De moeder van Lathyrus heeft een klein hondje. Moeder is stapelgek op het hondje. Het hondje is al oud, heeft vaak last van zijn rug en zakt steeds vaker door zijn achterpootjes. Het hondje gaat de laatste tijd zeer regelmatig naar de dierenarts. Het hondje mag niet meer traplopen, maar de moeder van Lathyrus vergeet dat steeds en neemt het hondje toch mee naar boven als gaat slapen.
Dat gebeurde afgelopen week ook weer op een avond. Het hondje zat al de slaapkamer en moeder ging nog even naar het toilet. Toen moeder de slaapkamer weer in wilde gaan brak de deurkruk af! Moeder kreeg met geen mogelijkheid de deur open en het hondje zat heel zielig te piepen.
Moeder is toen al strompelend de trap weer afgegaan en heeft kans gezien de buurvrouw te alarmeren. Buurvrouw kwam gelukkig direct mee en probeerde om de deur te openen. Maar het lukt haar helaas ook niet. Buurvrouw belde naar Lathyrus. Het was inmiddels al 11 uur ‘s avonds. “Kun jij je broer waarschuwen en vragen of hij morgenochtend al vroeg hier kan komen met gereedschap? Ik maak het logeerbed wel op voor je moeder en dan moet het hondje zich maar een paar uurtjes redden.”
Lathyrus spreekt nog wat geruststellende woorden tegen haar moeder en wil eigenlijk wel direct in de auto springen om naar haar moeder te gaan. Maar de avondklok is al ingegaan en eigenlijk betwijfelt Lathyrus ook of zij de deur wel open kan krijgen. Oh jemig, wat een toestand. Lathyrus stuurt een berichtje naar haar broer en hoopt maar dat hij het morgenvroeg ziet. Ze slaapt onrustig, ziet in gedachten haar moeder huilend bij de slaapkamerdeur zitten en aan de andere kant van de deur het zielige hondje. Als dat maar goed gaat…
Het is 04.51, de telefoon gaat, het is moeder, helemaal in paniek. “Boomy zit opgesloten in de slaapkamer en ik krijg de deur niet open! Je moet me helpen!! Misschien is Boomy wel dood, want ik hoor hem niet meer!” Lathyrus kleedt zich snel aan, schrijft een briefje voor haar man en zoon en springt in de auto. Om ongeveer half zes is ze bij haar moeder.
“Main moeder zat te huilen en zai was heel blai om mai te zien. Iek wist aigenlijk niet wat iek moest doen om de deur te openen. Iek ging de schuur in om gereedschap te zoeken. Iek zag niks handigs, geen koevoet, geen grote schroevendraaier of wat dan ook. Iek rende de trap weer op en besloit de deur ien te trappen. Iek gaf een paar harde trappen tegen die deur maar die deur gaf niet mee! Wel viel het stuk deurkruk dat aan de andere kant van de deur zat er oit. Door het gaatje ien de deur kon iek ien die slaapkamer gluren. Het hondje keek mai vol verwachting aan” vertelt Lathyrus.
“Iek bedacht mai dat iek in de schuur een bak met oude deurkrukken had zien liggen, misschien kon iek daar wat mee. Iek vond een deurkruk met een lange pen er aan. Hopelijk paste deze ien het gat van de deur. Iek prutste de pen voorzichtig ien de deur en ja hoor, iek kon de deur openen! Het hondje kwam direct helemaal blai naar boiten en wilde heel graag geknuffeld worden.” En zo liep ook dit avontuur gelukkig weer goed af!
De Vrolijke Wereld van Lathyrus 