Christa Rust

Lathyrus heeft een bijzondere verjaardag!

Lathyrus is waarschijnlijk één van de weinige volwassenen die zich nog echt verheugt op haar verjaardag. Nog een paar dagen en dan is het zover… De voorpret begint als ze een mailtje van Personeelszaken krijgt met de vraag of ze dit jaar als cadeautje een bon wil ontvangen of het bedrag wil doneren aan een goed doel. “Iek kies natoerlaik voor een bon! Iek ben al donateur van zoveel goede doelen, deze keer ben iek even lekker zelf het goede doel” denkt ze terwijl ze een vriendelijk mailtje terug typt.

Het ies dit jaar wel een bijzondere verjaardag. Het is op een zaterdag en het bedrijf waar Lathyrus werkt heeft op haar verjaardag Open Huis voor alle mensen die er werken. Iedereen mag zijn of haar familie meenemen om het nieuwe kantoor te laten zien. Lathyrus en Lygulariah organiseren het Open Huis. Ze hebben lekkere hapjes en muziek geregeld, een groot springkussen besteld, beachvlaggen neergezet en binnen en buiten vrolijk gekleurde vlaggenlijnen opgehangen. De hele dag door komen er collega’s en sommige weten dat Lathyrus vandaag jarig is. Ze feliciteren haar en Lathyrus voelt zich echt jarig! Ze heeft nog geen cadeautje van Lygulariah gekregen maar Lygulariah zegt dat dat nog komt, ze had vanochtend helaas geen taid om het mee te nemen. Lathyrus is natuurlijk erg benieuwd wat het zal zijn… Ze hoorde Lygulariah laatst door de telefoon met iemand praten over de Action en ‘die roze’. Zou het misschien een roze opblaasflamingo zijn? Spannend!!

Op maandag rijdt Lathyrus voordat ze naar kantoor gaat naar de supermarkt om een traktatie te kopen voor haar collega’s. Ze heeft al een keer getrakteerd op ijsjes, op snoep met bellenblaas en op vlaaien. Deze keer kiest ze voor diverse lekkere koeken en cake. Ze loopt het kantoor binnen en hoopt dat er vlaggetjes boven haar bureau hangen. Helaas. En Lygulariah is er vandaag niet, die heeft afspraken op een andere vestiging. “Geeft nieks, iek heb het toch hartstikke droek, iek ga gewoon lekker aan het werk!” Ze werkt een heleboel mailtjes weg en om 10 uur gaat ze in de hal de traktatie klaarzetten. Ze haalt borden uit het bedrijfsrestaurant en vult deze netjes met de koeken en plakken cake. Ze is dit jaar de prikkertjes met parapluutjes vergeten maar toch ziet het er feestelijk uit.

Lathyrus typt een mailtje naar alle collega’s van haar eigen afdeling, een andere afdeling en nog een paar mensen in het gebouw waar ze regelmatig mee samenwerkt. “Iek was afgelopen zaterdag jarig en wie jarig ies trakteert. Komen joellie straks om 10.30 uur naar de hal voor wat lekkers? Gezellig!” Ha, er komt een mailtje terug van een meneer van de andere afdeling. “Beste Lathyrus, nog van harte gefeliciteerd met jouw verjaardag. Ik sla de traktatie even over maar ik wens je nog een hele leuke dag.” Dat ies aardig!

Om half elf komen er diverse collega’s naar de hal voor de traktatie. De borden zijn als snel leeg en Lathyrus voelt zich blai. Het was een geslaagde verjaardag. Wel jammer dat er geen vlaggetjes boven haar bureau hingen en dat ze geen cadeautje kreeg, maar ach. “Het leven ies één groot feest maar jai moet wel zelf die vlaggetjes ophangen!” En zo is het. 🙂

Lathyrus & Lygulariah en de vrolijke file

Lathyrus & Lygulariah gaan in het weekend met een groep collega’s uit het hele land naar een groot dance festical in Amsterdam. Ze staan van twee uur ‘s middags tot middernacht gezellig te springen en te dansen en drinken veel cola en koffie. Er is ook een reuzenrad, daar moeten ze uiteraard ook even in. Het is echt één groot feest.

Het is niet koud en het regent alleen heel eventjes. Als het begint te regenen wil Lathyrus direct naar de merchandise stand om een poncho, petje of wat dan ook te kopen. Als het regent gaat haar haar namelijk krullen en daar heeft ze geen zin in. Maar voordat ze aan de beurt is om iets te kopen is de regenbui alweer voorbij en de schade aan haar kapsel valt mee.

“Put your hands up in the air!” wordt er voor de zoveelste keer vanaf het podium geroepen. Oké dan maar, daar gaan we weer!! Eén dj laat iedereen van voor naar achter en van links naar rechts springen. “Laat iek maar gewoon meedoen, anders word ik nog platgedroekt…” denkt Lathyrus. De tijd vliegt voorbij en de party girls worden door een collega naar hun hotel gebracht.

Bij het hotel zit een fantastische spa, daar gaan de dames de volgende ochtend na het ontbijt uiteraard naar toe. Ze hebben geen badjassen bij zich maar gebruiken de grote handdoeken uit hun hotelkamer als een soort badjurk. Ze genieten van de sauna, het zwembad, doen mee aan een opgieting en hebben dikke pret.

Dan is het toch echt tijd om weer naar huis te gaan. Ze stappen in de hoerauto en zetten Slam FM aan om nog even in de stemming van het festival te blijven. De reis verloopt voorspoedig totdat ze in een file komen. “Wat ies er aan die hand?” Ze zoeken naar informatie, bellen vrienden en komen er achter dat er een technische storing is aan een brug en dat onbekend is hoe lang het nog gaat duren…

Het is mooi weer dus iedereen stapt uit de auto en al gauw beginnen mensen met elkaar te kletsen. Een jongetje uit de auto voor de dames heeft een speaker aan zijn mobieltje gekoppeld en zorgt voor dansbare muziek. “Ah, gezellieg!” Lathyrus & Lygulariah staan op de snelweg te dansen en hebben de grootste lol. Iedereen om hen heen wordt er vrolijk van.

Opeens ziet Lathyrus een man met een grote camera staan op een viaduct over de snelweg. “Kaik! Misschien komen wai wel ien die krant of op tv!” Ze beginnen te roepen en te zwaaien. De cameraman ziet hen en zwaait terug. “Kom op mensen, diet ies joellie kans!” moedigt Lygulariah iedereen aan om ook te gaan zwaaien en springen. Het is echt een vrolijke file!

Als ze eindelijk thuis zijn zoeken ze of er echt een foto van de file op een nieuwspagina te vinden is. En ja hoor, ze staan op de website van de Telegraaf! “Hahaha… geweldieg!” zegt Lathyrus. Later op de avond zien ze zichzelf ook nog terug in een video in Hart van Nederland. “Te gek!” vindt Lygulariah. “Diet weekend zoellen wai niet snel vergeten!”

Lathyrus & Lygulariah hebben een zakenlunch

Lathyrus en Lygulariah hebben een afspraak met een zakenpartner. Ze gaan de business plannen voor dit jaar bespreken. Ze hebben in het midden van het land bij een restaurant afgesproken. Uiteraard hebben ze zich goed voorbereid. Strakke presentatie gemaakt, feiten en cijfers paraat, aan alles gedacht.

De lunch verloopt voorspoedig en hun plannen zijn goedgekeurd. Gelukkig maar! Ze moeten nog wel een ding verder uitwerken maar dat hadden ze ook eigenlijk wel verwacht. De broodjes smaakten goed (ze hebben de salade die ernaast lag lekker laten liggen) en er is nog tijd voor een extra cappuccino. Altijd fijn!

Dan wordt het tijd om af te rekenen. Omdat Lathyrus de zakenpartner heeft uitgenodigd gaat zij betalen. Ze kan het gelukkig declareren. Ze wenkt de ober en vraagt om de rekening. Even later komt de ober met de nota. “Iek wiel graag piennen. Kan dat?” vraagt Lathyrus. Ja hoor, dat kan wel. De ober loopt weer weg om het pinapparaatje te halen. Ondertussen grabbelt Lathyrus in haar veel te volle tas.

Ah, daar is de ober weer met het pinapparaatje. Al kletsend grabbelt Lathyrus dieper in haar tas. “Iek heb die portemonnee toch ien deze tas gestopt? ” denkt ze. Maar ze kan hem niet vinden. De zakenpartner zegt “Zal ik anders betalen? Geen probleem hoor!””Nee, dat ies niet nodig hoor!” zegt Lathyrus. “Wai nodigen jou uit dus wai betalen!” Ze blijft in haar tas grabbelen en komt allerlei nuttige dingen tegen maar geen portemonnee. Ze voelt haar wangen langzaam rood worden als ze beseft dat haar portemonnee nog in de tas van gisteren zit… Lygulariah praat gelukkig gezellig door met de zakenpartner.

“Heb jai een pas?” sist Lathyrus naar Lygulariah. Lygulariah hoort het niet. “Heb jai een pienpas?” sist Lathyrus wat harder. Gelukkig, Lygulariah hoort haar en kijkt haar verbaasd aan. “Jai zou toch betalen?” “Ja, maar iek heb die portemonnee nog ien main andere tas…”

Gelukkig heeft Lygulariah wel een portemonnee met pinpas in haar tas en kan zij de rekening betalen. 🙂

Lathyrus & Lygulariah en de nieuwe zonnebril

Ha, de zon schijnt lekker vandaag zeg! Lathyrus gaat na kantoortijd nog snel even naar het winkelcentrum. Ze heeft geen zonnebril meer in de auto liggen, dus ook snel even naar de drogist. Nou ja, snel… Er is zoveel keuze en Lathyrus moet ze natuurlijk allemaal even proberen. Uiteindelijk heeft ze haar keuze gemaakt en ze rekent af bij de kassa.

Het kassameisje vraagt ‘Gaat u deze zonnebril direct op doen? Zal ik dan alles er even voor u afhalen? Het label en de stickertjes enzo.” “Ja, dat ies fijn, dank joe wel!” zegt Lathyrus blij. Ze doet haar boodschapjes in de tas en de nieuwe zonnebril op haar neus. Zo, dat is beter zeg! Nu hoeft ze haar ogen niet meer dicht te knijpen tegen de zon, krijg je ook alleen maar rimpels van…

Ze loopt naar het parkeerterrein en komt een oud-collega tegen. “Hoooi! Wat leuk dat iek jou zie! Hoe ies het nu met jou? Bevalt je nieuwe baan goed?” vraagt ze belangstellend. “Het gaat heel goed met mij” zegt de oud-collega. “En met jou dan? Heb je trouwens een nieuwe zonnebril?” Lathyrus snapt niet hoe de oud-collega kan weten dat ze een nieuwe zonnebril op heeft. Ach, misschien heeft ze haar wel gezien bij de drogist. Ze kletsen nog even verder en nemen daarna afscheid.

Lathyrus stapt in haar auto en ziet een glimp van zichzelf in de achteruitkijkspiegel. Wat ziet er op main briel? Wat ies dat? Ze doet de zonnebril af en ziet dat er nog een stickertje op het glas zit geplakt… Al lachend belt ze Lygulariah en vertelt wat ze nu weer heeft meegemaakt. “Hahaha, dat heb jai weer hè? Jai bent soms ook zo onhandieg!! Hahaha….”zegt Lygulariah.

De volgende dag maken ze samen gezellig een selfie en voor de lol heeft Lathyrus de sticker weer op het glas geplakt. Niet vergeten om er straks weer af te halen!! 🙂

Lathyrus & Lygulariah begeven zich op glad ijs

Lathyrus en Lygulariah gaan niet altijd met de auto naar kantoor. Nee, zij gaan soms gezellig samen op de fiets! Alleen als het niet regent uiteraard, want de dames houden niet van natgeregende haren en natgeregende schoenen. En harde wind is ook niet fijn, want dan waaien de zorgvuldig geföhnde kapsels helemaal in de war. Maar de weersvoorspelling voor vandaag ziet er prachtig uit, dus ze kunnen eindelijk weer eens samen naar kantoor fietsen.

Het is wel een beetje koud, maar daar kunnen Lathyrus en Lygulariah zich op kleden. Het belangrijkste is dat het vandaag droog is en droog blijft. Lygulariah haalt Lathyrus op. Onderweg ziet zij een klein meisje dat op straat is gevallen. De moeder wil haar helpen op te staan maar valt ook. “Dat ies vervelend voor die meisje en die moeder!” denkt Lygulariah en fietst dapper door. Gelukkig komt Lathyrus er ook al aan met haar fiets.

“Goedemorgen Lygulariah!” zegt Lathyrus vrolijk. Ze hebben allebei weer zin de dag. Ze hebben een drukke dag voor de boeg met veel afspraken en veel kleine klusjes waar ze de afgelopen dagen niet aan toe zijn gekomen. Lathyrus zet haar telefoon aan en start Pokémon GO op. Op de fietsroute naar kantoor zijn diverse Pokéstops, dat is een fijne bijkomstigheid.

Al kletsend fietsen de dames de straat uit en slaan de hoek om. Ze fietsen lekker door. Ineens voelt Lathyrus haar fiets onder zich wegglijden. Wooooohhhhh! Wat gebeurt er? De fiets kantelt naar rechts en Lathyrus valt met haar fiets op straat. Een seconde later hoort ze Lygulariah ook vallen. De straat is bedekt met een haast onzichtbaar laagje ijs en het is spiegelglad!

De dames krabbelen overeind en hangen hun tassen weer aan het stuur van de fiets. “Geloekkig ies main telefoon niet beschadiegd” zegt Lathyrus, “dat ies een geloek bai een oengeloek!”. Heel voorzichtig lopen ze met de fietsen aan de hand verder. “Iek denk wai komen zo een beetje te laat op kantoor…” zegt Lygulariah. “Als wai vertellen dat wai zain gevallen met die fietsen zoelen zai dat wel begraipen”stelt Lathyrus haar gerust.

Ook lopend is het echt spiegelglad en de dames gaan nog een paar keer met fiets en al onderuit. Het is zo echt een hele onderneming om naar kantoor te gaan… “Morgen hebben wai vast hele grote blauwe plekken op oenze benen en biellen” klaagt Lathyrus terwijl ze weer overeind krabbelt. Maar het werk wacht dus de dames gaan toch maar heel voorzichtig verder.

Lathyrus en het verdwenen nummer

Lathyrus mag/moet weer een dag op een beurs staan. Deze keer helaas zonder Lygulariah. Heel ongezellig! Gelukkig is het een drukke en succesvolle dag. Veel bezoekers in de stand, zowel klanten als niet-klanten. Goed voor het relatiebeheer en het scoren van prospects. De baas kan weer tevreden zijn!

Aan het einde van de dag schopt Lathyrus haar pumps uit en loopt op haar gympies naar de garderobe. “Dag mevroi, iek kom main jas ophalen!” zegt ze vrolijk. Ze grabbelt ondertussen in haar tas. Ze voelt van alles maar waar is toch dat garderobekaartje? Misschien in het binnenvakje? Nee, helaas. Het zakje van haar colbert? Nee, ook al niet. Bah…

Lathyrus gooit haar tas ondersteboven op de balie. De mevrouw van de garderobe kijkt vol verbazing naar de grote hoeveelheid spullen die uit de tas vallen. Een toilettasje, pumps, een schroevendraaier (altaid handieg!), een kam, een busje haarlak, een stuk of tien losse lippenstiften (alle kloeren roze), een flesje water, een portemonnee, een pasjesmapje, een Zwitsers zakmes (want jai weet maar nooit…), een sleutelbos, een telefoon, diverse powerbanks, een opvouwbaar tasje, een naaigarnituurtje, een strip paracetamol, een pakje zakdoekjes, parfum, een tube handcrème en ga zo maar door. Maar het garderobekaartje heeft zich goed verstopt!

Inmiddels staat er al een behoorlijke rij mensen achter Lathyrus. “Weet u misschien het nummer nog?” vraagt de mevrouw van de garderobe. “Ja, het ies iets met een drie!” zegt Lathyrus triomfantelijk. Maar de mevrouw kan daar helaas niets mee. “Mijn jas is vanochtend vroeg opgehangen” helpt Lathyrus. “Uw collega heeft hem daar ergens rechts achterin opgehangen.”

De mevrouw zucht en vraagt “Welke kleur heeft uw jas? En is het een lange of een korte jas?” “Het ies een lange blauwe jas.””Oh, maar daar heb ik er hier heel veel van” zucht de mevrouw opnieuw. En dan zegt ze: “Het is misschien tegen de regels maar kunt u zelf even gaan zoeken alstublieft? Zoals u ziet is het hier nogal druk en ik heb echt geen tijd om voor u op zoek te gaan.”

Ze doet een klapbaar gedeelte van de balie omhoog en laat Lathyrus binnen. Lathyrus loopt gauw naar de hoek rechtsachter om haar jas te zoeken. Ondertussen ziet ze natuurlijk allerlei andere mooie jassen, maar ze kan zich gelukkig bedwingen om deze te passen. Als snel vindt ze haar eigen jas. Ze bedankt de mevrouw hartelijk, trekt haar jas aan en gaat snel Lygulariah bellen. “Lygulariah, met mai, jai gelooft nooit wat er noe weer gebeurd ies!”

Lathyrus & Lygulariah kunnen de verleiding niet weerstaan…

Lathyrus en Lygulariah staan een dag op een beurs in een groot congrescentroem. Dat is gezellig, maar ook doodvermoeiend. Ze moeten al om 05.30 uur vertrekken in de huurauto en hebben het gevoel alsof ze er al een hele dag op hebben zitten als ze eindelijk bij het congrescentrum aankomen. Maar: keep smiling!

Gelukkig staat hun stand al klaar en hoeven ze alleen maar de meegebrachte folders in de rekken te doen en wat give-aways voor de bezoekers klaar te leggen. Dan kunnen ze nog even een cappuccino drinken, in de toiletruimte checken of ze er nog representatief uitzien, een beetje bijpoederen en dan gaat de beurs ook al bijna open.

Het is een drukke dag en er zijn veel congresgangers die de stand bezoeken. Dat is fijn, want dan gaat de dag lekker snel voorbij. “Heb jai ook zoelke zere voeten Lygulariah?” vraagt Lathyrus. “Ja, ies heel erg, iek moet nodig even zietten! Geloekkig hebben die congresgangers straks weer een sessie, dan ga iek lekker poize nemen en zo lang mogelaik zietten. Ga jai mee?” antwoordt Lugylariah.

Zo, dat is even fijn zeg. De dames hebben een broodje gekocht en doen hun hooggehakte schoenen uit. Dat voelt goed! “Lathyrus, vind jai die balloennen ook zo mooi? Iek word altaid heel vrolaik van balloennen!” “Ja, ies echt leuk gedaan door die congresorganisatie! Mooie grote gekloerde balloennen overal!”

Helaas moeten de hakken weer aan want de dames moeten weer in de stand staan om te praten met bezoekers. Maar de grote heliumballonnen zijn wel heel erg leuk… “Iek neem aan het ainde van die dag zo’n mooie balloen mee naar hois!” zegt Lathyryus. “Mag dat wel?” vraagt Lygulariah. “Ach, waaroem niet? Iek vraag wel aan iemand of dat mag, komt vast goed.”

De congresdag zit erop en alle standhouders ruimen hun spullen op. De dames pakken de overgebleven folders en goodies in hun tassen en zijn blij dat ze weer naar huis mogen gaan. “Iek vraag wel even aan die mevroi van de garderobe of iek zo’n balloen mee mag nemen” zegt Lathyrus. Ze pakt een blauwe ballon (haar lievelingskloer), wikkelt het koord om haar pols en loopt naar de garderobe. “Is het oké als iek deze balloen mee naar hois neem?” “Ja hoor, wat mij betreft wel.” zegt de garderobedame. Lathyrus is helemaal blij, het mag!

“Past die balloen wel ien onze hoerauto?” vraagt Lygulariah. “Ach, dat gaat vast wel loekken. Wai hebben toch weer die boes mee?” antwoordt Lathyrus. Eerst het gebouw uit zien te komen met hun tassen en de grote ballon. De draaideur is lastig. Lathyrus en haar tas passen wel in de draaideur maar de ballon niet… Lygalariah probeert haar te helpen maar de ballon is toch echt te groot.

Gelukkig komt er een meneer van de organisatie aan. “Ah meneer, kunt u oens helpen? Die balloen wiel niet in die deur!” “Het spijt me dames, maar u mag deze ballon niet meenemen. Morgen hebben wij weer een congresdag en de ballonnen moeten allemaal blijven hangen zodat het er morgen ook weer feestelijk uitziet. ” Oh, dat valt even vies tegen … Al mopperend geeft Lathyrus de ballon terug aan de meneer. 🙂

Lathyrus & Lygulariah in het wellness centroem

De dames hebben een winterdipje en gaan daarom een dagje naar een wellness centrum. Heerlijk! “Even helemaal nieks doen, geen stress, alles zen…” Maar ze willen natuurlijk wel een beetje goed voor de dag komen. Daarom hebben ze allebei een nieuw badpak gekocht. “Nu kunnen wai zorgeloos ien het zwembad, ien de boebelbaden en heel elegant ien die loungehoek oitroesten!”

Lathyrus heeft een sportief badpak gekozen met buikcorrectie. Dat is wel even wennen… Het ziet erg strak om die boik en het heeft meerdere lagen stof. Maar het effect ies prachtig! De dames voelen zich allebei helemaal happy!

Ze beginnen hun dagje rustig met een gezonde groene smoothy. Geen idee wat er in zit, maar het is vast heel gezond. Het smaakt niet erg lekker, maar dat hoort vast zo. Lygulariah moet naar het toilet om te checken of haar kapsel nog goed zit. Zai schriekt ziech een hoedje!

“Oh nee… Main tanden zain helemaal groen en er zietten groene stoekjes tussen… Dat ies niet een smakelaijk geziecht!” Met een beetje wc-papier poetst ze het groen weg. En met een bij zichzelf uitgetrokken haar flost zij de groene stukjes tussen haar tanden weg. “Zo, dat ziet er weer een stoek beter uit!”

“Lygulariah, iek ben hier!!” roept Lathyrus. Zij staat in het zwembad en zwaait enthousiast. “Ah, wat goed van jou! Ies het water lekker warm?” vraagt Lygulariah. “Ja, kom er maar gauw baij! Dan gaan wij trekken die baantjes, je weet wel, met die beentjes.” Het gaat niet echt snel want de haren moeten wel mooi op de hoofdjes blijven, maar ze zijn toch lekker in beweging. En het was ook de bedoeling om rustig aan te doen vandaag, dus helemaal goed.

“Zo, nu hebben wai wel een boebelbad verdient!” Dat ies pas fijn! Het water ies heerlijk warm en de dames moeten erg lachen om de loechtbellen die overal om hen heen verschainen. Maar o nee, wat gebeurt er noe? Ien het doebelwandige strakke badpak van Lathyrus kroipt een enorme loechtbel vanaf haar navel omhoog! Het voelt erg vreemd en ziet er nog vreemder oit!

Lathyrus gaat gauw uit het bubbelbad en laat de enorme luchtbel ontsnappen uit het bovenstuk van haar badpak. “Een welness centroem, dat ies misschien toch nieks voor mai” denkt ze. En ze gaat weer lekker roesten op de loungebank.

Lathyrus & Lygulariah zijn op zoek naar René Wals

Lathyrus en Lygulariah hebben een vervelend klusje op kantoor. Ze moeten handmatig alle ‘functionele’ e-mailadressen filteren uit een lijst met echt alle e-mailadressen van hun bedrijf… Niet echt gezellig om te doen. Maar: wat moet dat moet!

Eerst nog even een kopje thee halen en dan gaan ze toch maar aan de slag. Het begin is gemakkelijk. Alle adressen die beginnen met ‘info’ zijn natuurlijk héél functioneel. “Dat ies een goed begin Lygulariah!” Maar het wordt steeds lastiger om het onderscheid te maken. “Sommiege afdeliengen hebben echt rare adressen!”

“Soms twaifel iek echt of het een naam van een persoon ies of van weer een rare afdeling” verzucht Lathtyrus. Maar ze gaat stug door. “Lygulariah, ken jai een René Wals?” “Nee Lathyrus, die ken iek niet.” Lathyrus zoekt in het personeelssysteem maar kan geen René Wals vinden. Wel iemand die Van der Wal heet, een Wagenaar en een Walthuizen, maar Wals ho maar. Zal het dan toch een functioneel adres zijn? Dat kan toch haast niet…

Ze zoekt verder op Facebook en op LinkedIn maar komt daar niemand tegen die bij hun bedrijf werkt of gewerkt heeft. “Iek kan jou helpen zoeken” zegt Lygulariah, “iek ga zoeken op Bing en op Google.” Zo speuren ze samen nog een tijdje door. Pfff… wat een klus.

“Iek haal nog een kopje thee, wiel jai ook nog wat? vraagt Lathyrus. Ze haalt de thee en denkt ondertussen dat het wel heel raar is dat ze René Wals niet kunnen vinden. Misschien moeten ze ook zoeken op Mensenlinq? Dat zou wel naar zijn…

Weer achter de laptop zoekt Lathyrus verder op Google. Plotseling krijgt ze een kleur. “Iek begraip het ieneens Lygulariah! Het ies helemaal geen naam maar het betekent vernieuwen van die contracten!” Toch een functioneel e-mailadres dus… 🙂

Lathyrus & Lygulariah kopen nieuwe laarzen

Het wordt weer tijd voor nieuwe laarzen! “Ah, wat voor laarzen jai wil kopen deze keer Lathyrus?” vraagt Lygulariah. “Dat zal jou verbazen Lygulariah!” zegt Lathyrus. “Iek wiel roeberlaarzen kopen!” Lygulariah begraipt het meteen. “Ja, dat ies verstandig! Met dat natte weer hier ien Nederland moet jai wel hebben bloeberlaarzen!”

De dames stappen in de auto en gaan naar een hele grote winkel waar je schoenen, kleren, sportkleding (“Kaik daar, wat een beeldige roze fietnesspakjes!”) en roeberlaarzen kunt kopen. Het is erg lastig kiezen. Er is zoveel keus… Laarzen met bloemetjes, met vrolijk gekleurde streepjes, met stoere gespen en gewoon saaie donkerblauwe en groene rubberlaarzen. “Iek ga even bai die andere schoenen kaiken” zegt Lygulariah. Het duurt haar veel te lang.

Lathyrus twijfelt tussen laarzen met sterren en laarzen met vrolijke bloemtjes. “Ach, laat iek ze gewoon maar passen” denkt ze. Ze trekt eerst de rechterlaars aan, maar het gaat een beetje lastig. De laarzen zijn aan elkaar vastgemaakt met zo’n antidiefstal-label. “Zo kan iek toch niet zien hoe die laarzen mai laiken” verzucht ze. Dus ze trekt ook de linkerlaars aan hopst naar de dichtsbijzijnde spiegel. Nou, dat valt tegen zeg! Het lijkt net of Lathyrus hele dikke enkels heeft in die laarzen. “Ze moeten gauw weer oit!” denk ze.

Maar dat ies makkelijker gezegd dan gedaan… Staand de laarzen uittrekken lukt niet! Ai.. dat ies een probleem! Waar is Lygulariah?? Ze roept en roept maar nee hoor, geen Lygulariah… Wat noe?

Lathyrus gaat niet zietten bij die pakken neer en hopst door die winkel naar de kassa. “Meneer, wielt u mai helpen alstoeblieft? Iek kraig die laarzen niet oit!!” De man achter de kassabalie doet zijn uiterste best om haar niet uit te lachen en schiet gelukkkig gauw te hulp. Lathyrus heeft geen zin meer om laarzen te passen. Zij loopt op blote voeten terug naar haar eigen schoenen en gaat Lygulariah zoeken. Dan maar geen handige roeberlaarzen!