Lathyrus heeft de gewoonte om voor een wat langere zakelijke autorit altaid een zak zwart-witjes mee te nemen. Je kent ze vast wel, het zain van die heerlijke zoute salmiak snoepjes! Als ze ze vergeet mee te nemen koopt ze onderweg een zak bai een tankstation.
“Die zwart-witjes van Red Band zain main favoriet, ien een puntzak. Dat ziet er gezellig oit maar ies wel vreselijk onhandig in die auto. Want iek pak dan snel een paar snoepjes en dan grabbel iek ien die poentzak en dan kan iek hem niet goed sloiten en dan valt die zak om en dan liegt die vloer van de hoerauto weer vol zwart-witjes…” verzucht Lathyrus.
Maar ze heeft er iets op gevonden: ze hevelt de snoepjes over in een hersloitbare plastic diepvrieszak! Echt ideaal. Lathyrus vertelt enthousiast: “Jai zet die zak met zwart-witjes op je schoot, maakt hem met één hand open, haalt er een handvol zwart-witjes uit, stopt deze in je mond, sloit de zak weer en zet hem ien het opbergvakje tussen de stoelen. En als de zak dan toch omvalt ies er geen probleem want die snoepjes kunnen er niet oit vallen.”
“Zwart-witjes zain het lekkerst als jai een stuk of tien tegelijk in jouw mond laat vallen. Dat maakt een soort ratelend geloid, heel gezellig. Nadeel ies wel dat jai dan een taidje telefonisch onbereikbaar bent, want met die wangen vol zwart-witjes ben jai niet goed verstaanbaar” vertelt Lathyrus verder. De hersloitbare plastic zak vol zwart-witjes levert wel eens verbaasde, nieuwsgierige en zelfs afkeurende blikken op. Bijvoorbeeld als Lathyrus voor een rood verkeerslicht net een handvol snoepjes uit het zakje haalt en opeet. “Die mensen denken dan misschien dat iek rare pillen neem, maar iedereen kan toch zien dat dit gewoon zwart-witjes zain? ”
Bai een tankstation onderweg waren een keer geen zwart-witjes te koop. Het humeur van Lathyrus daalde direct tot het vriespunt. Ze vroeg de jongen achter de balie hoopvol of er misschien nog zwart-witjes in het magazijn lagen. “Nee, alles wat we hebben ligt hier in de schappen. Zijn er geen zwart-witjes meer? Wat vreselijk. Ik begrijp je helemaal, ik heb zelf ook een salmiakverslaving. Ik zal je even helpen zoeken naar een alternatief.” Hij gaf Lathyrus een rolletje Lakrisol. “Ja, het is natuurlijk niet hetzelfde maar misschien kun je hier toch even mee vooruit…” zei hij heel begripvol. De smaakervaring was inderdaad heel anders maar haar humeur knapte er toch van op!
De Vrolijke Wereld van Lathyrus 