Lathyrus gaat een dagje naar het Rijksmuseum in Amsterdam. Ze heeft er echt zin in. Al die mooie schilderijen van Rembrandt en andere bekende Nederlandse schilders wil ze graag in het echt zien. Ze is lekker vroeg en daarom ies het nog niet zo droek in het museum. De boessen met toeristen zullen straks ongetwijfeld komen, maar nu kan ze alles nog roestig bekaiken.
Ze neemt even poize en drinkt een kopje koffie. Daarna gaat ze nog snel even naar het toilet. Ze moet wel een beetje opschieten want de rondleiding waarvoor ze zich heeft aangemeld begint zo. In het damestoilet is het al wel gezellig druk, maar gelukkig hoeft ze niet lang te wachten tot er een hokje vrij is.
Als ze klaar is wast ze haar handen en ondertussen ziet ze in de spiegel een maisje op zich aflopen. Het maisje zegt in het Engels met een zwaar Frans accent: “Eksjoez mie, doe joe hef uh pedde?” “Huh?” denkt Lathyrus “een pet? Wat zal ze bedoelen? Een koffiepad? Nee, dat kan niet.”
“I’m sorry, but what do you mean, uh pedde?” vraagt Lathyrus met een fronsrimpel tussen haar wenkbrauwen. “Uh pedde!” zegt het maisje nu enigszins wanhopig. Lathyrus begraipt het echt niet. Wat bedoelt dat maisje toch? Oh, misschien bedoelt ze een pen! Ze grabbelt in haar kleine tasje en haalt een pen tevoorschijn.
“Nôh” zegt het maisje, “Not uh pen. Doe joe hef uh pedde?” Lathyrus vraagt zich af wat die Française nou in vredesnaam bedoelt…”Do you mean an iPad?” vraagt ze. Het maisje rolt met haar ogen en haalt haar telefoon tevoorschijn. Ze begint driftig te typen en laat Lathyrus het schermpje zien. Het is een vertaalprogramma. Lathyrus begraipt het nu eindelijk; het maisje vraagt om maandverband of een tampon. In haar gewone tas heeft Lathyrus altaid alles bij zich wat maar handig kan zijn, maar helaas heeft ze vandaag een ander tasje bij zich. “I am very sorry, but I can’t help you” zegt Lathyrus dan ook beschaamd.
De Vrolijke Wereld van Lathyrus 