Author: Christa Rust

Zo op het eerste gezicht is er niets aan de hand met Lathyrus. Ze zit op kantoor achter een bureau, ze heeft een beker koffie en een flesje water, haar telefoon ligt op het bureau, ze heeft haar headset op en haar tassen staan op de grond. Maar als je goed naar haar gezicht kijkt zie je dat ze maar wat voor zich uit staart. Wat is er aan de hand?

“Iek ben main laptop kwait! Iek ben laptoploos…” verzucht Lathyrus. Alle collega’s moeten hun laptop door de IT afdeling laten spoelen, iets met de BIOS. Lathyrus had het al even uitgesteld maar voelde zich toch verplicht een afspraak te maken. Ze had gehoord dat het spoelen van haar type laptop niet altijd zonder problemen verliep. Haar afspraak had ze toen natuurlijk direct verzet naar een paar weken later. Want ze is echt gek op haar coole superdunne zilveren laptop met touchscreen scherm!

Maar uiteindelijk waren al die problemen opgelost en was het veilig om de laptop af te staan voor een grote spoelbeurt. Op de afgesproken dag bracht ze de laptop naar een aardige meneer en vroeg om een ontvangstbewijs. “Ja, dit ies een hele dure laptop meneer! Die kan iek hier toch niet zomaar achterlaten zonder dat iek bewais heb dat iek hem bij u heb iengeleverd! Bai een garderobe kraig iek ook altaid een kaartje of bonnetje!” De meneer schudt zijn hoofd en kijkt Lathyrus verbaasd aan. Ze krijgt geen ontvangstbewijs.

Gelukkig heeft Lathyrus die dag een paar afspraken staan waarvoor een laptop niet echt noodzakelijk is. Toch is het lastig, want ze maakt altijd aantekeningen van de gesprekken op haar laptop. Maar goed, het ies even niet anders.

Aan het einde van de dag gaat ze weer naar de meneer van de IT afdeling. “Iek kom main laptop weer ophalen. Ies het allemaal geloekt? ” De meneer schudt zijn hoofd en zegt dat het helaas nog niet gelukt is. Ze hebben van alles geprobeerd maar de laptop zit in een loop en kan er niet uit komen. Waarschijnlijk moet de laptop worden opgestuurd naar een specialist aan de andere kant van het land. “Oh, dat ies niet zo fain!” zegt Lathyrus. “En hoe lang gaat dat dan doeren? Hoe lang ben iek main laptop dan kwait?”

“Nou, dat kan wel een paar weken duren” zegt de meneer. “De specialist heeft zich namelijk net vorig week ziek gemeld met zeer ernstige rugklachten! Ik adviseer u om een nieuwe laptop te bestellen.” Lathyrus loopt het kantoor uit en gaat aan haar eigen bureau zitten mokken. Ze voelt zich boos en verdrietig en verslagen tegelijk. Wat stom ies dit zeg! Toen iek die laptop inleverde was er niets mee aan de hand! Die stomme BIOS… Maar misschien kraig iek wel een bioscoopbon ter compensatie van deze ellende, dat zou heel toepasselijk zain!

Zoals joellie waarschainlaik wel weten maken Lathyrus & Lygulariah met grote regelmaat gebroik van hoerauto’s om naar afspraken in het land te gaan. Ze kraigen vaak verschillende auto’s mee. Soms een stationwagen, soms een gewone auto, soms een soort boes, soms diesel, soms benzine, soms met wifi, meestal zonder wifi, soms een automaat, soms handgeschakeld, soms met vermoeidheidsdetectie, altijd met navigatie (heel fain!) maar helaas nooit met chauffeur.

Geloekkig vinden beide dames autorijden wel leuk en ze passen zich altijd snel aan de omstandigheden aan. Het lastige van hoerauto’s is wel dat je ze op de afgesproken taid moet inleveren.

Lathyrus heeft diverse afspraken in het land en neemt een hoerauto mee. Ze krijgt de sleutel en een tankpasje met pincode, want de auto moet op de afgesproken taid volgetankt weer worden ingeleverd. Het is wel heel erg ongezellig dat Lygulariah vandaag niet mee gaat, maar ze kan haar onderweg gelukkig wel bellen.

De afspraken gaan goed en Lathyrus stapt weer in de auto om terug naar huis (nou ja, naar kantoor) te rijden. De afspraken zijn wel ietsje uitgelopen, dus ze moet opschieten. Ze kaikt op de navigatie en ziet dat ze om 16.03 uur weer terug zal zain. Ai, dat ies aigenlaik te laat. Ze zou de auto om 16.00 uur inleveren. Nu maar hopen dat ze lekker door kan raiden en dat er geen files zain.

Het gaat goed, geen files. Maar er is nog maar wainig taid om de auto af te tanken. Opschieten Lathyrus! Ze raidt naar het tankstation vlakbai kantoor, springt uit de auto, doet het klepje open en pakt het vulpistool. “Nou ja zeg, dat ies vreemd! Die slang past niet in die opening van de tank! Wat een stom gedoe…” Maar Lathtyrus laat zich niet uit het veld slaan. Ze houdt het vulpistool precies boven de opening van de tank en droekt de hendel voorzichtig een klain beetje in. Ja, het loekt! Er komt een heel klain beetje diesel in de tank! Ineens beseft dat ze er misschien een reden voor is dat het niet past. Deze hoerauto lust waarschijnlijk helemaal geen diesel… Ze hangt de slang terug en slaat zichzelf op haar hoofd.

Daarna tankt ze de auto snel vol met benzine, betaalt met de tankpas en rijdt naar kantoor om de auto in te leveren. Ze is wel 10 minuten te laat, maar het ies niet erg. Wat een geluk!

Lathyrus en Lygulariah gaan voor hun werk gezellig samen een dagje naar een beurs. Het is wel eens leuk om zelf te gast te zijn op een evenement in plaats van het te organiseren. Na een autorit van ruim 3 uur met diverse file’s komen ze eindelijk op de plaats van bestemming en sluiten aan in de lange rij voor het parkeerterrein. Ze mogen direct 13 euro betalen aan een niet al te vrolijke meneer bij de ingang van het parkeerterrein. Gelukkig geeft de meneer wel een bonnetje, kunnen ze de kosten declareren.

Eenmaal binnen in de hal kunnen ze weer in een lange rij aansluiten. Het is megadruk en het wachten duurt lang. Gelukkig is er een dj die met vrolijke discomuziek goed zijn best doet de stemming erin te houden. Nu ze hun badge eenmaal hebben mogen ze aansluiten in de volgende rij, voor de garderobe. Lygulariah gaat in een andere rij staan dan Lathyrus. “Kaiken welke rai sneller gaat oke?” Lathyrus vindt het prima en zet zichzelf weer in de standby modus.

Achter haar komen twee mannen in pak staan en er sluit ook een dame aan die duidelijk zin heeft in netwerken. “Hallo, ik zal me even voorstellen, ik ben Evelien!” zegt de dame tegen de mannen in pak. De dame begint een heel verhaal over dat het zo slecht is van de organisatie dat overal van die lange rijen staan en dat ze dat toch wel anders had verwacht van een evenement dat gaat over het organiseren van evenementen. Blablabla. Opeens schrikt de dame en zegt “Oh sorry, jullie zijn van de organisatie zie ik!” “Wij zijn helemaal niet van de organisatie, waarom denk je dat?” vragen de mannen. “Nou, ik zie het logo van eventregistratie.com op jullie badge staan!” zegt de dame. Lathyrus draait zich om en zegt droogjes “Dat logo staat op elke badge”. De dame kijkt verbaasd.

Even later hoort Lathyrus de dame zich hardop afvragen of de garderobe misschien gratis is of dat je er voor moet betalen en zo ja, hoeveel dan. Lathyrus heeft allang gezien dat het twee euro kost. Ze draait zich weer om en zegt “Het kost twee euro”. “Goh, wat handig dat jij alles weet zeg! Jij kunt vandaag wel mijn personal assistent zijn!” zegt de dame vrolijk. “Ik ben geen personal assistent. Iek ben waarzegster. Iek heb hier een aigen stand met een glazen bol. Echt waar” zegt Latyrus. De dame kijkt haar verbaasd aan en twijfelt zichtbaar of ze Lathyrus kan geloven of niet.

Het evenement valt eerlijk gezegd een beetje tegen. Ze hadden gehoopt veel inspiratie op te doen voor de organisatie van hun eigen evenementen, maar zien vooral veel geschminkte en verklede mensen rondlopen die je kunt inhuren, eetbare confetti en tenten die je kunt huren. Ze hebben in een soort grote iglotent wel een leuke lezing bijgewoond van een bekende tv-presentator. Dat ging onder andere over deuren die soms niet open gaan en dat er dan later wel een andere deur voor je open gaat. Heel geruststellend.

Tijd voor lunch! Er zijn diverse food trucks en Lygulariah heeft wel zin in Surinaams-Javaans eten. Lathyrus gaat in de rij staan voor vega wraps. Lathyrus is eerder klaar en komt gezellig naast Lygulariah staan. “Wat ga jai bestellen?” vraagt Lathyrus. “Iek weet het nog niet helemaal. Er ies veel keuze en iek weet niet wat Pitjel ies.” “Iek zal even ien main glazen bol kaiken” zegt Lathyrus. (Ze kan het bord waarop de gerechten beschreven staan net zien vanuit haar ooghoek.) “Ah, iek zie het al, dat ies een salade!” “Jai bent echt een goede waarzegster!” zegt Lygulariah. 🙂

Lathyrus en Lygulariah moeten een nachtje in een hotel slapen omdat ze een meerdaags evenement ver weg hebben. Er blijven nog meer collega’s overnachten, dus dat wordt vast extra gezellig. Na een dag hard werken gaan ze naar het hotel en checken ze in bij de receptie. Ze krijgen kamers naast elkaar. De kamers zijn helemaal aan het einde van een lange gang. Het is nog een heel gesjouw met al die tassen en rolkoffertjes!

Ze hebben afgesproken om met de collega’s te gaan eten in het hotelrestaurant. Ze frissen zich even op in hun kamers en lopen daarna weer de gang op. “Het ies wel ver lopen naar die lift!” zegt Lathyrus. “Iek heb gezien dat hier vlakbai een andere lift ies. Zoellen wai die maar nemen?” Er staat DIENSTLIFT op, maar een lift is een lift. Alle collega’s stappen in. “Op welk knopje moeten wai nou droekken? Zal iek maar op KEUKEN droekken? Die keuken ies natuurlaik vlakbai het restaurant dus dat komt wel goed!” Zo gezegd, zo gedaan. De lift komt al schokkend in beweging en stopt na een tijdje. De deur gaat open en ze zijn inderdaad in de keuken! Het keukenpersoneel kijkt heel verbaasd… Lathyrus zwaait vriendelijk en zegt “Sorry hoor! Daaag!”, terwijl Lygulariah snel op de knop naar boven drukt. De deur gaat weer dicht en ze krijgen de slappe lach. Dan toch maar door die lange gang lopen en met de gewone lift…

Het eten smaakt heerlijk. Alhoewel Lathyrus en Lygulariah eigenlijk al flink vol zitten willen ze nog een toetje. Ze vragen de dessertkaart en bestuderen deze aandachtig. Lathyrus heeft iets uitgekozen en laat de kaart zien aan de anderen. “Kaik, dat laikt mai leuk en lekker! Ais met een aarbei engel! Wat leuk! Dat ies vast een hele grote aardbei in de vorm van een engel op een bed van ais ofzo! Die wiel iek!” Als de mevrouw van het restaurant komt om de bestellingen op te nemen vraagt Lathyrus voor de zekerheid nog even wat er precies in dat toetje zit. De mevrouw zegt dat het aardbeiengel is. Geen engel gemaakt van aardbei, maar een soort dikke saus, een gel. Wat een teleurstelling! Lathyrus bestelt een dame blanche.

Lathyrus en Lygulariah organiseren een seminar en zijn daarvoor op zoek naar een passende locatie. Het lijkt ze wel leuk om de bijeenkomst in een theater te laten plaatsvinden. Maar uiteraard gaan ze dan eerst op locatiebezoek.

Met de hoerauto rijden ze naar het midden van het land. Lathyrus parkeert de auto niet in de parkeergarage van het theater maar op de stoep ernaast. “Dat scheelt weer geld, en zo lang zain wai hier toch niet” zegt ze. Lygulariah vindt het maar raar en zegt “Maar misschien kraigen wai wel een parkeerbon, dat wiel jai toch niet? Dat kost veel meer geld dan een kaartje voor die parkeergarage hoor!” “Maak jai je maar geen zorgen, iek kraig nooit een bekeuring” zegt Lathyrus vol zelfvertrouwen.

Ze lopen naar binnen en maken kennis met de dame van het theater. Ze krijgen een rondleiding door alle zalen, de foyer, het restaurant, de grote theaterzaal en de bar. In één van de zalen vraagt Lathyrus: “Zetten joellie die stoelen dan ien business class of in economy class?” De dame kijkt haar verbaasd en niet begrijpend aan. “Uh.. ik geloof dat ik u niet helemaal begrijp…” stamelt ze. “Iek bedoel of er veel of wainig beenroimte voor die gasten ies” legt Lathyrus uit.

Nadat ze alles bekeken hebben is het tijd om alle wensen voor het seminar te bespreken onder het genot van een kopje koffie. Lathyrus en Lygulariah hebben een goede indruk van de mogelijkheden van de locatie. Lathyrus bedenkt zich dat ze de toiletten nog niet heeft gezien. Ze moet toch plassen dus dat komt goed uit. Ook de toiletruimte ziet er keurig en verzorgd uit. Op de binnenkant van de deuren zijn gedichten ofzo geschilderd, erg leuk!

Lygulariah praat verder met de dame van het theater en ziet Lathyrus al lachend teruglopen. Lathyrus gaat weer zitten en zegt “Iek ben Annelies van der Pies! Hahahaha…. Iek moet al piesen als iek nies!!” “Wat nu weer??” denkt Lygulariah. Ze schaamt zich echt dood en wil het liefst door de vloer verdwijnen… “Ja, leuk is die hè?” zegt de dame van het theater. Lathyrus gaat verder: “Vertel mai nooit een goede grap, want main sloitspier ies te slap! Hahaha….” Lygulariah wordt helemaal bleek en valt bijna flauw van schaamte…

Het blijkt een lied/gedicht van Brigitte Kaandorp te zijn. Lathyryus zag het op de binnenkant van de wc deur en vond het zo leuk dat ze het direct uit haar hoofd leerde. Lygulariah krijgt weer wat kleur op haar wangen en vraagt of ze nog een kopje koffie kan krijgen. “Deze keer een espresso alstublieft…”

Het ies best mooi weer en Lathyrus en Lygulariah gaan een stoekje wandelen toessen die mieddag. Even die beentjes strekken en een friesse neus halen! Lekker hoor.

Lygulariah ies goed voorbereid en haalt haar sneakers oit haar tas. Want op hoge hakken een stoekje wandelen ies niet echt prettig… “Ha, wat goed van jou!” prijst Lathyrus haar. “Iek heb ook wandelschoenen bai mai, maar iek heb ze ien main fietsmand. Zoellen wai eerst even naar het fietsenhok lopen en daarna echt gaan wandelen?”

Zo gezegd, zo gedaan. De dames vergrendelen hun laptops, checken nog even in de spiegel hoe ze eruit zien en gaan met de trap naar beneden. Dan door de achterdeur naar buiten en naar het fietsenhok. Lathyrus loopt als eerste naar binnen en doet snel haar hakjes uit. Ze pakt een goudkleurig schoentje uit haar fietsmand en doet deze aan.

“Maar dat zain toch helemaal geen wandelschoenen?!” zegt Lygulariah verbaasd. “Jawel hoor” zegt Lathyrus. “Diet zain main wandelschoenen, ze zietten heel lekker en het zijn trouwens echte Hush Puppies!” Ze voelt zich een beetje beledigd… Hoezo zain diet geen wandelschoenen? Het zain toch platte schoenen? En alle platte schoenen zain wandelschoenen.

“Ja sorry hoor” lacht Lygulariah, “Iek viend dat echt geen wandelschoenen! Iek viend ze laiken op gouden sloffen, of pantoffels, hahaha…!”

Lathyrus heeft eigenlaik acuut geen zien meer om te wandelen. Maar ze gaat toch mee. Want het is best fain om even buiten te zain toessen die mieddag. En haar schoenen met hakken kunnen lekker even loechten ien haar fietsmand…

Het bedraif waar Lathyrus en Lygulariah werken hecht veel waarde aan die vailighaid, gezondhaid en het welzain van die medewerkers. Een keer per jaar ies er zelfs een speciale week met allerlai activiteiten, waaronder deze keer een introductieles yoga. “Zoellen wai daar aan meedoen? Iek heb dat nog nooit gedaan maar het laikt mai superleuk!” Ze geven zich op voor de yogales en nemen sportkleding mee naar kantoor.

De instructrice heeft voor iedereen yogamatjes bij zich en blokken en opgerolde dekentjes om op te zitten. Er klinkt rustgevende muziek en geurstaafjes verspreiden een aangename frisse geur door de ruimte. Er zijn best veel belangstellenden voor de yogales, leuk! Er wordt heel wat afgelachen als er weer iemand omvalt of met zichzelf in de knoop zit. Het is een vrolijke boel. Na afloop voelt bijna iedereen zich helemaal zen.

De yogales is een groot succes en de meeste deelnemers willen graag nog een keer aan yoga doen. En dat mag! Als het mooi weer is worden de lessen buiten georganiseerd, op het gras in een speeltuintje vlakbij kantoor. De deelnemers verzamelen zich toessen die middag in de hal en lopen vanaf het parkeerterrein naar het grasveldje. Lathyrus en Lygulariah hebben ziech ien de wc alvast omgekleed. Een aantal collega’s staat voor het raam van hun kantoor te kaiken naar de yogaleerlingen die met een matje onder de arm richting speeltuintje lopen. Lathyrus en Lygulariah zwaaien vrolijk naar ze.

Het zonnetje schaint dus Lathyrus heeft haar zonnebril op. De instructrice heeft zelf ook een zonnebril op dus dat ies vast geen probleem. Omdat zai niet verbranden wiel heeft Lathyrus ook zonnecrème meegenomen. Ze smeert ziech nog even goed ien terwail de collega’s al in een soort van lotushouding klaar zitten op hun yogamatjes. Lathyrus gaat ook op haar matje zitten maar dan gaat haar mobieltje. “Oeps, vergeten op stiel te zetten. Sorry!” Daarna kan de les eindelijk begiennen.

Na de warming-up leren ze een aantal onderdelen van de zonnegroet. De staande tang, de neerwaartse hond, de cobra en nog meer houdingen. Ondertussen ies het de bedoeling vooral roestig adem te blaiven halen. Dat ies best lastig wanneer je je evenwicht verliest en bijna omvalt. Of als er weer een bus langs het speelveldje rijdt en alle passagiers het duidelijk wel heel bijzonder vinden om de yogaklas te zien. Lathyrus en Lygulariah willen vrolijk terug zwaaien maar de instructrice zegt: “Niets van aan trekken! Concentreer je op je ademhaling!”

Het oertje is zo voorbai en na afloop voelen ze ziech helemaal ontspannen en opgewekt. Volgende week weer! Namasté!