Lathyrus en Lygulariah zijn er een paar dagen tussen uit. Het is voorjaarsvakantie en ze hebben een pension geboekt in Usseln, vlakbij Willingen in Duitsland. De voorpret was al superleuk. Skikleding uitzoeken, coole nieuwe skibrillen gekocht, informatie opzoeken over alle skigebieden in de buurt, webcambeelden van de pistes bekijken, sneeuwberichten checken, heel leuk allemaal!
Helaas wil het maar niet echt sneeuwen in Willingen en Winterberg. Er is een paar dagen geleden wel een klein beetje sneeuw gevallen, maar op de meeste pistes ligt maar een heel dun laagje papperige sneeuw… Het lijkt erop dat ze hun skikleding en alles wat daarbij hoort voor niets hebben meegenomen. Dan maar shoppen. Maar er valt eigenlijks niks te shoppen in Usseln. Er zijn 5 restaurants, een heleboel hotels en pensions, een supermarkt, een drankzaak en een winkel waar je skispullen kunt kopen en dat was het wel zo’n beetje. Dan maar naar Willingen!
In Willingen is het een drukte van belang, gezellig hoor! Het is alleen wel erg lastig om je auto ergens te parkeren. Alle parkeerterreinen vlakbij de pistes zijn vol. Gelukkig is er een stukje verderop nog wel plek, maar er moet fors betaald worden om te mogen parkeren. “Ach, het ies vakantie, wat maakt het oit?” zegt Lathyrus vrolijk. Lygulariah maakt een foto van de parkeerplaats, zodat ze die later hopelijk terug kunnen vinden. Ze lopen door de blubberige vieze sneeuwprut richting pistes. Daar wordt wel een beetje geskied, maar het is niet ideaal zeg maar. Ze zien al snel een kleine piste waar skiles wordt gegeven maar waar je ook met een slee naar beneden kunt. Dat ziet er leuk uit!
Ze lopen naar een soort caravan vol sleeën. Er hangt een papier op het raam: “Schlitten Vermietung”. Bij een ietwat norse Duitse meneer met een snor huren ze allebei een slee en ze moeten niet alleen de huur maar ook 50 euro borg betalen. “Was ein oenzien” denkt Lathyrus, “maar was moes das moes.”Bij de kleine piste is een lopende band skilift, superhandig. Dat scheelt een hoop gesleep omhoog! Ze kopen een 20-rittenkaart van een vriendelijk lachende Duitse meneer. Hij zegt dat ze wel oit moeten kaiken als ze met de slee naar beneden gaan en vooral goed moeten oppassen voor de mensen die voor het eerst skiles krijgen.
De lopende band skilift is helemaal geweldig. Er zijn 2 lopende banden naast elkaar. Je zet gewoon je slee erop, kunt lekker op de slee gaan zitten, selfies maken, de omgeving checken en ondertussen ga je vanzelf omhoog. Aan het einde van de lopende band moet je wel snel van de slee afstappen, want je glijdt daar helaas niet door. Daar kwam Lathyrus al gauw achter. Ze zat nog leuk op de slee, stond ineens stil en een groepje mensen op ski’s achter haar kwam al snel dichterbai… Dat was even schrikken. Maar verder ging het goed hoor.
Bovenaan moet je wel even wachten op het juiste moment om keihard met je slee naar beneden te gaan. Het is stiekem toch een beetje druk op de piste en er zit geen stuur op de slee. Je kunt met je voeten in de sneeuw een beetje afremmen, maar uitwijken naar links of rechts wordt lastig. In volle vaart roetsjen ze al gillend van de pret naar beneden. Onderaan de piste is een oranje vangnet. De slee blijft steken in een of ander richeltje en Lathyrus en Lygulariah worden beide in het vangnet gelanceerd. Wat een pret!
Ze krabbelen overeind, zoeken hun muts en oorwarmers (verloren tijdens de lancering) en gaan braaf met hun sleetjes in de rij staan om weer omhoog te gaan. Tijdens de volgende afdaling schiet Lathyrus recht op een skiklasje af, de stuntelende mensen kijken haar benauwd aan en Lathyrus kiept met haar gewicht haar slee opzij. Ze belandt in de sneeuw, gaat weer op haar slee zitten en roetsjt verder naar beneden. Lygulariah is al lang beneden en wacht lachend bij het vangnet. “Ga aan die kant, idioot” schreeuwt Lathyrus. Had ze toch baina Lygulariah ondersteboven geknald…
De 20-rittenkaart is al snel op en de dames hebben zin in warme chocolademelk. Ze slepen de sleeën terug naar de soort caravan en kloppen op het raampje. De meneer met de snor kaikt nog steeds nors en vraagt “Was wollen Sie?”. “Wir sind fertig mit diese Schlitten, also wir bringen diese zurück” zegt Lathyrus in haar beste Duits. De norse man doet het deurtje op en vraagt iets als “Sind diese Schlitten von hier?” Wat raar, die man herkent zijn eigen sleeën niet. “Ja, diese haben wir von Inhen gemietet! Aber wir sind fertig damit.” De man neemt nog steeds nors de sleeën in ontvangst en zet ze terug in de caravan. “Tschüss!” roept Lathryus vrolijk en wil al weglopen. “Nee joh, we moeten onze borg nog terug krijgen!” zegt Lygulariah. De man heeft niet echt zin om de borg terug te geven en vraagt om een bonnetje (wat hij zelf nooit heeft gegeven) maar uiteindelijk krijgen de dames hun 50 euro terug. Daar kun je toch lekker uitgebreid van gaan lunchen!
De Vrolijke Wereld van Lathyrus 