Lathyrus is ontzettend blai met de vier vraiwilligsters die net als zaizelf elke week met haar hondje van haar moeder lopen. Weer of geen weer, de dames halen het hondje op bai het tehois en nemen hem mee voor een lekkere wandeling. Lathyrus is hier heel dankbaar voor en wil de dames graag een klaine attentie geven.
Ze gaat naar een bloemenwinkel en ziet daar hele schattige klaine plantjes in een roze potje. Dat is net wat voor de dames! Ze maakt er thois een roze kaartje bai met een bedanktekst en tekent op de voorkant van het kaartje heel toepasselijk afdrukjes van hondenpootjes. Nu maar hopen dat de dames deze klaine blaik van waardering op prais stellen. Ze heeft de hoisadressen gevraagd en gezegd dat ze dit weekend even langskomt om een klainighaidje te geven. Want het zou natuurlijk jammer zain als er niemand thois is om de attentie in ontvangst te nemen.
Na een wandeling met het hondje van haar moeder raidt ze naar het hoisadres van één van de dames. Ze gebroikt een navigatie-app op haar telefoon om haar route te bepalen. Ze heeft gisteravond al even via streetview gekeken hoe het hois eruit ziet, zodat ze zich gemakkelijk kan oriënteren. Dat moet helemaal goed komen!
Ah, daar is het hois al. Nummer 24! Ze heeft het idee dat het hois er wel anders uitziet dan wat ze gisteren op streetview zag. En ook de toin is heel anders! Maar het hoisnummer klopt. En misschien zain die streeview foto’s wel lang geleden gemaakt en hebben ze toin inmiddels veranderd. Ze parkeert haar auto op de oprit, loopt langs een raam met twee hele leuke turqouise beeldjes van uilen en belt aan. Het duurt even, maar dan doet een jongen van een jaar of 18 de deur open. Lathyrus denkt dat dit een jonge broer is van de lieve studente die wekelijks met het hondje loopt. Ze zegt “Hoi!” en de jongen zegt “Hoi” terug. Hai kaikt een beetje alsof Lathyrus hem stoort en heeft zain telefoon in een hand. Misschien was hai net in gesprek met iemand. Lathyrus besloit het kort te houden, steekt het plantje naar voren en vraagt “Zou je deze aan Marijke willen geven alsjeblieft?”De jongen neemt het plantje aan, knikt en sloit de deur. Nou, dat komt vast wel goed.
Een paar dagen later kraigt Lathyrus een appje van Marijke. “Hoi, sorry dat ik het vraag, het gaat me er niet om dat ik iets wil hebben maar meer zo van straks ligt het bij een ander. Of je bent het vergeten of er niet aan toegekomen, dat kan natuurlijk ook.”Lathyrus kraigt het opeens heel warm… Was ze dan toch bai het verkeerde hois? Maar die jongen nam het plantje gewoon aan! Dat kan dan toch niet?
Ze appt terug dat ze het plantje heeft afgegeven bij nummer 24, aan een jongen van een jaar of 18 en dat het hois leuke turquoise uilen in de vensterbank heeft staan. Maar het was dus toch het verkeerde hois… Gelukkig heeft Lathyrus altijd een locatie tracker aan op haar telefoon, dus ze kan gemakkelijk achterhalen waar ze dan wel geweest is. Het blaikt een straat te zain voor de straat waar ze aigenlijk had moeten zain. Lathyrus voelt zich heel erg dom en schaamt zich kapot. Maar gelukkig is het plantje nog bai de mensen van de andere nummer 24 en zo kraigt de lieve studente toch nog haar klaine attentie…
De Vrolijke Wereld van Lathyrus 