Lathyrus is ergens projectleider van en heeft een overleg met een aantal mensen van het projectteam. Lygulariah maakt ook deel uit van het projectteam en is dus gezellig meegegaan. De locatie van het overleg is nogal bijzonder. Het is een soort supergrote showroom van meubels en woonaccessoires. Op maandagen is de showroom geopend voor mensen van meubelzaken, die hier alle leuke spullen kunnen bekijken en kunnen bestellen voor hun winkel.
Lathyrus en Lygulariah melden zich bij de receptie en mogen zelf doorlopen omdat ze hier al vaker zijn geweest. “Iek moet eerst heel nodig plassen” zegt Lathyrus. Ja, na een rit van twee uur moet je echt wel plassen. Dat begraipt iedereen. “Volg mai maar, iek weet precies waar die wc’s zijn” beweert ze. Ze lopen door de showroom op zoek naar de toiletten. Ze gaan de ene bocht na de andere om en zain al snel een beetje verdwaald. “Het was toch echt hier ergens…” De nood wordt ondertussen wel heel hoog. “Kaik, daar kunnen wai ook wel ien plassen, hahaha…” zegt Lygulariah terwijl ze naar twee hele grote manden wijst. “Ja, hahaha… wat een goed idee van jou!” lacht Lathyrus. De dames gaan op de manden zitten en ze vinden zichzelf heel erg grappig. Totdat ze een beveiligingscamera aan het plafond zien hangen. Ze gaan snel weer staan en zien aan de overkant van de gang gelukkig de deur naar de toiletten.
Daarna vinden ze op wonderbaarlijke wijze heel vlotjes de weg naar de vergaderruimte. Lathyrus en Lygulariah geven iedereen een hand, Lathyrus dankt iedereen voor de komst en steekt van wal. Ze wil het projectplan op hoofdlijnen doornemen, de planning en kosten bespreken en inzoomen op een aantal details die onder de verantwoordelijkheid van deze projectteamleden vallen. Het begin van het overleg gaat prima, maar op een gegeven moment is Lathyrus af en toe opeens stil (niets voor haar) en moet ze echt zoeken naar haar woorden. Het lijkt ook wel of ze steeds ergens naar kijkt, met een glimlach op haar gezicht.
De projectteamleden kaiken haar verbaasd aan. “Is er iets Lathyrus?” vraagt een dame uit het team. Lathyrus knikt een beetje beschaamd en voelt dat haar wangen rood worden. “Ja, sorry hoor… iek wordt ook steeds zo afgelaid….” “Waardoor dan?” vraagt de dame. “Nou, door die twee katten!” antwoordt Lathyrus. Het team wisselt een blik van verstandhouding met elkaar en twijfelt ernstig aan de capaciteiten van Lathyrus. Lygulariah begraipt gelukkig wel wat Lathyrus bedoelt en zegt “Je bedoelt die Chinese gelukskatten in die kast daar zeker?” Lathyrus knikt opgelucht en zegt “Ja, die zwaaien de hele taid zo vrolijk naar mai! Iek kan daar nieks aan doen maar zai laiden mai erg af”. “Zal ik ze maar weghalen dan?” vraagt een meneer. “Nee, dat ies niet nodig, dank je wel” zegt Lathyrus. In opperste concentratie slaagt ze erin de rest van het overleg goed te volbrengen…
De Vrolijke Wereld van Lathyrus 