Author: Christa Rust

Lathyrus heeft een nieuw horloge en een nieuwe armband besteld en ‘ies zeer blai’ als het pakje een paar dagen later in die brievenbus ligt. Gauw kijken! Het horloge is helemaal goed maar de armband is te groot. Dat is erg jammer want ze heeft een feestje en was van plan om beide nieuwe sieraden dan te dragen. Gelukkig heeft ze nog meer horloges en armbanden, maar ze had juist zin om deze te dragen…

“Lygulariah, ga jij mee met mai? De joewelierswienkel waar iek online gekocht heb heeft ook een echte wienkel!” Lathyrus en Lygulariah moeten erg lang wachten. “Jaaa, er zain veel klanten ien die wienkel die allemaal iets wiellen passen of iets willen kopen.” Lygulariah kijkt ondertussen een beetje rond en ziet een leuk armbandje dat zij wel hebben wil. Ah, Lathyrus ies aan de beurt!

Lathyrus legt uit dat de armband haar helaas niet past en vraagt of er misschien een schakel oit kan worden gehaald. “Dat is wel mogelijk denk ik” zegt het winkelmeisje. “Maar zoals u ziet is het nogal druk. Ik zal even een collega vragen om u te helpen.” De collega komt eraan en Lathyrus moet nog een keer uitleggen wat de bedoeling is. Het meisje kijkt haar schaapachtig aan. “Toe maar” zegt het eerste meisje, “je hebt dat toch wel vaker gedaan?” Maar nee, het schaapachtige meisje heeft dit nog nooit gedaan. Het slimme meisje zucht en wijst haar waar de spullen staan die het schaapje moet gebruiken. Ze geeft een korte uitleg en gaat snel weer terug naar de kassa om de rij klanten verder te helpen.

Het schaapje zucht ook en kijkt hulpeloos om zich heen. Maar het lijkt erop dat ze het toch echt zelf moet doen. Ze pruts een beetje aan de armband maar krijgt het niet voor elkaar. Ze loopt met de armband terug naar de balie. Het slimme meisje vraagt “Is het gelukt?” Het schaapje schudt haar hoofd, nee. “Weet je al hoeveel schakels eruit moeten?” vraagt het slimme meisje. Het schaapje kjikt nog hulpelozer. Het slimme meisje zucht weer, pakt een meetlint uit een lade, legt deze het voor het schaapje neer en gaat verder met een klant die wil afrekenen. Het schaapje pakt het meetlint, draait het een paar keer om en kijkt ernaar alsof het het vreemdste ding is dat zij ooit in haar leven heeft gezien. “Je moet de centimeterkant pakken” roept het slimme meisje.

Het schaapje draait het meetlint nog een paar om. Het slimme meisje grist het meetlint uit haar handen en laat zien dat aan de ene kant centimeters en aan de andere kant inches staan. “Meet de pols van mevrouw op en meet daarna de armband. Dan kun je zien hoeveel centimeter eraf moet. En dan meet je hoe groot de schakels zijn, zodat je kunt berekenen hoeveel schakels eruit moeten.” Dat is te veel voor het schaapje, ze trekt bijna wit weg. Het slimme meisje pakt het meetlint weer van haar af en meet snel de pols van Lathyrus en de armband. “Je moet er één schakel uithalen!” zegt ze tegen het schaapje en loopt weer weg.

Lathyrus en Lygulariah zijn inmiddels al zeker een half uur in de winkel en worden een beetje ongeduldig. “Waarom werkt dat schapenmaisje hier? Die ies toch totaal ongeschiekt!” Het schaapje heeft weer een poging gedaan, maar tevergeefs. Het slimme meisje grijpt weer in en zegt tegen Lathyrus “Dan zal ik het zelf wel doen. Mijn excuses, ik heb helaas last van reuma in mijn handen dus ik heb liever dat mijn collega dit soort klusjes doet.” Lathyrus begraipt het en heeft medelaiden met het slimme meisje. Reuma én een schaapmaisje als collega, dat wens je niemand toe! Het slimme meisje heeft de klus geloekkig snel geklaard en geeft de armband aan Lathyrus. Hij past!

“Het zonnetje schaint en de loecht ies blauw, zoelen wai een weekend samen gaan kampieren?” vraagt Lathyrus aan Lygulariah. “Kampieren?” vraagt Lygulariah. “Jaaah, dat ies heel gezellieg!” antwoordt Lathyrus. “Dan hoeren wai een tent op een campieng en dan gaan wai daar lekker roestig genieten van de zon.”

Zo gezegd, zo gedaan. Ze vinden via internet een huurtent op een mooie camping. Vlakbai het strand en vlakbai gezellige dorpjes waar de dames kunnen wienkelen. Helemaal goed!

Maar het ies wel even wennen op de camping… Er ies geen badkamer in de tent, dus de dames moeten helemaal naar het toiletgebouw lopen! Lygulariah moet naar de wc en heeft gelukkig zelf een rolletje wc-papier meegenomen. Ze zet het voor zich op de grond. Maar er komt een windvlaag onder de deur van het wc-hokje. Het wc-rolletje valt om en rolt weg! Onder het tussenmuurtje door naar het hokje naast haar… “Geloekkig heb iek altaid papieren zakdoekjes ien main tas!” denkt Lygulariah.

Op de camping is een kampwinkel en daar kun je ook fijn pizza’s bestellen. Lathyrus en Lygulariah vinden het inderdaad heel gezellieg allemaal. Ze hebben fietsen gehuurd om wat van die omgevieng te kunnen genieten en testen onderweg diverse terrasjes. Ze maken ook een strandwandelieng. “Heerlaik om even oit te waaien, die gezonde zeeloecht op te snoiven en alle stress kwait te raken!” zeggen ze.

Aan het einde van de mieddag komen ze weer terug op de camping. “Iek ga vast even douchen” zegt Lathyrus. “Als iek terugkom kun jai douchen gaan en dan haal iek ondertoessen pizza’s voor ons”. Wat een goed plan!

Lathyrus pakt haar beautycase, roze badslippers en een paar roze handdoeken. “Main haar ies een beetje droog geworden van die zon vandaag” denkt ze. “Iek ga lekker even een haarmasker ien main haar smeren!” Het is gelukkig niet druk in het toiletgebouw. Lathyrus kiest een hokje uit. Je moet op een grote zwarte knop droekken om water uit de douchekop te kraigen en onder de knop zit een display met een getal 05. Geen idee wat dat betekent. Het water is lekker warm. Het duurt maar even en dan is het getal 02 geworden. “Zo, nu die masker ien die haren smeren en die moet even blaiven zietten.” Het getal is nu 00. Er komt geen water meer uit de douchekop. Geeft niet, Lathyrus moet toch het haarmasker aanbrengen.

Het wordt een beetje koud, gauw de warme kraan weer aan! Lathyrus droekt weer op die knop. Maar er komt geen water. Ze droekt nog tien keer op die knop, maar er komt echt geen water. “Wat een flauwekoel, iek moet die masker toch oitspoelen?” Maar wat ze ook probeert, geen water…

Er ziet niets anders op. Lathyrus moet naar een ander douchehokje. Ze opent de deur en ziet gelukkig de deur van het hokje tegenover haar open staan. En het is leeg! Ze grist haar spullen bij elkaar en steekt zo gauw mogelijk over. Geloekt! Ze doet gauw de deur op slot, droekt op die knop en kan weer 5 minoeten douchen. 🙂

Lathyrus en Lygulariah hebben een nieuw hoisdier: een baby wandelende tak! Dat ies ienteressant! Ze hebben de wandelende tak heeeel voorzichtig mee naar hois genomen in een jampotje met blaadjes erin en gaatjes in die deksel.

Tois gaat de wandelende tak ien een aquarioem met nog veel meer blaadjes. En natoerlaik takjes, zodat die wandelende tak ziech leuk kan verstoppen. Ze verzorgen die wandelende tak goed en het diertje wordt al snel groter. Hai (of zai) eet veel blaadjes zeg!

Lathyrus bedenkt dat het ook wel leuk ies als die wandelende tak over haar vingers gaat wandelen. Eerst even goed zoeken in het aquarioem, maar dan ies het zover. De wandelende tak loopt met zain kleine kriebelpootjes over haar hand. Grappig ies dat! Met een echt takje haalt Lathyrus die wandelende tak weer van haar hand en doet hem (of haar) weer teroeg in het aquarioem.

Op een dag is die wandelende tak weer aan de wandel op die hand van Lathyrus. Hij loipt over haar wijsvinger. “Als iek mijn hand nu snel omdraai kan die tak aan die andere kant lekker verder wandelen” denkt Lathyrus. Ze draait haar hand om. Maar oh nee… die wandelende tak valt op die vloer!!

Lathytus zakt voorziechtig door haar knieën en zoekt de wandelende tak ooooveral. Maar nee hoor, nergens te vienden! Het lastige ies dat ien de kamer een mooi kleed liegt met allemaal klaine broine streepjes erop die allemaal wel een beetje op wandelende takjes laiken! Ze doerven het kleed drie weken niet te stofzoigen maar kunnen die wandelende tak echt niet vinden. Misschien is hai (of zai) wel door het raam naar boiten gewandeld…