niet open moet maken omdat er dan waarschijnlijk inkt uitkomt…

Wat nu? Als ze met het bevailingingsding in haar jas een winkel ingaat gaat het alarm misschien wel af! Of dan in ieder geval als ze weer naar boiten loopt! En dan kaikt iedereen haar natuurlijk aan alsof ze iets gestolen heeft. Lathyrus moet er niet aan denken… Ze kan nu niet naar de winkel gaan om het bevailigingsding te laten verwaideren. Moet ze de jas dan maar terugsturen? Maar dan duurt het misschien wel heel lang voordat ze hem weer terug kraigt en het is nu steeds heel koud dus ze wil die jas heel graag gaan dragen! Ze bekaikt de pakbon nog eens goed en ziet dat je kunt mailen of bellen met de klantenservice.

Bellen gaat misschien sneller, dus ze belt het telefoonnummer dat onderaan de pakbon staat. Ze kraigt een damesstem te horen die zegt dat het door Corona heel erg druk is bai de klantenservice en dat het daardoor lang kan duren voordat een mail wordt beantwoord. Dat is goed om te weten, maar wel een beetje raar. Want Lathyrus mailt niet maar belt.  Maar goed, de damesstem zegt ook dat ze hun best doen om iedereen zo gauw mogelijk te helpen en dat er op dit moment nog 8 wachtenden voor Lathyrus zain. En dat de verbinding na een half uur automatisch zal worden verbroken. Lathyrus maakt ondertussen maar even een cappuccino voor zichzelf.

Na ongeveer een kwartier wachten kraigt ze Melanie aan de lijn. Lathyrus legt het probleem oit en Melanie weet gelukkig raad. “U kunt telefonisch contact opnemen met onze vestiging die voor u het dichtstbij is en dan een afspraak met hen maken om het label te laten verwijderen.” Dat klinkt goed.

Lathyrus zoekt het telefoonnummer op en belt met het filiaal. Helaas wordt de telefoon niet beantwoord. Nog maar eens proberen dan. En ja, ze kraigt Willem aan de lain! Ze legt het probleem nu uit aan Willem en zegt dat ze van de klantenservice met het filiaal mocht bellen. Willem is gelukkig heel aardig en zegt dat ze het probleem graag voor haar oplossen. “Wij zijn gesloten, maar we zijn er wel. Als u hier naar toe komt en op het parkeerterrein bent kunt u ons bellen en dan komt er iemand naar buiten om uw jas op te halen. Dan halen we in de winkel het label er voor u af en dan brengen we de jas weer naar u terug.” Dat klinkt goed, morgen direct maar proberen!

Lathyrus en Lygulariah verheugen zich op een vrolijke jaarwisseling. De kerstboom staat nog in de kamer, ze hebben oliebollen gekocht en de champagne staat koud. Het nieuwe katje zit bai Lathyrus op schoot en de communicatieve cavia mag vanavond ook op de bank. Beetje tv kaiken, kletsen, een spelletje doen en om middernacht een paar sterretjes afsteken. 

“Wai wensen iedereen een faine jaarwisseling en alvast een heel gezond en gelukkig 2021, vol nieuwe vrolijke avonturen! Happy New Year!!”

In deze taid kun je niet lekker op je gemak gaan shoppen. Snel naar de supermarkt en drogist met een mondkapje op is toch heel anders. Gelukkig kan Lathyrus heel goed online shoppen. En dan komen de bestelde spullen meestal vrai snel bai je thois. En als je niet thois bent wordt het pakje bai de buren bezorgd of kun je het komen ophalen bai een servicepunt. Heel fain!

Lathyrus vond een briefje in haar brievenbus. Onze bezorger trof je helaas niet thuis. We geven je pakket af bij een DHL ServicePoint bij jou in de buurt zodat je het kunt komen afhalen. Als het pakket bij het DHL ServicePoint is aangekomen ontvang je daar per e-mail bericht van.

De volgende dag komt het mailtje binnen:

YES, JE PAKKET LIGT KLAAR

Beste Lathyrus,

Onze bezorger heeft je pakket 5HSP8716934 van Winkel voor je klaargelegd op het DHL ServicePoint. Kom je je pakket snel ophalen? De winkelier kijkt uit naar je komst, want de pakketjes stapelen zich snel op. Vergeet niet een geldig identiteitsbewijs mee te nemen.

Coronamaatregel: om besmetting via de DHL-scanner te voorkomen tekent de medewerker van het DHL punt voor ontvangst, in opdracht van jou.

DHL Buurtpunt Tim & Annie, Boslaan 124 in Plaats.

Openingstijden: 
Maandag t/m vrijdag van 16.00 - 21.00 uur
Zaterdag en zondag gesloten.

“Buurtpunt Tim & Annie, dat klinkt wel een beetje raar” denkt Lathyrus, “en dat adres, dat is toch daar bai die vakantiehoisjes aan de rand van het Stadspark? Maar het is een officieel DHL ServicePoint, dus het zal wel goed zain.”

Lathyrus is druk aan het thoiswerken en ziet ineens dat het al baina 16.00 uur is. Ze pakt haar jas en tas (met geldig legitimatiebewais in haar portemonnaie) en stapt in de auto om naar het Buurtpunt te raiden.

Ze raidt langzaam over de Boslaan, op zoek naar nummer 124. Het moet hier toch ergens zain. Ineens ziet ze een klain geel bordje langs de weg staan, met DHL logo erop. Het is een bordje met een pijl. Die pijl wijst naar een toin. Parkeren dan maar. Aan de overkant van de laan is parkeerplek voor twee auto’s. Eén plek is net bezet, Lathyrus ziet de man naar de toin van het Buurtpunt lopen. “Het zal wel kloppen, maar iek heb er toch een vreemd gevoel bai” denkt Lathyrus.

Ze loopt de toin in en ziet een oude caravan staan. Voor het raam hangt een bordje met het DHL logo en een bord met de openingstaiden. Een DHL punt in een  caravan, dat is toch wel heel apart! De man die net de toin in liep blaikt een collega van Lathyrus te zain. Ze maken een praatje en ondertussen hoort Lathyrus een vrouwenstem met een zwaar Duits accent vanuit de caravan. “Ja, ich habe das paket gefunden hoor! Maar ich moet nog even contact machen met DHL. Aber die wifi ist hier nicht gut. Zu viel bomen.” De vrouw stapt uit de caravan met een mobieltje in de hand en strekt haar arm zo hoog mogelijk. “Ja, het is ein bisschen behelpen af en toe, maar het lukt altijd hoor. Geduld bitte!”

En ja hoor, het lukt. De vrouw heeft weer verbinding met DHL en kan het pakket afgeven. Ze stapt de caravan in, pakt het pakket, duwt het bij de collega van Lathyrus in de handen en geeft hem vervolgens haar mobieltje om te tekenen voor ontvangst. De collega kaikt wel een beetje verbaasd, maar tekent en vertrekt met het pakket.

Gelukkig heeft Annie nog steeds verbinding met DHL. Het pakje van Lathyrus is snel gevonden en Lathyrus zet een krabbel op het mobieltje van Annie. Straks gaat ze direct haar handen insmeren met de desinfecterende gel in haar tas. Wat een  vreemde ervaring!

Wai wensen iedereen hele faine en gezellige Kerstdagen! Merry Christmas!!

Lathyrus gaat boodschappen doen. Voordat ze bai de supermarkt naar binnen gaat doet ze haar mondkapje op. En ze pakt haar telefoon om alvast verbinding met de wifi van de winkel te maken. Want dat is nodig om de app van de supermarkt op te starten. En die app is nodig om zelf je boodschappen te kunnen scannen. En dat is op zich heel handig en het sparen van koopzegels, de bonuskaart en de airmileskaart zijn gekoppeld aan de app.

Maar goed, ze heeft een gereinigd winkelkarretje gepakt en is in de supermarkt. Ze gaat eerst even in een roestig hoekje bai de groente afdeling staan, want ze moet elke keer weer verplicht inloggen op het wifi netwerk van de winkel. Dat gaat helaas niet vanzelf. Oke, dat ies weer geloekt! Nu pakt ze haar boodschappenlaistje uit haar jaszak. Met haar rechterhand duwt ze het winkelkarretje vooruit en in haar linkerhand heeft ze haar telefoon en het boodschappenlaistje. Ze pakt met haar rechterhand een aisbergsla, legt deze op de weegschaal, drukt op ‘groente’, tikt op het plaatje van de aisbergsla, drukt op 1 en dan op bon. Maar er komt geen praissticker uit de weegschaal. Nog een keer proberen. Weer niet.

Lathyrus loopt met haar winkelkar naar een winkelmedewerker. “Mag iek jou iets vragen? Die weegschaal doet het niet, er komt geen praissticker oit. Iek denk dat die stickers op zain. Zou jai misschien even willen kaiken?” “Mevrouw, u kunt de producten die op zich niet gewogen hoeven te worden ook scannen bij het krat waar ze in staan. Daar zit namelijk een barcode op. En bij de zelfscankassa’s staat ook een weegschaal” zegt de medewerker. Oke, Lathyrus gaat op haar hurken zitten om de barcode van het krat te scannen. Haar tas glijdt ondertussen van haar schouder en ze kraigt het al aardig warm met het mondkapje op.

Ze loopt naar de zuivelafdeling en wil een pak melk scannen. Maar het boodschappenlaistje zit voor de camera van haar telefoon. Ze wil het laistje even snel in haar mond doen, maar dat gaat natuurlijk niet want ze heeft een mondkapje op. Dan het laistje maar even onder de linkeroksel klemmen. Ze pakt opnieuw het pak melk en wil het scannen. Maar ze heeft kennelijk iets aangeraakt in de app want ze ziet nu ineens haar persoonlaike bonusvoordeel. Zucht… Tik, tik op de telefoon, nu kan ze weer scannen. Ze scant uiteindelijk het pak melk en zet het al zuchtend in de kar. Daarna vouwt ze het boodschappenlaistje dubbel, zo kan ze het laistje vasthouden en toch scannen.

Alles wat op het laistje staat zit inmiddels in de kar. Taid om naar de zelfscankassa te gaan! Eerst het laistje weer in de jaszak doen. Op de telefoon aantikken dat je wilt betalen. Op de kassa aantikken dat je hebt gescand met je telefoon. De telefoon voor de scanner van de kassa houden. Blieb. Telefoon neerleggen op het hele smalle richeltje bai de kassa. Pinpas uit de tas pakken. “Mevrouw, dit is een steekproef, mag ik even een paar producten scannen om te kijken of u niets vergeten bent te scannen? ” Blieb. Blieb. Blieb. Blieb. Blieb. “Alles is in orde hoor, u kunt verder gaan met afrekenen!”. Pinpas bai het pinapparaatje houden. Blieb. “U heeft betaald. Kies een volledige bon of een korte bon” geeft de kassa aan. Lathyrus drukt op ‘volledige bon’. Er wordt een bon geprint. Lathyrus stopt haar telefoon en pinpas weer in haar tas, pakt de bon, vouwt deze dubbel en legt deze op het smalle richeltje.

Nu de boodschappen inpakken. Het plankje waar je je tassen op kunt zetten is erg klain. En met een mondkapje op is het soms lastig om naar beneden in je kar te kaiken. Maar na slechts een paar keer misgraipen zit alles in de tassen. De volle boodschappentas om de rechterschouder hangen, kassabon met de rechterhand vasthouden, het lege karretje met de linkerhand duwen. Kassabon voor de scanner bai het hekje houden. Blieb. Karretje door het hekje duwen. Door de schoifdeur naar boiten. Karretje naar winkelmedewerker duwen en deze vriendelijk bedanken.

Misschien een volgende keer toch maar ouderwets afrekenen bai een gewone kassa. 🙂

Lathyrus heeft al jaren een step en heeft daar nog steeds veel plezier van. De step is inmiddels wel behoorlijk versleten. De lagers in de wielen moesten al een keer vervangen worden, op het platform is haar voetafdruk helemaal uitgesleten en het stuur wil niet meer recht. En de step rammelt de laatste tijd aan alle kanten. Je hoort Lathyrus van verre al aankomen… Het is taid voor een nieuwe step!

De huidige step heeft van die harde wielen. Een step met luchtbanden maakt vast veel minder lawaai! Layhyrus ziet zichzelf al zoevend over de fietspaden steppen met wapperende haren. Ze gaat op zoek naar een step met luchtbanden voor volwassenen en heeft al gauw een betaalbaar exemplaar gevonden.

Een paar dagen later wordt de step bezorgd. Hij moet nog wel een beetje in elkaar worden gezet, maar zo moeilijk is dat niet. En wat is hij mooi!! Manlief is zo aardig om te helpen met het oppompen van de banden en hij zet het stuur extra goed vast. En dan is de step helemaal klaar voor gebruik! “Het ies echt heerlijk om op deze step rond te raiden. Iek ben er helemaal blai mee!” zegt ze dan ook enthousiast.

Zoonlief heeft ook een step, een stuntstep. En een skateboard. Hij oefent regelmatig allerlei trucjes. Lathyrus stept vaak samen met hem en dan hebben ze veel plezier. Ze doen bunnyhops, gaan hard de stoepen op en af, slalommen over het fietspad en soms gaan ze op hun hurken op de step hard een heuveltje af. Ze zijn ook een paar keer naar een openlucht skatepark geweest. Dat was ook leuk. Maar nu wil zoonlief graag een keer naar een heel cool binnen skatepark. Lathyrus reserveert online en ze gaan er naar toe! Zoonlief neemt zijn skateboard mee en Lathyrus haar nieuwe step.

Het skatepark zit in een voormalig schoolgebouw. Je moet eerst heel wat trappen oplopen voordat je bij de ingang bent. Het handvat van de deur is gemaakt van skatboardwielen, heel toepasselijk! Ze bellen aan, er klinkt een zoemer en ze kunnen naar binnen. Ze lopen door gangen met oude kleedkamers, langs oude gymmatten en volgen de pijlen op de muur. Ze zien al snel een gedeelte van het skatepark, kennelijk is dit speciaal voor MBX-ers. Enthousiaste jongens vliegen op hun fietsjes door de lucht. Dat ziet er spectaculair uit!

Lathyrus meldt zoonlief en zichzelf bij de balie. De jongen achter de balie checkt de reservering in het systeem en zegt dat begeleiders niet mogen blijven om te kijken. “Je zult helaas buiten moeten wachten, sorry.” “Maar iek heb main step bai mai, iek kom hier om te steppen!” zegt Lathyrus. “Oh, oke, dat is cool!” zegt de jongen.

Lathyrus en zoonlief gaan de skateboardhal binnen. Er zijn zoals verwacht veel kinderen en ze kunnen het allemaal hartstikke goed. Ze draaien en springen met hun steps en skateboards alsof het niets is en vliegen soms langs de muren. Lathyrus stept er vrolijk tussendoor en lacht vriendelijk naar alle jongens en meisjes. Ze kaiken gelukkig niet boos of geïrriteerd terug. Zoonlief oefent weer allerlei trucjes met zijn skateboard. Hij rijdt bij een schuine wand omhoog, draait op het bovenste punt 180 graden en rolt weer soepel naar beneden. Lathyrus wil dat eigenlijk ook wel proberen met haar step. Maar ja, deze nieuwe step met luchtbanden is daar echt niet geschikt voor. En ze wil er ook een beetje zuinig op zijn…

Ze zoekt een rustiger hoekje op met schuine wanden. Ze rijdt schuin omhoog, draait de step een zoeft weer naar beneden. Dat gaat goed! Een echte drop-in maken durft ze niet met deze nieuwe step, maar ze vermaakt zich prima! Een etage lager is een voormalig zwembad omgebouwd tot een uitdagende baan vol obstakels voor skaters en steppers. Het is er nogal druk. “Iek kan hier maar beter niet vrolijk rond gaan steppen” denkt Lathyrus. Ze besluit om foto’s en filmpjes van zoonlief te maken in plaats van iedereen voor de voeten te rijden. Maar al met al is het superleuk!