Lathyrus en Lygulariah zijn op het strand. Het is nog niet echt warm en het waait nogal, maar het is altijd heerlijk aan zee. Lathyrus heeft een frisbee meegenomen maar daar waait het echt te hard voor. Gelukkig heeft ze ook een bal meegenomen. “Wai koennen wel een balletje trappen, jai bent daar erg goed in toch?” zegt Lathyrus. “Ja, dat wiel iek wel” zegt Lygulariah, “Iek viend voetballen heel leuk!”
Maar het waait inmiddels snoeihard en de bal waait bijna weg. “Zoellen wai maar gewoon die bal overgooien naar elkaar? Want straks waait hai nog in die zee!” Dat doen ze en het gaat een tijdje best goed. Gelukkig hebben ze een staart in hun haar zodat het niet ien die ogen waait. Anders was het echt niet te doen hoor.
Lygulariah gooit de bal naar Lathyrus en Lathyrus vangt de bal, bijna… Oh nee… de wind krijgt direct vat op de bal en blaast deze over het strand naar het water! De bal vindt het wel leuk zo te zien, hij rolt vrolijk door het zand en gaat steeds sneller. Lathyrus rent er achter aan met haar tas in haar hand. Verdorie, die stomme bal rolt sneller dan zij door het mulle zand kan rennen. Ze ziet dat de afstand tussen de bal en zichzelf snel groter wordt en raakt in paniek. Ineens heeft ze een idee en ze werpt haar tas voor de bal. Raak!!
Lygulariah heeft het hele gebeuren al lachend vanaf een afstandje aangekeken en is blai verrast dat het Lathyrus gelukt is. “Jai bent echt kampioen tassen werpen!” Lathyrus glimt van trots en stopt de bal veilig in haar tas.
De Vrolijke Wereld van Lathyrus 